Διαβάζοντας το παραμύθι: Ο αγέρας παίζει φλογέρα

Της Γαλατείας Γρηγοριάδου- Σουρέλη

 

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου γράφει:

«Ο αγέρας σήμερα έχει πολλά κέφια.

Θέλει να παίξει, να τραγουδήσει. Συντροφιά, όμως, δεν βρίσκει.

Κι όπως ετοιμαζόταν να φύγει, να εκεί, είδε το παιδί.

Το παιδί κρατούσε μια φλογέρα στα χέρια του.

Έτρεξε ο αγέρας, έτρεξε τόσο που λαχάνιασε.

«Παίζουμε;» ρώτησε με λαχτάρα τη φλογέρα.

«Παίζουμε;» ρώτησε με λαχτάρα το παιδί.

«Παίζουμε!!» αποκρίθηκε χαρούμενα το παιδί.

«Παίζουμε!!» αποκρίθηκε χαρούμενα η φλογέρα.

Κι ο αγέρας, σήμερα που έχει κέφια, κι ο αγέρας που θέλει να παίξει,

να τραγουδήσει, χώθηκε μέσα στη φλογέρα και της έδωσε ψυχή,

κι εκείνη άρχισε να παίζει. Και το παιδί θαύμασε

κι ήταν ευτυχισμένο που ο αγέρας έπαιζε τη φλογέρα του».

 

Το βιβλίο αφηγείται μια τρυφερή ιστορία που αναδεικνύει την ομορφιά της φύσης, τη δύναμη της φαντασίας και τη χαρά της μουσικής. Ο αγέρας, σαν να κρατά μια αόρατη φλογέρα, ταξιδεύει παντού, σκορπίζοντας μελωδίες, κίνηση και ζωή σε ανθρώπους, ζώα και φυτά.

Μέσα από την ποιητική αφήγηση, τα παιδιά μαθαίνουν να παρατηρούν τη φύση, να εκφράζουν τα συναισθήματά τους και να εκτιμούν την αρμονία του κόσμου γύρω τους.

Μεταξύ των ποιημάτων η συγγραφέας γράφει:

«Το μουστάκι και το γένι

του καλού μου του παππού

μου θυμίζουν κανταΐφι που και που.

Απ’ τα μάτια του σιρόπι κόμπο, κόμπο στάζει.

Γλύκα που ‘χει ο παππούς μου σαν κοιτάζει!

Κάθε τόσο του φωνάζω:

‘’Κανταΐφι μου, παππού,

αγαπώ να σε πειράζω

πού και πού» (σελ. 111).

 

Πηγή:

Γαλατείας Γρηγοριάδου- Σουρέλη. Ο αγέρας παίζει φλογέρα. Εκδόσεις Πατάκη, 2013.

 

Νίκος Κουραβάνας - Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το βιβλίο: Συντροφιά με τον άνεμο

Της Γρηγοριάδου- Σουρέλη Γαλατεία

 

«Τρία από τα πιο όμορφα παραμύθια της πολυγραφότατης συγγραφέως, όπου δίπλα στην οργιαστική φαντασία υπάρχουν μηνύματα και προβάλλονται αξίες. 

 

Στο πρώτο, μια γριά πουκαμίσα που την πειράζει η υγρασία, γιατί έχει αρθριτικά, παρασύρεται από τον άνεμο και μαζί του γυρίζει όλο τον κόσμο, λέγοντας όλα τα παραμύθια που τόσα χρόνια είχε μάθει. Η σοφία των γηρατειών προσφέρει τη χαρά στους νέους.

Στο δεύτερο, είναι ένας μικρός γκρινιάρης πιγκουίνος. Έχει πολλά δικά του παιχνίδια, αλλά δεν έχει φίλους. Για να αποκτήσει, πρέπει πρώτα να μάθει να προσφέρει και να μοιράζεται τη χαρά του με τους άλλους.

Στο τρίτο, ένα ξυπνητήρι ερωτεύεται ένα ρολόι-κούκο. Τι παράξενος έρωτας! Όμως στον κόσμο των παραμυθιών όλα γίνονται. Ακόμα και δύο ρολόγια να ξεχάσουν να μετρούν την ώρα» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

«Μια γριά πουκαμίσα κρυώνει. Όποια ηλιαχτίδα είναι κοντά στην οδό Κληματαριάς, στη Φωτεινούπολη, να τρέξει, να τη ζεστάνει. Να τρέξει να τη στεγνώσει» (σελ. 19).

«Ήταν ένα πολύ όμορφο πιγκουινάκι. Πώς το έλεγαν; Νομίζω Τσίρι τίρι ουφ ουφ ουφ. Εκτός αν το Τσίρι τίρι ήταν το όνομά του, και το ουφ ουφ ουφ του το κόλλησαν μετά, επειδή όλο ουφ και ουφ έκανε» (σελ. 49).

«Ο ξυπνητήρος ξεκίνησε και πήγε στην πολιτεία και ζει τώρα παρέα με την Τιρολέζα του. Όταν νυχτώνει κι όλοι έχουν πάει στο κρεβάτι, βγαίνει η Τιρολέζα» (σελ. 82).

 

Πηγή:

Γρηγοριάδου- Σουρέλη Γαλατεία. 2011. Συντροφιά με τον άνεμο. Εκδόσεις Πατάκη.

 

Κουραβάνας Νίκος- Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το παραμύθι: «Η Τοσοδούλα»

Του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

 

«Η Τοσοδούλα είναι ένα πανέμορφο κοριτσάκι, ίσαμε ένα δαχτυλάκι. Γεννήθηκε μέσα σε ένα λουλούδι μετά από μεγάλη επιθυμία μιας νέας γυναίκας, που έγινε η μαμά της. Όμως, ένα βράδυ άρπαξαν την Τοσοδούλα δύο βάτραχοι και οι περιπέτειές της αρχίζουν μέχρι που συναντάει τον βασιλιά των λουλουδιών…»

 

Επιμύθιο: «Στη ζωή μας όλοι συναντάμε δυσκολίες. Και πολλές φορές χάνουμε το κουράγιο μας. Ωστόσο, δεν πρέπει ποτέ να χάνουμε την ελπίδα μας ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Αρκεί να μη σταματάμε κι εμείς να προσπαθούμε για αυτό».

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν αφηγείται την περιπέτεια ενός μικροσκοπικού κοριτσιού που, αν και αδύναμο και ευάλωτο, καταφέρνει να επιβιώσει σε έναν κόσμο γεμάτο κινδύνους και περιορισμούς. Ο συγγραφέας προβάλλει βασικά μηνύματα που αφορούν την ελευθερία, την αυτοδιάθεση και τη δύναμη της ψυχής.

Η Τοσοδούλα είναι διαφορετική από τους άλλους λόγω του μεγέθους της, γεγονός που την καθιστά εύκολη λεία για εκμετάλλευση. Κατά τη διάρκεια του παραμυθιού, διάφορα πρόσωπα (ο βάτραχος, το σκαθάρι, ο τυφλοπόντικας) προσπαθούν να αποφασίσουν για τη ζωή της χωρίς τη θέλησή της, συμβολίζοντας κοινωνικές πιέσεις και καταναγκαστικούς ρόλους, ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Παρ’ όλα αυτά, η ηρωίδα δεν παραιτείται και διατηρεί την ευγένεια και την καλοσύνη της, ενώ προσπαθεί να επιβιώσει και να ξεφύγει από τους εκμεταλλευτές της.

Σημαντικό στοιχείο του παραμυθιού είναι η αντίθεση ανάμεσα στη δύναμη και την αδυναμία. Αν και η Τοσοδούλα είναι σωματικά αδύναμη, διαθέτει ψυχική αντοχή και ηθική δύναμη, διαθέτει ψυχική ανθεκτικότητα. Η βοήθειά της προς το τραυματισμένο χελιδόνι αποδεικνύει ότι η καλοσύνη και η ανιδιοτέλεια τελικά ανταμείβονται, καθώς το πουλί θα τη βοηθήσει να βρει την ελευθερία της.

 

Το τέλος του παραμυθιού είναι αισιόδοξο και δικαιώνει την ηρωίδα. Η Τοσοδούλα βρίσκει έναν τόπο όπου γίνεται αποδεκτή όπως είναι και αποκτά την ευτυχία που της αξίζει. Το μήνυμα του Άντερσεν είναι ξεκάθαρο: η πραγματική αξία του ανθρώπου δεν μετριέται με εξωτερικά χαρακτηριστικά αλλά με την ψυχή και τις πράξεις του. Πρόκειται για ένα παραμύθι με βαθιά ανθρωπιστικά μηνύματα, που απευθύνεται όχι μόνο σε παιδιά αλλά και σε ενήλικες, υπενθυμίζοντας ότι η ευαισθησία, η επιμονή και η ελευθερία επιλογής είναι θεμελιώδεις αξίες της ζωής.

 

Πηγή:

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Η Τοσοδούλα. Εκδόσεις Άγκυρα.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το παραμύθι: Ο Γουίλι το ζωηρό λαγουδάκι

Διαβάζοντας το παραμύθι: Ο Γουίλι το ζωηρό λαγουδάκι

 

Ο Γουίλι ήταν ένα μικρό λαγουδάκι, που ήθελε πολύ να κάνει ένα ξεχωριστό δώρο στη μαμά του για τα γενέθλιά της, κάτι που να της δείχνει πόσο την αγαπούσε. Γι’ αυτό και ζήτησε τη βοήθεια της γιαγιάς του, της σοφής λαγουδίνας που ζούσε στην άλλη άκρη του δάσους και πάντα ήξερε τι να κάνει. Ύστερα από μερικές μέρες υπομονής και φροντίδας, το δώρο ήταν επιτέλους έτοιμο.

Με την καρδιά του γεμάτη χαρά και ανυπομονησία, ο Γουίλι ξεκίνησε από το σπίτι της γιαγιάς του για να επιστρέψει στο σπίτι του. Ήταν σίγουρος πως ήξερε καλά τον δρόμο και δεν άκουσε τη συμβουλή της να φύγει νωρίς. Όμως το δάσος αλλάζει όταν πέφτει η νύχτα. Οι σκιές μεγάλωσαν, οι γνώριμοι ήχοι έγιναν παράξενοι και σύντομα το μικρό λαγουδάκι κατάλαβε πως είχε χάσει τον δρόμο του.

Τότε ένιωσε φόβο, αλλά και λύπη για τη βιασύνη του. Καθισμένος κάτω από ένα δέντρο, σκέφτηκε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν είχε ακούσει τη γιαγιά του και αν δεν είχε εμπιστευτεί τόσο πολύ τον εαυτό του. Παρ’ όλα αυτά, δεν το έβαλε κάτω. Θυμήθηκε τις συμβουλές που του είχαν δώσει οι μεγάλοι και προσπάθησε να τις ακολουθήσει με ψυχραιμία.

Μερικές φορές, η υπερβολική αυτοπεποίθηση και η βιασύνη είναι κακοί σύμβουλοι. Όμως τα λάθη μπορούν να γίνουν πολύτιμα μαθήματα. Το μικρό λαγουδάκι μέσα από αυτή την περιπέτειά του θα καταλάβει πως οι μικροί χρειάζεται να ακούν τις συμβουλές των μεγάλων, γιατί η εμπειρία τους μπορεί να τους προστατεύσει και να τους δείξει τον σωστό δρόμο — ακόμη κι όταν το δάσος σκοτεινιάζει.

 

Ο Γουίλι το ζωηρό λαγουδάκι. 2018. Εκδόσεις Τζιαμπίρης Πυραμίδα.  

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το παραμύθι: Οι εποχές της σποράς

Της Κατερίνας Παλαιοθόδωρου

 

«Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα φτωχικό παραθαλάσσιο χωριουδάκι, όπου μικροί και μεγάλοι ζούσαν μόνο από τα καλά της θάλασσας. Τα αγαθά της γης δεν τα είχαν γευτεί ποτέ. Μια μέρα όμως, ο Θοδωρής, ένας νέος του χωριού, χρειάστηκε να ταξιδέψει μακριά από τον τόπο του και τότε γνώρισε άλλα μέρη… Η γη προσφέρει απλόχερα τα αγαθά της στους ανθρώπους, όταν εκείνοι τη φροντίζουν… Οι εποχές του οργώματος, της σποράς και του θερισμού παρουσιάζονται σ' ένα λαϊκό παραμύθι, μέσα από τις σελίδες του οποίου ξεδιπλώνεται η ομορφιά της φύσης» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Το παραμύθι περιγράφει τα στάδια που περνά κάποιος για να καλλιεργήσει τη γη και τον κόπο και την προσπάθεια που πρέπει να καταβάλει ώστε να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ακόμα και όταν πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι και δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε θα πρέπει πρώτα να αναζητήσουμε τις κατάλληλες γνώσεις και πληροφορίες ώστε να μπορέσουμε να φτάσουμε και να κατακτήσουμε τον στόχο μας.

Κάθε σπόρος που φυτεύεται χρειάζεται υπομονή, φροντίδα και αγάπη ώστε να βρει τον τρόπο να ανθίσει. Η σπορά είναι μια διαδικασία χωρίς άμεση ανταμοιβή, ενώ απαιτείται πίστη, καθώς το άτομο θα πρέπει να επενδύσει και να ασχοληθεί με κάτι που ακόμα δεν φαίνεται. Οπότε αυτό το παραμύθι μας δείχνει ότι οι δυσκολίες και οι καθυστερήσεις δεν είναι αποτυχία, είναι απλά μια διαδικασία μετάβασης στην οποία το άτομο θα πρέπει να αναζητήσει εναλλακτικές και να μπορέσει να φτάσει σε μια κατάσταση ωρίμανσης. Ακόμα και όταν η γη μοιάζει άγονη με προσπάθεια και επιμονή μπορεί να γίνει εύφορη, καθώς μέσα της σιωπηλά υπάρχει η δυνατότητα της αλλαγής. Και με τον ίδιο τρόπο μπορούμε και εμείς οι άνθρωποι να αλλάξουμε, να καλλιεργήσουμε τον εαυτό μας και να μπορέσουμε να ανθίσουμε…

 

Κατερίνα Παλαιοθόδωρου. Οι εποχές της σποράς. Εκδόσεις Αερόστατο.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το παραμύθι: Ένα ευτυχισμένο βασίλειο

Της Χρυσηίδας Δημουλίδου

 

«Μια φορά κι ένα καιρό, σε μια κοιλάδα γεμάτη λουλούδια, στο βασίλειο των Χρυσομελισσών, κυβερνούσε η καλή και δίκαια βασίλισσα Μελισσόφη και ο λαός ήταν πολύ ευτυχισμένος. Μια μέρα βρήκαν μισοπεθαμένη στον χιονιά τη Σφήκα και την περιμάζεψαν, κι εκείνη έγινε η πιστή ακόλουθος και οικονόμος της βασίλισσας. Κανείς όμως δεν κατάλαβε πόσο μοχθηρή ήταν και πως ο αληθινός σκοπός της ήταν να κλέψει τον θρόνο από τη Μελισσόφη και να αρπάξει τον θησαυρό του βασιλείου. Κι όταν μια μέρα η βασίλισσα αρρώστησε βαριά, η Σφήκα αποφάσισε να πραγματοποιήσει τα σκοτεινά σχέδιά της…»

Από την ημέρα που έγινε βασίλισσα η Σφήκα τα πράγματα στο βασίλειο ήταν πλέον τελείως διαφορετικά… για όλους…

Η μέλισσα που έπρεπε να διαδεχτεί τη βασίλισσα στον θρόνο δεν το έμαθε ποτέ και η σφήκα πρόσεξε την ομορφιά και τη λάμψη της και προσπαθούσε να τη μειώσει.

Ένα παραμύθι που δείχνει πως η κακία και ο δόλος χρησιμοποιούνται από κάποιους ανθρώπους για να φτάσουν στην εξουσία ή για να πετύχουν αυτό που θέλουν… και ο μόνος τρόπος για να παραμείνουν στη θέση που δεν αξίζουν είναι προσπαθώντας να μειώσουν και να υποτιμήσουν όσους αξίζουν…

 

 

Χρυσηίδα Δημουλίδου. Ένα ευτυχισμένο βασίλειο. Εκδόσεις Διάπλαση.

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το βιβλίο: Είναι άδικο…

Συναισθήματα…

«Είναι κάποιες στιγμές που αισθάνεσαι ότι κάτι είναι άδικο; Προσπάθησε να μη θυμώνεις και σκέψου ότι κι οι άλλοι άνθρωποι αισθάνονται συχνά αδικημένοι από τα πράγματα που κάνεις εσύ. Μέσα από το βιβλίο ‘’Είναι άδικο…’’ θα διαπιστώσεις ότι ο μπαμπάς σου έχει δίκιο όταν σου λέει ότι πρέπει να είσαι ευχαριστημένος με αυτά που έχεις. Για αυτό χάρισε ένα χαμόγελο στον εαυτό σου και διώξε όλες τις άσχημες σκέψεις μακριά!» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

 

«Όταν κάτι είναι άδικο…

…νιώθω σαν μια μέλισσα που δεν μπορεί να φτάσει σε ένα λουλούδι!

… νιώθω σαν μια γάτα παγιδευμένη σε ένα κλουβί!

… νομίζω πως θέλω να χτυπήσω κάποιον!

[…]

Όταν οι φίλοι μου πιστεύουν ότι είμαι τυχερή όταν πηγαίνω με τους γονείς μου διακοπές στην Γαλλία.

Είναι άδικο!».

Τα παιδιά νιώθουν ότι είναι άδικο κάθε κατάσταση και γεγονός στο οποίο οι συνθήκες δεν είναι υπέρ τους. Το βιβλίο βοηθάει τα παιδιά να κατανοήσουν το συναίσθημα της αδικίας και της αγανάκτησης, εξηγώντας ότι και οι άλλοι μπορεί να νιώθουν το ίδιο από τις δικές τους πράξεις. Το βιβλίο διδάσκει στα παιδιά την ενσυναίσθηση και την αποδοχή ότι η ζωή δεν είναι πάντα ίση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αντιδρούμε θυμώνοντας…  

 

Πηγή:

Brian Moses. 2003. Είναι άδικο… Μοντέρνοι καιροί.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το παραμύθι: Δροσοσταλίδα

«Η δροσοσταλίδα περιπλανιέται στα σύννεφα, στα ποτάμια, στις λίμνες, στα λουλούδια ψάχνοντας απάντηση στο ερώτημά της:

Μήπως ξέρεις το όνομά μου;

Μια τρυφερή ιστορία για μικρά και μεγάλα παιδιά» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

 

Είναι μια τρυφερή ιστορία αυτογνωσίας και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης. Η κεντρική ηρωίδα είναι μια μικρή σταγόνα δροσιάς, περιπλανιέται στον κόσμο αναζητώντας την ταυτότητά της. Το ταξίδι της περιλαμβάνει περιπλάνηση σε διάφορα μέρη και μια αναζήτηση του ονόματός της. Μέσα από την αναζήτησή της έρχεται σε επαφή με τα στοιχεία της φύσης ανακαλύπτοντας σταδιακά τον ρόλο της στον κύκλο της ζωής.

Η αναζήτηση του ονόματός της συμβολίζει την εσωτερική ανάγκη να βρει τη θέση της στον κόσμο και να μπορεί να αναγνωρίσει τη δική του μοναδική αξία.

«Μόλις έφτασαν εκεί, η δροσοσταλίδα είδε τις αδελφές της να αφήνουν τα χέρια τους από το σύννεφο και να πέφτουν με γέλια και φωνές προς τη γη. Μια και δυο έκανε κι αυτή το ίδιο. Άφησε τα χέρια της από το σύννεφο κι άρχισε να πέφτει, να πέφτει, να πέφτει… ώσπου ανταμώθηκε με το ποτάμι».

Ένα παραμύθι για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας, με πλούσια εικονογράφηση και περιγραφή που ταξιδεύει τα παιδιά.

 

Πηγή:

Αντώνης Δημητρακόπουλος. 2021. Δροσοσταλίδα. Εκδόσεις Ίκαρος.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το βιβλίο: Τζούνι Μπι Τζόουνς. Η πρώτη μέρα με το σχολικό

«Το όνομά μου είναι Τζούνι Μπι Τζόουνς. Το Μπι είναι το αρχικό του Μπουμπού. Μόνο που το Μπουμπού δε μου αρέσει. Μου αρέσει μόνο το Μπι. Σκέτο. 

 

Είμαι σχεδόν έξι χρονών και χθες πήγα για πρώτη φορά στο νηπιαγωγείο. Και θύμωσα πολύ γιατί μπήκα σ' αυτό το μεγάλο κίτρινο σχολικό με τα φρένα που στρίγκλιζαν, και τα «παλιόπαιδα» που φώναζαν. Και θύμωσα ακόμα πιο πολύ γιατί τα τζάμια δεν άνοιγαν όσο άσχημα κι αν μύριζε εκεί μέσα. Το χειρότερο όμως απ' όλα έγινε στο τέλος της μέρας... Δε γύρισα σπίτι με το μεγάλο κίτρινο σχολικό!».

Το βιβλίο αυτό διαπραγματεύεται τον φόβο, καθώς η Τζούνι Μπι δεν θέλει να μπει στο μεγάλο κίτρινο σχολικό που στριγκλίζει. Μετά το τέλος των μαθημάτων, για να αποφύγει τη διαδρομή της επιστροφής κρύβεται μέσα στην τάξη και εξερευνά το σχολείο μόνη της, βάζοντας τον εαυτό της σε μια σειρά από περιπέτειες. Η περιπέτειά της λήγει όταν την ανακαλύπτουν οι δάσκαλοι και οι γονείς της, βοηθώντας την να καταλάβει ότι το σχολικό δεν είναι τελικά τόσο τρομακτικό.

 

Πηγή:

Barbara Park. 2004. Τζούνι Μπι Τζόουνς. Η πρώτη μέρα με το σχολικό. Modern Times.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το παραμύθι: Η Άννα και οι Καλικάντζαροι

«Μέσα από τη σκανταλιά και το όνειρο ξεπροβάλλει ένας άγνωστος κόσμος. Από τα παλιά τα χρόνια οι άνθρωποι έβρισκαν τρόπους για να γιατρεύουν τους φόβους τους. Από την ανάγκη αυτή γεννήθηκαν πολλά έθιμα. 

 

Η Άννα όμως είναι σίγουρη ότι τα παράξενα πλάσματα που συνάντησε δεν είναι μασκαρεμένα παιδιά που μπαίνουν στα σπίτια των γειτόνων. Μέσα στη μαγική ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, γίνεται συνένοχη με τους παράξενους φίλους της Άγιας Νύχτας.

Μαζί τους ανακαλύπτει έναν άλλο κόσμο, μαθαίνει μύθους και μυστικά, μυρίζει μυρωδιές, βλέπει χρώματα και ζει εικόνες που δεν τις βλέπει κάθε μέρα. Ακολουθήστε τους και δεν θα χάσετε…» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Τα δύο αδέρφια στόλισαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο και κοιμήθηκαν στο χαλί, δίπλα στο τζάκι. Η Άννα άκουσε γέλια από την κουζίνα και έτρεξε να δει τι είναι: και τότε είδε πέντε κακάσχημα και βρόμικα τερατάκια…

 

Μαίρη Σάββα- Ρουμπάτη. 2008. Η Άννα και οι Καλικάντζαροι. Εκδόσεις Λιβάνη.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το παραμύθι: Το κατσούφικο αρκουδάκι

«Το κατσούφικο αρκουδάκι είναι πολύ γκρινιάρικο και καθόλου ευγενικό. Δεν του αρέσουν τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά, τα παιδάκια, τα παιχνίδια, τα σοκολατάκια, δεν του αρέσει τίποτα. Όταν όμως ταξιδεύει στη Μαγεμένη Χώρα και στη Χώρα του Άι- Βασίλη, μαθαίνει πώς να αγκαλιάζει τρυφερά, πώς να είναι ευγενικό και καλό με όλους!» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

 

«Με λένε κατσούδικο Αρκουδάκι, δε μου αρέσουν τα παιδιά και δε μου αρέσουν καθόλου τα λούτρινα ζωάκια!»

«Δεν μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, δε μου αρέσει η Πρωτοχρονιά, δε μου αρέσει το Πάσχα, δε μου αρέσουν τα ξωτικά, δε μου αρέσουν τα λούτρινα ζωάκια. Θα φτιάξω έναν κατάλογο με αυτά που δεν μου αρέσουν! Και πάνω από όλα δε μου αρέσει ο κατάλογος! Φώναξε το κατσούφικο Αρκουδάκι».

 

Άνι Κάλντιρακ. (2003). Το κατσούφικο Αρκουδάκι. Εκδόσεις Μίνωας.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το παραμύθι: Τα συναρπαστικά Χριστούγεννα του Μίκυ

«Δύο υπέροχες ιστορίες με τον Μίκυ, τη Μίνι και όλη την αγαπημένη παρέα, που αναδεικνύουν τη μαγεία των Χριστουγέννων, αλλά και το αληθινό νόημα των γιορτινών ημερών» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

 

Το πρώτο παραμύθι περιγράφει τις χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις, όπου ο Μίκυ και η Μίνι ετοιμάζονται να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα, ξεκινώντας από την επιλογή του τέλειου χριστουγεννιάτικου δέντρου. Όλοι μαζί στολίζουν το δέντρο και εκτός από στολίδια τοποθετούν και ζαχαρωτά, τα οποία ελπίζουν ότι θα παραμείνουν πάνω στο δέντρο.

Με τη βοήθεια των αγαπημένων φίλων, ο Μίκυ και η Μίνι ζουν μέσα στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Όλες οι χριστουγεννιάτικες στιγμές τους παρουσιάζονται στο παραμύθι με πλούσια και ζωντανή εικονογράφηση.

Ο Μίκυ και η Μίνι μοιράζονται πολλές όμορφες στιγμές Χριστουγέννων… δίπλα στο τζάκι, κάτω από τα πολύχρωμα φώτα της πόλης, μέσα στο χιόνι και τις στολισμένες βιτρίνες των μαγαζιών.

Επίσης, υπάρχει και ένα δεύτερο παραμύθι που περιγράφει την μαγεία των Χριστουγέννων. Ο Ντόλναντ, η Νταίζη, ο Γκούφη και η Μίνι μαζεύτηκαν στο σπίτι του Μίκυ και καθισμένοι μπροστά στο αναμμένο τζάκι έπιναν τη ζεστή σοκολάτα τους και έτρωγαν μπισκότα, όταν ξαφνικά άκουσαν έναν θόρυβο… τι ήταν; Κάποια δώρα πεσμένα στον κήπο και ένας τάρανδος, που έτρωγε τα λουλούδια του κήπου… Τι έκανε το έλκηθρο χωρίς τον Άη Βασίλη;

 

Τα συναρπαστικά Χριστούγεννα του Μίκυ. 2021. Disney Enterprises. Εκδόσεις Μίνωας.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το παραμύθι: Ο αδερφός του Τριγωνοψαρούλη

Του Βαγγέλη Ηλιόπουλου

 

«Τι μπελάς να έχεις αδερφό τον Τριγωνοψαρούλη, να του μοιάζεις και όλοι να σου το λένε!

Κι επιπλέον, να περιμένουν να είσαι σαν κι αυτόν, έξυπνος και καλός!

 

Κι όμως, ο Τριγωνομικρούλης διεκδίκησε να είναι ο εαυτός του κι όλοι να τον αναγνωρίζουν και να τον αγαπούν για αυτό που είναι, και το πέτυχε, με τη βοήθεια του Τριγωνοψαρούλη βέβαια!» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

«Μοιάζουμε πολύ, έχουμε ίδιο σχήμα και ίδιο χρώμα, μόνο που εσύ είσαι μικρούλης», του είχε εξηγήσει ο αδερφός του. Όμως εκείνος έβλεπε κι άλλες, πολλές διαφορές.

Ο Τριγωνοψαρούλης ήταν σοφός, γενναίος και έξυπνος και είχε την αναγνώριση και από τους υπόλοιπους γύρω του. Ο Τριγωνομικρούλης ερχόταν διαρκώς αντιμέτωπος με τα χαρακτηριστικά που έφερε ο αδερφός του και του έλεγαν ότι θα πρέπει κι αυτός να φανεί αντάξιος του αδερφού του, αλλά του έλεγαν και πόσο θαύμαζαν τον αδερφό του. Και ο Τριγωνομικρούλης προσπαθούσε διαρκώς να δείξει σε όλους ότι είναι ένα διαφορετικό ψάρι και θέλει να το αντιμετωπίζουν με βάση τον δικό του χαρακτήρα. Έκανε πολλές προσπάθειες για να μην τον αναγνωρίσουν, αλλά μάταια, καθώς τον αναγνώριζαν και κατευθείαν του έλεγαν για τον αδερφό του.

«Εγώ είμαι εγώ!»

 

Βαγγέλης Ηλιόπουλος, 2011. Ο αδερφός του Τριγωνοψαρούλη. Εκδόσεις Πατάκη.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το βιβλίο: Οι Μύθοι του Αισώπου

Ένα βιβλίο με είκοσι μικρές ιστορίες από τους μύθους του Αισώπου.

«Γνωστοί και άγνωστοι μύθοι του Αισώπου, που διασκεδάζουν και διδάσκουν τα παιδιά, ζωντανεύουν μέσα από μοναδικά έργα ζωγραφικής. Ζώα και άνθρωποι μπλέκονται ιδανικά στις ιστορίες του μεγαλύτερου παραμυθά των αιώνων, μεταφέροντας πολύτιμα μηνύματα, αξίες ζωής» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Ο Βοριάς και ο Ήλιος: μάλωναν… Ποιος είναι ο πιο δυνατός;

Η αλεπού και τα σταφύλια: μια πεινασμένη αλεπού τριγυρνά αναζητώντας τροφή. Εντόπισε κάτι σταφύλια, αλλά δεν μπορούσε να ανέβει στο δέντρο για να τα φτάσει. Μετά από πολλές προσπάθειες έβγαλε το συμπέρασμα ότι τα σταφύλια ήταν άγουρα, οπότε καλύτερα που δεν τα κατάφερε… ‘Οσα φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια!

Ο γεωργός και τα παιδιά του: όταν ο άρρωστος πατέρας πέθανε, οι δύο τεμπέληδες γιοι του άρχισαν να φροντίζουν τα αμπέλια του, γιατί τους είχε υποσχεθεί ότι τα βρουν έναν θησαυρό μέσα σε αυτά. Όταν έφτασε η ώρα του τρύγου κατάλαβαν τι εννοούσε ο πατέρας τους.

Το μεγάλο κατόρθωμα: ποιο είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα μιας αλογόμυγας, που ζούσε στη χαίτη ενός αλόγου;

Το λιοντάρι, ο κυνηγός και ο ξυλοκόπος: … Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που παριστάνουν τους γενναίους μόνο όταν δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος.

Το καβούρι και η αλεπού: Το καβούρι αποφάσισε να φύγει από τη φωλιά του, μόλις όμως αντιλήφθηκε ότι κινδυνεύει, άρχισε να τρέχει για να βρεθεί και πάλι στην ασφάλεια της φωλιάς του.

Το παιδί που έκλεβε: Πώς κατάντησες έτσι του είπε η μητέρα του; Αν με μάλωνες όταν έκλεψα για πρώτη φορά εκείνη την τσάντα, σήμερα δε θα ήμουν κλεισμένος στη φυλακή.

Γάιδαρος για πούλημα: ο αγρότης αποφάσισε να μην αγοράσει τον γάιδαρο, γιατί από την πρώτη στιγμή έκανε παρέα με τον πιο τεμπέλη από όλους τους γαιδάρους.

Ο τσιγκούνης: πούλησε όλη του την περιουσία και αγόρασε έναν σβόλο χρυσάφι. Τον έθαψε κάπου και πήγαινε και τον έβλεπε, κάποια μέρα του τον έκλεψαν και λυπήθηκε πολύ. Ένας χωρικός του είπε: Μη στεναχωριέσαι καθόλου. Πάρε μια πέτρα, θάψε την στο ίδιο μέρος με τον σβόλο σου και κάνε πως είναι χρυσάφι. Έτσι κι αλλιώς, ότι και να ήταν, το ίδιο κάνει. Αν έχεις κάτι δικό σου και δεν το χρησιμοποιείς ποτέ, είναι σαν να μην το έχεις!

Το ποντίκι της πόλης και το ποντίκι της εξοχής: καλύτερα να τρώω φτωχικά και να είμαι ήρεμος παρά πλούσια και να καρδιοχτυπώ συνέχεια.

Το τζιτζίκι και το μυρμήγκι: Το τζιτζίκι είπε: τραγουδούσα όλη μέρα. Δεν πρόλαβα να μαζέψω φαγητό.  

Ο γάιδαρος και το σκυλάκι: δεν είναι όλοι πλασμένοι για τα ίδια πράγματα.

Η αλεπού και ο τράγος: Αν είχες μυαλό, έπρεπε πρώτα να βρεις τρόπο να βγεις από το πηγάδι και μετά να πηδήξεις μέσα, φώναξε η αλεπού κι έφυγε μακριά του.

Η αρκούδα και οι δύο φίλοι: Δύο φίλοι περπατούσαν μαζί σε άγνωστα βουνά κι άγνωστα μέρη. Όμως δε φοβόνταν γιατί είχαν ο ένας τον άλλο.

Ο λαγός και η χελώνα: ένας από τους πιο γνωστούς μύθους του Αισώπου. Ο λαγός κορόιδευε τη χελώνα για το πόσο αργά περπατούσε και αποφάσισαν να οργανώσουν έναν αγώνα δρόμου. Ο λαγός ήταν τόσο σίγουρος για τις ικανότητές του, που κοιμήθηκε μέχρι να προχωρήσει λίγο η χελώνα κι έτσι έχασε τον αγώνα…

Στο βιβλίο υπάρχουν πέντε ακόμα μύθοι του Αισώπου…

 

Οι Μύθοι του Αισώπου, Διασκευή: Ρένα Ρώσση- Ζαΐρη, Μεταίχμιο, 2010.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το παραμύθι: Αγκαλίτσα;

Κάποτε, υπήρχε ένα μέρος που οι κάτοικοί του δεν ήξεραν τι είναι… η αγκαλιά!

Ναι, εκεί οι άνθρωποι έδειχναν την αγάπη τους με άλλο τρόπο, όχι πάντως με αγκαλιές.

Ώσπου, δύο ξεχωριστά παιδιά, ο Τίτσο και η Λίτσα, γνωρίστηκαν κι άρχισαν να κάνουν παρέα…

Πώς νιώθει ένα παιδί που μεγαλώνοντας δεν έχει την προσοχή και τη φροντίδα των γονέων του;

Όλα τα παιδιά είχαν από έναν μαγικό χιτώνα, ο οποίος μεγάλωνε, με βάση την αγάπη που δέχονταν.

«Όσο πιο ευτυχισμένα ήταν τόσο πιο εντυπωσιακός γινόταν κι αυτός. Όσο πιο πολύ τ’ αγαπούσαν και τα καμάρωναν τόσο πλούτιζε και μάκραινε το ρούχο τους».

Πώς μπορεί να νιώθει το παιδί που δεν έχει μεγαλώσει ο χιτώνας του όπως και των άλλων παιδιών; Και η αγάπη που δεν κατάφερε να έχει μέσα στην οικογένειά του, θα μπορέσει να την καλύψει από κάποια άλλη πηγή;

 

Ελένη Δαμιανού. 2003. Αγκαλίτσα; Εκδόσεις Κάστωρ.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το βιβλίο: Καιρός για παραμύθια

Ένα βιβλίο με κλασικά παραμύθια, με τα οποία μεγαλώσαμε… και τα οποία μπορούν να μεγαλώσουν και τις επόμενες γενιές… Παραμύθια που μας ταξιδεύουν και μας οδηγούν σε έναν μαγευτικό- φανταστικό κόσμο. 

 

Κάποια από τα κλασικά παραμύθια του βιβλίου είναι: Ο Τζακ και η Φασολιά, Η Χιονάτη και οι εφτά νάνοι, Ο μαγικός αυλός, Χάνσελ και Γκρέτελ, κ.α.

Επίσης, στο βιβλίο έχει το παραμύθι: Η Χρυσομαλλούσα και οι τρεις αρκούδες: Ήταν κάποτε τρεις αρκούδες. Ο Μπαμπάς αρκούδος, η Μαμά αρκούδα και το μικρό τους αρκουδάκι. Και οι τρεις μαζί πήγαν μια βόλτα στο δάσος. Όσο έλειπαν επισκέφθηκε το σπίτι τους η Χρυσομαλλούσα, ένα μικρό κοριτσάκι που βρισκόταν μόνο του στο δάσος. Όταν επέστρεψε η οικογένεια των αρκούδων στο σπίτι βρήκε τη Χρυσομαλλούσα κοιμισμένη στο κρεβάτι τους. Το κοριτσάκι τρόμαξε και άρχισε να τρέχει φοβισμένο…

Ένα ακόμη παραμύθι του βιβλίου, που ανήκει στα κλασικά και πολύ γνωστά παραμύθια είναι: Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι, το οποίο περιγράφει έναν Πρίγκιπα, που αναζητά μια αληθινή πριγκίπισσα για να παντρευτεί. Αφού ταξίδεψε σε όλα τα μέρη της γης και δεν μπόρεσε να βρει μια πραγματική πριγκίπισσα, τελικά τη συνάντησε μέσα στο παλάτι του.

Ένα επίσης γνωστό παραμύθι είναι: Τα τρία γουρουνάκια, που έμεναν μαζί στο ίδιο σπίτι. Όσο μεγάλωναν και το σπίτι πλέον δεν τα χωρούσε έπρεπε να χτίσουν ξεχωριστά σπιτάκια. Το πρώτο έχτισε ένα σπίτι από άχυρο, το δεύτερο από ξύλινες βέργες και το τρίτο από τούβλα.

«Γουρουνάκι, γουρουνάκι,

Άνοιξέ μου το πορτάκι».

«Δε σ’ αφήνω να περάσεις

Μένα δε θα ξεγελάσεις»

Είπε το γουρουνάκι.

«Τότε θα ρουφήξω, θα φυσήξω,

το σπιτάκι θα γκρεμίσω».

Σε αυτό το βιβλίο μπορεί κάποιος να διαβάσει ακόμη τα εξής παραμύθια:

Ο μολυβένιος στρατιώτης.

Τα ξωτικά και ο παπουτσής.

Ο πρίγκιπας βάτραχος.

Η μαγεμένη βασιλοπούλα.

Η χαζούλα κότα.

Η Σταχτοπούτα.

Στο παραμύθι: Η χαζούλα κότα, η οποία πίστευε ότι πέφτει ο ουρανός, γιατί της ήρθε κατακέφαλα ένα βελανίδι, ήθελε να πάει να το πει στον βασιλιά. Με μια παρέα ξεκίνησαν για το παλάτι και συνάντησαν την αλεπού που υποσχέθηκε να τους δείξει έναν πιο σύντομο δρόμο. 

 

Καιρός για παραμύθια. Εκδόσεις Ορφανίδη.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το παραμύθι: Ο Ρομέο το μικρό παπάκι

«Τα μικρά ζωάκια είναι πολύ περίεργα και θέλουν να εξερευνούν άγνωστα και παράξενα μέρη. Όταν το μικρό μας παπάκι ανακαλύψει έναν καθρέφτη, τα πάντα μπορούν να συμβούν…» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). 

Ένα παραμύθι με ωραία εικονογράφηση, που περιγράφει την οικογένεια του Ρομέο, που είναι ένα παπάκι. Στο παραμύθι παρουσιάζονται ο Ρομέο, τα αδέρφια του και η μαμά του.

Ζουν σε μια μεγάλη φάρμα με έναν κόκκινο φράχτη. Εκεί ζουν όλα τα ζώα της φάρμας σαν μια μεγάλη οικογένεια. Το μικρό παπάκι ήταν ιδιαίτερα περίεργο, για αυτό παρακολουθούσε τα υπόλοιπα ζώα της φάρμας.

Το παπάκι εκτός από τα ζώα της φάρμας αποφάσισε να εξερευνήσει και το εσωτερικό του σπιτιού της φάρμας, όπου είδε αντικείμενα που δεν είχε ξαναδεί και ενθουσιάστηκε. Ένα ενδιαφέρον σημείο του παραμυθιού είναι που το παπάκι αντικρίζει τον εαυτό του στον καθρέφτη και νομίζει ότι συναντάει ένα άλλο παπάκι. Από ποια ηλικία τα παιδιά αναγνωρίζουν ότι βλέπουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και δεν πρόκειται για κάποιο άλλο πρόσωπο;

 

Ο Ρομέο το μικρό παπάκι. Εικονογράφηση: Paola Migliari. Εκδόσεις Τζιαμπίρης Πυραμίδα, 2018.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Διαβάζοντας το παραμύθι: Πώς αισθάνομαι;

Μια ιστορία φιλίας γεμάτη συναισθήματα

 

«Τα συναισθήματα πολλές φορές εναλλάσσονται μέσα μας και μας κατακλύζουν. Έχεις παρατηρήσει ότι μπορείς εύκολα να περάσεις από τη χαρά στη λύπη, από την έκπληξη στον θυμό, από το άγχος στην ηρεμία;

 

Αυτή είναι η ιστορία μιας μοναδικής φιλίας που θα σε βοηθήσει να γνωρίσεις τον πλούσιο κόσμο των συναισθημάτων, αλλά και να κατανοήσεις ότι όλοι ζούμε μέσα σε αυτόν και βιώνουμε τα ίδια ακριβώς συναισθήματα.

Δεν είναι κακό να τα νιώθουμε, αρκεί να ξέρουμε να τα εκφράζουμε σωστά. Όταν μάλιστα έχουμε κι έναν φίλο να τα μοιραστούμε, είμαστε πραγματικά τυχεροί!» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Το παραμύθι περιγράφει τον Πολύχρωμο, που είναι ένα μικρό και συμπαθητικό εξωγήινο πλασματάκι, που μόλις προσγειώθηκε στη Γη.

Ο Πολύχρωμος νιώθει διάφορα συναισθήματα και περιγράφει την κατάσταση που βιώνει κάθε φορά.

Άγχος. Όταν φτάνει στη Γη έρχεται αντιμέτωπος με το άγνωστο, οπότε νιώθει άγχος. Πώς νιώθει σωματικά;

Συγκίνηση. Μια γλυκιά ταραχή και ένα συναίσθημα χαράς πλημμυρίζει την καρδιά του.

Χαρά. Ο Πολύχρωμος διασκεδάζει και ο χρόνος περνά χωρίς να το καταλάβει…

Ζήλια. Όταν η κάμπια συναντά τη φίλη της την ακρίδα, ο Πολύχρωμος νιώθει ζήλια, γιατί είναι λίγο παραγκωνισμένος και ελπίζει ότι θα μπορούσε να γίνει κι αυτός φίλος με την ακρίδα.

Θυμός. Νιώθει θυμό απέναντι στη φίλη του την κάμπια και δεν μπορεί ούτε καν να την ακούσει.

Ντροπή. Συνειδητοποιεί τον τρόπο που φέρθηκε στη φίλη του την κάμπια, το πόσο αγενής ήταν και το μετανιώνει. Θα ήθελε να γυρίσει τον χρόνο πίσω και να αλλάξει τη συμπεριφορά του.

Λύπη. Νιώθει λύπη όταν η φίλη του η κάμπια του ανακοινώνει ότι θα πρέπει να αποχωριστούν ο ένας τον άλλο. Δεν έχει διάθεση και νιώθει ότι θέλει να βάλει τα κλάματα.

Φόβος. Δεν ξέρει τι να κάνει…

Έκπληξη. Η φίλη του η κάμπια μετατρέπεται σε πεταλούδα…

Ευτυχία… και καταλήγουν να είναι ευτυχισμένοι μαζί…

 

Πώς αισθάνομαι; Μια ιστορία φιλίας γεμάτη συναισθήματα. Εκδόσεις Susaeta, 2020.

 

Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.

Παραμύθια για υιοθεσία

Οικογένεια είμαστε

Ηλιόπουλος, Βαγγέλης, Εκδόσεις Πατάκη, 2023

Ο Μελής θέλει να αποκτήσει τα δικά του ανθρωπάκια. Του αρέσει να πλάθει ιστορίες μαζί τους.

Δε θέλει ένα ανθρωπάκι μοναχό. Θέλει μια οικογένεια. Όμως υπάρχουν τόσα είδη οικογένειας!

Ποια να διαλέξει; Ρωτάει και σιγά σιγά ανακαλύπτει πως μπορεί να γίνει αυτός οικογένειά τους.

Χαρίζει στα ανθρωπάκια του αυτό που έχει ο ίδιος ανάγκη: μια οικογένεια.

 

 

Αγάπη ως τον ουρανό

Σακκά-Νικολακοπούλου, Ναννίνα, Εκδόσεις Πατάκη, 2015

Η Άννα ήθελε ένα παιδάκι όσο τίποτε άλλο και κάπου στον κόσμο γεννήθηκε ένα μωρό που δεν πρόλαβε να γνωρίσει τη μαμά του.

Αρκεί μια μεγάλη απόφαση για να συναντηθούν η Άννα και το μωρό και να αλλάξει η ζωή τους για πάντα!

 

 

Η ΚΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΦΕΤΙΑ ΑΡΚΟΥΔΑ ΒΡΗΚΕ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ

Ρίτσου Έρη, Εκδόσεις Κέδρος

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα καταπράσινο δάσος ζούσε μια καλή μεγάλη καφετιά αρκούδα.

Είχε όλα τα καλά του κόσμου κι έναν αρκούδο να την αγαπάει και να τη φροντίζει. Όμως, παρ’ όλα τα καλά της, δεν ήταν ευτυχισμένη, γιατί, περισσότερο απ’ οτιδήποτε στον κόσμο, ήθελε να έχει ένα αρκουδάκι.

Μια καλή αρκούδα όμως σαν κι αυτή δεν θα μπορούσε να μείνει με ένα τέτοιο παράπονο. Και πράγματι, με τη βοήθεια της κυρα-Μαριώς, της αλεπούς, η καλή μεγάλη καφετιά αρκούδα και ο αγαπημένος της αρκούδος θα αποκτήσουν ένα μωρό αρκουδάκι, που θα γεμίσει τη σπηλιά τους με τις χαρούμενες φωνές του. Έτσι, θα γίνουν επιτέλους μια ευτυχισμένη οικογένεια και θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

 

 

Η ξεχωριστή οικογένεια της Χλόης

Nancy Loewen, Εκδόσεις Susaeta

Η Χλόη είναι υιοθετημένη. Όταν γνωρίζει το μωρό ξαδελφάκι της σε μια οικογενειακή συγκέντρωση στο πάρκο, αρχίζει να αισθάνεται μπερδεμένη. Πώς μπορούν οι γονείς της να τη βοηθήσουν να νιώσει ξεχωριστή;

Ένα βιβλίο που θα βοηθήσει τα υιοθετημένα παιδιά να κατανοήσουν και να διαχειριστούν όλα όσα βιώνουν μέσα στη νέα τους οικογένεια.

 

 

O Παρασκευάς το παιδί της καρδιάς-Τι συµβαίνει όταν δύο υποψήφιοι γονείς και ένα παιδί που αναζητά οικογένεια συναντιούνται και ενώνονται µε αγάπη;

Της Αΐντα Λουκά, Εκδόσεις IWRITE

«Σ’ αυτό το σπίτι βρισκόµουνα, µαµά;»

«Φυσικά, Παρασκευά, και σ’ αγαπήσαµε µε τον µπαµπά, απ’ την πρώτη τη µατιά».

Διαβάζοντας την ιστορία του Παρασκευά, µαθαίνουµε για τον θεσµό της υιοθεσίας ή αλλιώς παιδοθεσία και το δικαίωµα του παιδιού να έχει οικογένεια.

Μέσα από αυτήν τη διαδικασία αγάπης περιγράφεται η αξία της κατανόησης και του σεβασµού, καλλιεργώντας την ενσυναίσθηση.

Ένα βιβλίο για όλα τα παιδιά που µεγαλώνοντας θα θελήσουν να γίνουν γονείς.

Ο Παρασκευάς το παιδί της καρδιάς είναι παραπάνω από ένα παιδικό βιβλίο για την παιδοθεσία, αλλά ένα μάθημα ζωής για μικρούς και μεγάλους.

 

 

Η καινούρια μου μαμά κι εγώ
Της Renata Galindo

Η καινούρια μου μαμά κάνει όλα όσα κάνουν όλες οι μαμάδες. Φτιάχνει μαζί μου γλυκά, με κάνει κούνια και με φροντίζει όταν πέφτω. Παρόλο που δε μοιάζουμε, με αγαπάει ακριβώς όπως είμαι.

Μια όμορφη ιστορία για μαμάδες και παιδιά, που προσεγγίζει με απλό και τρυφερό τρόπο το θέμα της υιοθεσίας.

 

Το βατραχάκι της καρδιάς

Ειρήνη Προκοπίου, Εκδόσεις Fulatos, 2023

«Είσαι το παιδί μας. Το παιδί της καρδιάς μας» η Δεκτικότατη ψιθύριζε πάντα αυτά τα λόγια στο βατραχάκι της πριν κοιμηθεί.

Η Μεταξωτή Πεταλουδένια έφερε νέα φοβερά! Κάποιοι παράξενοι επισκέπτες βρέθηκαν ανάμεσα στους κατοίκους του «Δάσους της αγκαλιάς».

Πού ακούστηκε δύο όμορφα και ψηλά ελάφια να έχουν για παιδί ένα τοσοδούλι βατραχάκι; Και πόσο «παράξενο» είναι αυτό τελικά;

Η ιστορία του μικρού αυτού ήρωα, χαρίζει ένα σημαντικό μήνυμα για την αξία της αγάπης, της αποδοχής και της οικογένειας στη ζωή μας.

 

Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ …Ο ΗΡΩΑΣ ΜΟΥ!

Δημητρόπουλος Παναγιώτης, Εκδόσεις Ελληνοεκδοτική

– Κοίτα, μπαμπά, κοίτα! – Τι συμβαίνει, κορίτσι μου; Δεν βλέπω τίποτα περίεργο. – Δες το παιδάκι στο απέναντι πεζοδρόμιο. Είναι ο Στέφανος, ο συμμαθητής μου. – Ο κύριος που βαδίζει στο πλάι του είναι ο μπαμπάς του. Μα είναι αλλιώτικος. Όχι σαν κι εσένα. – Αλλιώτικος; Γιατί; – Να… αυτός ο κύριος -όλα τα παιδιά το λένε- δεν είναι ο αληθινός μπαμπάς του. Μια συναρπαστική ιστορία για τη φιλία, την αποδοχή της διαφορετικότητας, την αξία των οικογενειακών δεσμών και την πατρική αγάπη. Ένα θαυμάσιο βιβλίο που καταδεικνύει πως γονιός δεν είναι απαραίτητα όποιος γεννά παιδιά, αλλά εκείνος που συνειδητά ζει για τα παιδιά του.

Παράλληλα, δίνει την ευκαιρία σε γονείς και εκπαιδευτικούς να προβληματιστούν και να συζητήσουν με τα παιδιά για την υιοθεσία και τον ρόλο της οικογένειας, προβάλλοντας έτσι το αληθινό νόημα της αγάπης.

 

 

Κάποιος να μ’ αγαπάει
Του Brigitte Weninger, Εκδόσεις Πατάκη, 2005

Όταν η μαμά και ο μπαμπάς εξαφανίζονται, τα δυο βατραχάκια μένουν μόνα τους στον κόσμο. Η κοτσυφίνα, ο τυφλοπόντικας και ο σκαντζόχοιρος θα ήθελαν πολύ να τα βοηθήσουν, αλλά δεν ξέρουν τον τρόπο. Τότε εμφανίζεται η μαμά ποντικίνα και αποφασίζει να τα πάρει μαζί της, γιατί "τα βατραχάκια είναι παιδιά. Κι όλα τα παιδιά χρειάζονται ένα μέρος για να ζουν και να παίζουν, καλό φαγητό και κάποιον να τ' αγαπάει!".

Μια τρυφερή ιστορία για την υιοθεσία και την ανάγκη που έχουμε όλοι να μας αγαπούν.

 

 

Οι δύο μαμάδες του Μελένιου

Jean Vital de Monleon, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2009

Μια φορά στην Καγκουροχώρα ζούσε ο Μελένιος, ένα μικρό πορτοκαλί καγκουρό που είχε δύο μαμάδες...

Ένα βιβλίο καρδιάς, όμορφα εικονογραφημένο, για να μπορέσουν τα μικρά παιδιά να καταλάβουν τι σημαίνει υιοθεσία.

 

Η ΚΟΚΟ (ΥΙΟΘΕΣΙΑ)

Παράσχου Χατζηδημητρίου, Σοφία, Εκδόσεις Μίλητος, 2003

Κοκό, η μικρή κοτούλα, είναι η πιο καλή μανούλα. Κι ας μην έκανε αβγό, έγινε μαμά η Κοκό. Γιατί κι όταν δε γεννάει, η μανούλα αγαπάει! Kατάλληλο για την ανάπτυξη κοινωνικών αξιών.

 

 

Μια ωραία οικογένεια

Τσορώνη - Γεωργιάδη Γιολάντα, Εκδόσεις Σαββάλας, 2022

Ο Τζίμι ο γορίλας είναι πολύ τεμπέλης. Βαριέται που ζει. Γι’ αυτό και κανένας δεν πιστεύει πως θα καταφέρει να αναθρέψει το ορφανό μαϊμουδάκι που θέλει να αναλάβει. Κι όμως ο Τζίμι αποδεικνύεται τελικά άξιος μπαμπάς για την ωραία οικογένεια που δημιουργεί. Τι ήταν αυτό που τον άλλαξε τόσο;

 

Η μέρα που ήρθες

Των Brown Dolores & Dalvand Reza, Εκδόσεις Ποταμός, 2021

Σε προσμέναμε πολύ καιρό.

Δεν ξέραμε πότε θα έρθεις.

Και μια ωραία μέρα, επιτέλους, ήρθες.   

Ένα βιβλίο για την υιοθεσία, την προσμονή, τη χαρά, την ένταξη στην οικογένεια, τη δημιουργία αναμνήσεων.

Το δίκροκο αυγό

Της Λότη Πέτροβιτς- Ανδρουτσοπούλου, Εκδόσεις Πατάκη, 2009

Ένα μεγάλο και παράξενο αυγό γεννιέται σ' ένα κτήμα. «Να το δώσετε σε όποιον το αξίζει» γράφει στο τσόφλι του. Κι όλα τα ζώα -ο κόκορας, οι κότες, το κουνέλι, ο λαγός, η πάπια, ο σκύλος, το γαϊδουράκι, το άλογο, η αγελάδα, η κατσίκα και το πρόβατο- ψάχνουν να βρουν πιο ζωντανό απ' όλα είναι το πιο σπουδαίο, για να του δώσουν το παράξενο αυγό. Μα δεν τα καταφέρνουν. . . Θα τους βοηθήσει άραγε η κουκουβάγια, που όλοι την έχουν για σοφή; (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

 

ΓΙΑΣΜΙΝ, Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ… ΔΥΟ!

Μερκούριος Αυτζής, Εκδόσεις Ψυχογιός

Η Γιασμίν, στο νέο της σπίτι, παίρνει πολλή αγάπη. Έχει τον Χνούδη, έχει και την Αγάπη. Αλλά δεν είναι ευτυχισμένη, δεν μπορεί να ξεχάσει τους γονείς της.

Η Αγάπη κάνει τα πάντα για να είναι μαζί. Της μιλάει γλυκά, της διαβάζει παραμύθια… Μαζί πηγαίνουν για ψώνια, μαζί και στις παιδικές χαρές. Και η Γιασμίν άθελά της τη φωνάζει μανούλα. Τελικά μαζί ψάχνουν για τους γονείς της. Και δε χάνουν το θάρρος τους. Ώσπου μια γυναίκα τούς ανακοινώνει την ευχάριστη είδηση: η μαμά της ζει.

Μέρες μετά, μάνα και κόρη συναντιούνται και μια πολύχρωμη βεντάλια από ροδοπέταλα τους σκεπάζει.

Τώρα η Γιασμίν έχει όχι μία αλλά δύο μανούλες και λέει όλο χαρά: «Η μαμά μου είναι… δύο!»

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.