Βλέποντας την ταινία: "A Merry Scottish Christmas"

Η ταινία A Merry Scottish Christmas (2023) αποτελεί μια ευχάριστη χριστουγεννιάτικη παραγωγή, που δίνει έμφαση στην οικογένεια, τις οικογενειακές σχέσεις, τη συναισθηματική επανασύνδεση και τη δύναμη των αναμνήσεων. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από δύο αποξενωμένα αδέλφια που επιστρέφουν στη Σκοτία για να περάσουν τις γιορτές με τη μητέρα τους, σε ένα σκηνικό που συνδυάζει το χριστουγεννιάτικο πνεύμα με τη ρομαντική εικόνα ενός παλιού κάστρου. Μέσα από αυτή την επιστροφή, έρχονται στην επιφάνεια παλιά συναισθήματα, ανεκπλήρωτα όνειρα και επιλογές ζωής που ζητούν επανεκτίμηση. Επίσης, η ταινία διαπραγματεύεται τα οικογενειακά μυστικά, τα οποία επηρεάζουν τις σχέσεις και δημιουργούν χάσματα και απορίες. 

 

Η ταινία ξεχωρίζει για τη ζεστή και οικεία ατμόσφαιρά της, καθώς και για τη χημεία των πρωταγωνιστών, οι οποίοι αποδίδουν πειστικά την αδελφική σχέση με τις εντάσεις και την αγάπη που τη συνοδεύουν. Το σκωτσέζικο τοπίο δημιουργεί ένα παραμυθένιο φόντο, το οποίο μας ταξιδεύει στη Σκωτία, σε ένα όμορφο χειμωνιάτικο τοπίο, δημιουργώντας ένα αίσθημα απόδρασης. Οι οικογενειακές σχέσεις είναι δύσκολες, αλλά και εύθραυστες, καθώς συχνά συσσωρεύονται εσωτερικές συγκρούσεις, απωθημένα συναισθήματα και επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας μέσα από το οικογενειακό περιβάλλον. Τα δύο αδέρφια έχουν απομακρυνθεί τόσο γεωγραφικά όσο και συναισθηματικά, καθώς έχουν επιλέξει διαφορετικούς τρόπους διαχείρισης του παρελθόντος και των προσωπικών επιλογών.

Η επιστροφή στο πατρικό σπίτι λειτουργεί ως ένας χώρος μνήμης, όπου αναδύονται παιδικά βιώματα, ρόλοι που έχουν παγιωθεί και άλυτες συγκρούσεις. Η Σκωτία και το κάστρο είναι ένα σκηνικό, που συμβολίζουν τη σταθερότητα, την παράδοση και τη συνέχεια, σε αντίθεση με τη σύγχρονη, πιεστική ζωή των πρωταγωνιστών. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι χαρακτήρες αναγκάζονται να έρθουν αντιμέτωποι με την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε αυτό που θα ήθελαν να είναι- απόσταση ανάμεσα στον πραγματικό και τον ιδανικό εαυτό.

Η μητέρα λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος, αλλά και ως ένας καθρέφτης ενοχών και ανεκπλήρωτων επιθυμιών. Η αποκάλυψη του οικογενειακού μυστικού φέρνει στην επιφάνεια συναισθήματα ενοχής, ματαίωσης και φόβου απώλειας, αναγκάζοντας τα αδέλφια να επανεξετάσουν τις επιλογές τους και τη σχέση τους τόσο μεταξύ τους όσο και με το παρελθόν τους. Τα δύο αδέρφια ζουν ανεξάρτητα από την οικογένειά τους και έχουν μια «στρωμένη» ζωή, ενώ όταν επιστρέφουν στην οικογένεια αποκαλύπτουν την ανάγκη που έχουν για αποδοχή, κατανόηση και συναισθηματική ασφάλεια. Είναι μια ευκαιρία να αξιολογήσουν τη ζωή τους, να έρθουν αντιμέτωποι με τις επιλογές και τον εαυτό τους και να απαντήσουν στο τι τελικά θέλουν. Αυτό απαιτεί επαναδιαπραγμάτευση της ταυτότητας και των σχέσεών τους μέσα από την κατανόηση και την αποδοχή, το αίσθημα του ανήκειν και τη συγχώρεση.

Ωστόσο, η πλοκή ακολουθεί προβλέψιμα μονοπάτια και δεν αποφεύγει τα γνωστά κλισέ: συναισθηματικές αποκαλύψεις, γρήγορες συμφιλιώσεις και ένα αισιόδοξο τέλος χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις. Παρ’ όλα αυτά, A Merry Scottish Christmas πετυχαίνει τον βασικό της στόχο: να προσφέρει μια ήρεμη, τρυφερή και ευχάριστη εμπειρία θέασης, ιδανική για τις ημέρες των Χριστουγέννων, χωρίς μεγάλες απαιτήσεις αλλά με αρκετή συναισθηματική ζεστασιά.

 

Ταινία:

“A Merry Scottish Christmas" (2023). Του Dustin Rikert. Σενάριο: Andrea Canning & Audrey Shulman.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Βλέποντας την ταινία: Έχετε κάνει κράτηση;

No Reservations (2007)

 

Η ταινία No Reservations (2007) αποτελεί ένα ρομαντικό δράμα με κωμικά στοιχεία, το οποίο χρησιμοποιεί τον κόσμο της υψηλής γαστρονομίας ως φόντο για να αφηγηθεί μια ιστορία απώλειας, συναισθηματικής άμυνας και σταδιακής μεταμόρφωσης. Στο επίκεντρο βρίσκεται η Κέιτ, μια επιτυχημένη και τελειομανής σεφ, της οποίας η ζωή είναι αυστηρά δομημένη γύρω από τον έλεγχο, την πειθαρχία και την απόλυτη αφοσίωση στη δουλειά της, η οποία είναι ιδιαίτερα απαιτητική και ανταγωνιστική.

 

Η ξαφνική απώλεια της αδελφής της ανατρέπει βίαια αυτή την ισορροπία και φέρνει την Κέιτ αντιμέτωπη με έναν ρόλο για τον οποίο δεν ήταν προετοιμασμένη: εκείνον της φροντίδας και της συναισθηματικής εγγύτητας. Καλείται να αναλάβει τον ρόλο του φροντιστή. Η ανιψιά της, ένα παιδί βυθισμένο στο δικό του πένθος, λειτουργεί ως καθρέφτης της καταπιεσμένης θλίψης της Κέιτ. Η ταινία αναδεικνύει με ευαισθησία το πώς το πένθος δεν εκφράζεται πάντα μέσα από δάκρυα, αλλά συχνά μέσα από σιωπή, αποφυγή και υπερβολικό έλεγχο. Ο κάθε άνθρωπος εκδηλώνει με τον δικό του τρόπο το πένθος για την απώλεια.

Παράλληλα, η είσοδος του Νικ, ενός πιο αυθόρμητου και συναισθηματικά ανοιχτού σεφ, έρχεται να ταράξει περαιτέρω τις άμυνες της πρωταγωνίστριας. Η σχέση τους λειτουργεί όχι μόνο ως ρομαντικό στοιχείο, αλλά και ως καταλύτης εσωτερικής αλλαγής, καθώς και ως ένας συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην Κέιτ και τη μικρή. Ο Νικ αντιπροσωπεύει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής: λιγότερο άκαμπτο, πιο βιωματικό, πιο ανθρώπινο. Μέσα από τη σύγκρουση αυτών των δύο κόσμων, η ταινία φωτίζει τη δυσκολία αλλά και την αναγκαιότητα του να αφήνεται κανείς ευάλωτος.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο συμβολισμός του φαγητού. Η κουζίνα, αρχικά χώρος ελέγχου και αυστηρότητας, μετατρέπεται σταδιακά σε χώρο σύνδεσης, φροντίδας και επικοινωνίας. Το φαγητό παύει να είναι απλώς επαγγελματική τελειότητα και γίνεται μέσο συναισθηματικής επαφής, τόσο με το παιδί όσο και με τον Άλλο.

Αφηγηματικά, η No Reservations ακολουθεί γνώριμες διαδρομές του είδους και δεν αποφεύγει τα κλισέ. Ωστόσο, η δύναμή της δεν βρίσκεται στην πρωτοτυπία της πλοκής, αλλά στη θεματική της: στην ανάγκη του ανθρώπου να μάθει να ζει όχι μόνο με πειθαρχία, αλλά και με συναίσθημα· όχι μόνο με έλεγχο, αλλά και με αποδοχή. Η ταινία μιλά για το πένθος, τη μοναξιά και τον φόβο της οικειότητας με τρόπο ήπιο και προσιτό, χωρίς να γίνεται βαρύ ή μελαγχολικό.

Συνολικά, το No Reservations είναι μια ταινία για τη σταδιακή μετακίνηση από την αυτάρκεια στη σύνδεση. Υπενθυμίζει ότι, όσο κι αν προσπαθούμε να οργανώσουμε τη ζωή μας με ακρίβεια, υπάρχουν στιγμές που απαιτούν να αφήσουμε χώρο για το απρόβλεπτο, το συναίσθημα και τη σχέση. Και τελικά, όπως και στη μαγειρική, έτσι και στη ζωή, το πιο σημαντικό συστατικό δεν είναι η τελειότητα, αλλά η παρουσία και η αγάπη, η αλληλεπίδραση με τους άλλους και τα συναισθήματα.

 

Ταινία:

No Reservations (Έχετε κάνει κράτηση;). 2007. Του Scott Hicks.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

 

 

Βλέποντας την ταινία: Letters to Santa

Γράμματα στον Άγιο- Βασίλη

 

Η ταινία «Letters to Santa» του Stimpson είναι μια συγκινητική ιστορία που αξιοποιεί το χριστουγεννιάτικο πλαίσιο για να αναδείξει βαθύτερα ανθρώπινα συναισθήματα και αξίες. Παρότι το θέμα της φαίνεται απλό, η ταινία εστιάζει κυρίως στο εσωτερικό βίωμα των ηρώων και όχι στη δράση, δίνοντας έμφαση στη συναισθηματική διάσταση της αφήγησης, στη ζεστασιά και την πίστη στη δύναμη της οικογένειας.

 

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από δύο παιδιά που λαμβάνουν ένα μαγικό στυλό από τον Άγιο Βασίλη και το χρησιμοποιούν για να γράψουν τις ευχές τους, με σημαντικότερη την επανένωση των αποξενωμένων γονιών τους. Κεντρικός άξονας της ταινίας είναι η ελπίδα και η ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει σε κάτι καλό, ακόμη και όταν η πραγματικότητα είναι σκληρή ή απογοητευτική. Τα γράμματα προς τον Άγιο Βασίλη με τη χρήση ενός μαγικού στυλού προέρχονται από δύο αδέρφια, που προσπαθούν να βρουν τρόπο για να επανενωθούν οι γονείς τους που βρίσκονται σε διάσταση. Ζητούν από τον Άγιο Βασίλη να είναι και πάλι μαζί οι γονείς τους, αφήνοντας γράμματα στο γραμματοκιβώτιο, από όπου τα παραλαμβάνει η γιαγιά των παιδιών και προσπαθεί να τα υλοποιήσει.

Τα γράμματα στην ταινία λειτουργούν συμβολικά ως μέσο εξομολόγησης και επικοινωνίας, ως μια έκφραση αναγκών: μέσα από αυτά, οι ήρωες εκφράζουν επιθυμίες που δεν αφορούν μόνο υλικά αγαθά, αλλά συναισθηματικές ανάγκες, όπως η αγάπη, η αποδοχή και η ασφάλεια και κυρίως η αποκατάσταση των οικογενειακών σχέσεων.

Παράλληλα, η ταινία αναδεικνύει τη δύναμη της παιδικής ματιάς απέναντι στη ζωή. Η πίστη στο θαύμα, η αθωότητα και η ειλικρίνεια των συναισθημάτων έρχονται σε αντίθεση με τον κυνισμό, τον θυμό ή την απογοήτευση των ενηλίκων. Με αυτόν τον τρόπο, ο θεατής καλείται να επανασυνδεθεί με απλές, αλλά ουσιαστικές αξίες που συχνά παραμελούνται. Η ταινία συνδυάζει την απλότητα με ένα μήνυμα συναισθηματικής ζεστασιάς: τη δύναμη των παιδιών, της πίστης και της αγάπης μέσα σε οικογενειακές δυσκολίες.

Συνολικά, το «Letters to Santa» του Stimpson είναι μια λιτή αλλά ουσιαστική ταινία που χρησιμοποιεί τα Χριστούγεννα ως αφορμή για να μιλήσει για την ανθρώπινη ανάγκη για ελπίδα, επικοινωνία και συναισθηματική ζεστασιά. Το μήνυμά της είναι ότι, ακόμη και σε δύσκολες συνθήκες, η πίστη στο καλό και η δύναμη της καρδιάς μπορούν να δώσουν νόημα και φως στη ζωή. Η ταινία προσφέρει μια ζεστή και εορταστική ατμόσφαιρα, αναδεικνύοντας το πνεύμα των Χριστουγέννων. Το θέμα της επανένωσης της οικογένειας και της ανάγκης των παιδιών να είναι μαζί οι γονείς τους βρίσκεται στο επίκεντρο της ταινίας.

 

Ταινία:

«Letters to Santa» του John Stimpson, 2003.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Βλέποντας την ταινία: A sudden case of Christmas

Η ταινία A Sudden Case of Christmas κινείται στο πλαίσιο της χριστουγεννιάτικης οικογενειακής ταινίας, αξιοποιώντας το μοτίβο της γιορτής ως συμβολικού χώρου επανένωσης, συμφιλίωσης και συναισθηματικής αποκατάστασης. Με μια ευρηματική αφετηρία —τον εορτασμό των Χριστουγέννων καταμεσής του καλοκαιριού— η ταινία επιχειρεί να αναδείξει τη δύναμη της παιδικής επιθυμίας και της οικογενειακής ανάγκης για συνοχή, ακόμη και όταν οι ενήλικες μοιάζουν ανήμποροι να διαχειριστούν τις συγκρούσεις τους.

 

Στο επίκεντρο της αφήγησης βρίσκεται το παιδί, το οποίο λειτουργεί ως ηθικός και συναισθηματικός καταλύτης. Η μικρή πρωταγωνίστρια, αντιμέτωπη με την επικείμενη διάλυση της οικογένειάς της, προσπαθεί μέσα από ένα «χριστουγεννιάτικο θαύμα» να επαναφέρει την ενότητα και τη ζεστασιά που νιώθει ότι χάνεται. Η επιλογή αυτή δεν είναι τυχαία: το παιδί εκφράζει την αγνή ανάγκη για σταθερότητα, ασφάλεια και αγάπη, αναδεικνύοντας παράλληλα τη δυσκολία των ενηλίκων να επικοινωνήσουν ουσιαστικά και να αναλάβουν συναισθηματική ευθύνη, χαμένοι μέσα στην καθημερινότητα και στις υποχρεώσεις και σε ψευδείς προσδοκίες για επαγγελματική και οικονομική ανέλιξη.

Η ταινία πραγματεύεται με ήπιο και προσιτό τρόπο θέματα όπως ο χωρισμός, η οικογενειακή αποδιοργάνωση και η απώλεια της αίσθησης του «μαζί», η απώλεια της ταυτότητας του καθενός μέσα στη σχέση και οι καθημερινές τριβές. Παρότι το ύφος της παραμένει ανάλαφρο και συχνά κωμικό, πίσω από την επιφάνεια διαφαίνεται μια βαθύτερη μελαγχολία: η συνειδητοποίηση ότι τα Χριστούγεννα —και κάθε γιορτή— δεν μπορούν από μόνα τους να «διορθώσουν» τις ρωγμές στις σχέσεις, αλλά μπορούν να λειτουργήσουν ως αφορμή για ειλικρίνεια και επανασύνδεση. Πέρα από τη σχέση μεταξύ των γονέων και την προσπάθεια του κοριτσιού να μη χωρίσουν, η ταινία φέρνει στην επιφάνεια και άλλες προβληματικές σχέσεις και ειδύλλια, που δεν κατάφεραν να προχωρήσουν και παρέμειναν για χρόνια ζωντανά, αλλά και το πένθος που βιώνει ο ένας από τους δύο μέσα στο ζευγάρι μετά την απώλεια του άλλου, που πολλές φορές συνοδεύεται από τύψεις και ενοχές… τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Τι δεν πρόβλεψε και τι δεν πρόλαβε;

Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο ρόλος του παππού, ο οποίος ενσαρκώνει τη σοφία, τη μνήμη και τη συναισθηματική συνέχεια των γενεών. Μέσα από τη δική του στάση, η ταινία υπαινίσσεται ότι η οικογένεια δεν είναι μόνο το παρόν, αλλά και το παρελθόν που κουβαλά εμπειρίες, λάθη και προσπάθειες συμφιλίωσης. Η φιγούρα του λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο παιδί και τους ενήλικες, ανάμεσα στην ελπίδα και την πραγματικότητα. Αποτελεί τη φωνή της λογικής, αλλά και του συναισθήματος ταυτόχρονα, που προσπαθεί να βοηθήσει τους νεότερους να μην επαναλάβουν λάθη που ο ίδιος έκανε ή συμπεριφορές που δεν πρόλαβε να εκδηλώσει στον δικό του γάμο.

Αφηγηματικά, η ταινία δεν ξεφεύγει από τα στερεότυπα του είδους και συχνά ακολουθεί προβλέψιμες διαδρομές. Ωστόσο, αυτό δεν αναιρεί τη συναισθηματική της λειτουργία. Η A Sudden Case of Christmas δεν φιλοδοξεί να προσφέρει βαθιά ψυχολογική ανάλυση, αλλά να υπενθυμίσει τη σημασία της σύνδεσης, της επικοινωνίας και της προσπάθειας να παραμείνει η οικογένεια ένας τόπος ασφάλειας — έστω και ατελής.

Συνολικά, πρόκειται για μια ταινία ζεστή και ανθρώπινη, που χρησιμοποιεί το χριστουγεννιάτικο πλαίσιο ως σύμβολο ελπίδας και επανεκκίνησης. Καταφέρνει να αγγίξει ζητήματα που αφορούν μικρούς και μεγάλους: τον φόβο της διάλυσης της οικογένειας, την ανάγκη για ανήκειν και τη διαρκή προσπάθεια να κρατηθούν ζωντανοί οι δεσμοί μέσα στις αλλαγές της ζωής, προλαβαίνοντας αυτές τις αλλαγές και προσπαθώντας να προσαρμοστούν σε αυτές.

 

Γιατί όσο υπάρχει αγάπη υπάρχουν και Χριστούγεννα.

 

Ταινία:

A sudden case of Christmas, 2024, του Peter Chelson.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Παρακολουθώντας την ταινία… Ο σεφ που έπαιζε με τη φωτιά

«Burnt»

 

Ο Adam Jones είναι διάσημος σεφ του Παρισιού, βραβευμένος με δύο αστέρια Michelin, που βιώνει όμως μια κατιούσα πορεία, λόγω του χαρακτήρα του και του τρόπου ζωής του. Πλέον βρίσκεται στο Λονδίνο και προσπαθεί να πάρει το τρίτο αστέρι Michelin, δίνοντας τον καλύτερο εαυτό του. Το τέλειο πιάτο, ο αληθινός έρωτας και η ανάγκη για μια δεύτερη ευκαιρία προβάλλονται στην ταινία. 

 

Η ένταση μέσα στην κουζίνα και οι απαιτήσεις της δουλειάς δεν βοηθούν και πολύ τον οξύθυμο και παρορμητικό χαρακτήρα του σεφ. Ο σεφ είχε μπλέξει με αλκοόλ και ναρκωτικά και ήταν πλέον δύο χρόνια καθαρός. Πλέον ως βοηθός κουζίνας προσπαθεί να αποδείξει και πάλι ότι είναι ο καλύτερος.

Η ζωή του Adam Jones δείχνει πως μπορεί η ζωή κάποιου να καταστραφεί χάνοντας τον εαυτό του μέσα στην επιτυχία και ζώντας ως ένας ροκ-σταρ. Ο σεφ είχε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές και οδηγήθηκε στην αφάνεια. Έχοντας πείσμα και αγάπη για τη μαγειρική, αλλά και προσπαθώντας να επανορθώσει τα λάθη της ζωής του αποφάσισε να ξεφύγει από το σκοτεινό παρελθόν του, θέτοντας νέους στόχους και έχοντας νέες προκλήσεις σπάζοντας τα δεσμά που τον επηρέαζαν.

Η ταινία δείχνει ότι δεν αρκεί να ξεπεράσει κάποιος τους εθισμούς, θα πρέπει να αλλάξει κάποια στοιχεία της συμπεριφοράς του, καλλιεργώντας την προσωπικότητά του. Επίσης, οι δυσκολίες του οφείλονταν στην αλαζονεία και στον έντονο χαρακτήρα του. Με πείσμα, όμως και με αφοσίωση κατάφερε να ξεπεράσει τις δυσκολίες, να φτιάξει τις σχέσεις του και να αποκαταστήσει τα λάθη του παρελθόντος. Ο χαρακτήρας μπορεί να μας ακολουθεί και να μας βάζει εμπόδια, όμως, οι στόχοι που ο κάθε άνθρωπος θέτει χρειάζονται προσήλωση, κόπο και επιμονή. Αυτά τα στοιχεία τα διέθετε ο σεφ, ο οποίος ήθελε να πάρει πίσω τη ζωή του και να συνεχίσει τη ζωή του από εκεί που την είχε αφήσει.  

 

Ταινία:

Ο Σεφ που έπαιζε με τη φωτιά, Burnt, 2015, Τζον Γουέλς.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.

Παρακολουθώντας την ταινία: «Σπίτι με κανόνες»

“Georgia rules”

 

Μια ταινία που διαπραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις, τις οικογενειακές και τις συντροφικές σχέσεις… 

Μια κόρη στην εφηβεία, η οποία αποφασίζει να ζει τη ζωή της χωρίς κανόνες και πρέπει, να διασκεδάζει και να περνάει καλά, χωρίς συμβιβασμούς και υποχρεώσεις, χωρίς όρια και η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη από την πλευρά της μητέρας, η οποία για να μπορέσει να ζήσει λίγο μακριά από τα προβλήματα που της δημιουργεί η Ρέιτσελ αποφασίζει να τη στείλει για καλοκαίρι στη γιαγιά της.

Ποια είναι όμως η σχέση της Ρέιτσελ με τη γιαγιά της; Ανύπαρκτη…

Ποια είναι η σχέση της Λίλι, της μητέρας της Ρέιτσελ με τη δική της μητέρα; Μια σχέση με πολλά απωθημένα, πολλά μη ειπωμένα συναισθήματα και έλλειψη επικοινωνίας και ενσυναίσθησης.

Η μητέρα της Λίλι είναι μια χωρισμένη μητέρα που τώρα προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της, να βρει τον εαυτό της μέσα στη δική της αληθινή ζωή. Πόσο όμως αληθινή και καθαρή είναι η ζωή της Λίλι; Μια ζωή βουτηγμένη στο αλκοόλ, στον θυμό και στις συγκρούσεις και εντάσεις. Δεν ξέρει πλέον πώς να διαχειριστεί την ατίθαση έφηβη κόρη της.

Η έφηβη φτάνοντας στην πόλη όπου ζει η γιαγιά της συναντά έναν πιστό, χαριτωμένο έφηβο και παρθένο Μορμόνο, που είναι πνευματικά αφοσιωμένος στην αγνότητα. Αυτό πυροδοτεί ακόμη περισσότερο την επιθυμία της Ρέιτσελ για τον έφηβο, τον οποίο προσπαθεί να αποπλανήσει. Ταυτόχρονα φτάνοντας στην πόλη συναντάει και τον ευγενικό, μεσήλικα κτηνίατρο  Simon, που είχε χάσει τη γυναίκα και τον γιο του σε ένα τροχαίο και ζούσε αρκετά απομονωμένος από τους ανθρώπους γύρω του.

Η Ρέιτσελ ομολογεί ότι ο πατριός της άρχισε να την κακοποιεί σεξουαλικά στα 12 της. Αυτή η αποκάλυψη ωθεί σε μια σειρά αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων ανάμεσα σε τρεις γενιές γυναικών. Μεταξύ τους υπάρχουν μυστικά και ανείπωτα λόγια, κρυμμένα συναισθήματα και παράπονα, δεν αντέχουν η μια την άλλη, αλλά ακόμη επιθυμούν αγάπη, εμπιστοσύνη, συγχώρεση. Αντίθετα, βρίσκονται σε σχέσεις που βιώνουν αποξένωση, βαθιά δυσλειτουργία  και αναζητούν λύτρωση, αναγνώριση και αποδοχή.

Η γιαγιά Τζόρτζια δεν έχει περάσει πολύ χρόνο με την εγγονή της και δεν έχει επιλύσει βασικά θέματα με την κόρη της. Έχει μάθει να ζει μόνη της με συγκεκριμένους κανόνες, τους οποίους απαιτεί και από όποιον έρχεται να ζήσει μαζί της. Η Λίλι νιώθει απόρριψη και εγκατάλειψη από τη μητέρα της γιατί πάντα ήταν σκληρή και δεν της είπε ποτέ σ’ αγαπώ.

Όταν κάποια στιγμή, η Τζόρτζια αναφέρει στην κόρη της ότι ούτε αυτή είχε ακούσει ποτέ το σ’ αγαπώ από τους γονείς της, για αυτό και είχε μάθει να εκφράζει την αγάπη της μόνο μέσα από τους κανόνες και την αυστηρότητα που εκδήλωνε. Η Λίλι είναι βαθιά πληγωμένη και αρχίζει να βλέπει τα λάθη που έκανε στη ζωή της και τα λάθη που έκανε στην ανατροφή της Ρέιτσελ.

Μια ταινία που σκιαγραφεί τις οικογενειακές σχέσεις, τα λάθη του παρελθόντος και τις προδοσίες. Ο θυμός που υπάρχει και στις τρεις γυναίκες εξωτερικεύεται με διάφορους τρόπους: με ειρωνείες, με νεύρα, με βρισιές, με εκρήξεις… Πόσο δύσκολες είναι οι οικογενειακές σχέσεις και πόσα πράγματα κρύβονται πίσω από τις κλειστές πόρτες της οικογένειας;

 

Ταινία:

“Georgia rules”, 2007. https://www.imdb.com/title/tt0791304/.

Director: Garry Marshall

Writer: Mark Andrus

Stars: Jane Fonda, Lindsay Lohan, Felicity Huffman.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.

Παρακολουθώντας την ταινία… Μικρό βιβλιοπωλείο στο Παρίσι

Μια ταινία του Σέρτζιο Καστελίτο, στην οποία ένας Ιταλός βιβλιοπώλης, που ζει με την ανάπηρη κόρη του. Μια ταινία, που προκαλεί πολλά συναισθήματα, ενώ θίγει και αρκετά θέματα. Σταδιακά, καταλαβαίνει ο θεατής πώς νιώθει αυτή η ανάπηρη κοπέλα, η οποία έχει παραιτηθεί από τη ζωή και δεν έχει αποδεχθεί ποτέ την τωρινή της κατάσταση. Είναι τέσσερα χρόνια σε αναπηρικό αμαξίδιο. Τόσο η ίδια η κοπέλα όσο και ο πατέρας της βίωσαν την προδοσία από τη μητέρα, η οποία έφυγε για άλλη χώρα με τον νέο της αγαπημένο. 

 

Ο περίεργος βιβλιοπώλης ζει σε μια γραφική περιοχή του Παρισιού. Σε ένα διώροφο σπίτι, όπου στον κάτω όροφο είναι το βιβλιοπωλείο, στο οποίο ο ίδιος θεωρεί ότι πουλά βιβλία- «φάρμακα» για κάθε πάθηση. Θεωρεί ότι κάνει ένα λειτούργημα, με το οποίο μπορεί να βοηθήσει τον κόσμο. Ο ίδιος διαβάζει βιβλία και στην κόρη του, μήπως καταφέρει να την παρακινήσει… να την κινητοποιήσει. Η κόρη του από τότε που έγινε το ατύχημα σε μια πισίνα δεν έχει ξαναμιλήσει και έχει παραιτηθεί τελείως από τη ζωή. Αυτή η εικόνα δημιουργεί προβληματισμούς σχετικά με το πόσο δύσκολο είναι να αποδεχθεί ένας άνθρωπος μια αλλαγή στην υγεία του και στη λειτουργικότητά του. Το κορίτσι αυτό θεωρεί ότι δεν υπάρχει πλέον κανένας λόγος να προσπαθήσει, να συνεργαστεί, να ζήσει…

Ένα βροχερό βράδυ μια κοπέλα εισβάλλει στο βιβλιοπωλείο του αναζητώντας τον σκύλο της. Πρόκειται για μια ερασιτέχνη ηθοποιό, που συμμετείχε σε μια θεατρική ομάδα με αυτοσχεδιασμούς και είχε μια κακοποιητική, βίαιη σχέση με τον σκηνοθέτη του θεάτρου. Αυτοί οι δύο άνθρωποι έρχονται κοντά και ο καθένας συναντά ένα διαφορετικό πρόσωπο σε σύγκριση με αυτά που είχε συναντήσει μέχρι τώρα.  Η Γιολάντ συναντά έναν περιποιητικό, ήρεμο και καλλιεργημένο άνθρωπο και ο Βιτσέντζο συναντά μια πολύ ζωντανή, συναισθηματική και διαφορετική γυναίκα. Αυτή η ζωντάνια και τα συναισθήματα είναι που απουσίαζαν και από τους δύο ορόφους όπου ζούσε ο Βιτσέντζο και χρειαζόταν για να αλλάξει η ζωή όλων. Η αγάπη είναι απαραίτητη για την αλλαγή, μπορεί να έχει έναν θεραπευτικό ρόλο και να συμβάλλει σε βαθύτερες αλλαγές…

Στηρίζεται σε σενάριο του Ετόρε Σκόλα, και έχει μια ιδιαίτερα παραμυθένια ατμόσφαιρα, έχοντας τη δυνατότητα να μας ταξιδέψει και να μας αφήσει να νιώσουμε…

Ο ιδιαίτερα συγκρατημένος βιβλιοπώλης λέει:                                                                                                                                                                                                         

«Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να σταματήσει και να υπάρξει.

Η επικαιρότητα σκοτώνει».

«Δεν είναι πάντα αποτυχία να παραιτείσαι»

«Ο φόβος είναι η μητέρα των τύψεων».

«Αρχίστε να ζείτε.

Φοβάμαι».

 

Οι μαμάδες μας μαθαίνουν να αγαπάμε.

«Οι ψευδαισθήσεις στηρίζουν τα φτερά μας».

«Η παραίτηση δεν είναι απαραίτητα ήττα»

 

Ταινία:

Il Materiale Emotivo

Ιταλία, Γαλλία, ΗΠΑ, 2021

Παραγωγή: Αντρέα Πετρότσι, Σκηνοθεσία: Σέρτζιο Καστελίτο

Σενάριο: Μάργκαρετ Ματσαντίνι, Σέρτζιο Καστελίτο

Πρωταγωνιστούν: Μπερενίς Μπεζό, Σέρτζιο Καστελίτο, Ματίλντα ντε Ανγκέλις.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.