Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Γράμμα 43: Όλοι έχουμε μια τραγική ιστορία…


Όλοι έχουμε κι από μια τραγική ιστορία.

Τη συνθέτουν όλα τα «φρικτά» γεγονότα που μας έτυχε να ζήσουμε, προσεκτικά τακτοποιημένα, μεγεθυμένα και αρχειοθετημένα έτσι ώστε να δικαιολογούν τις χειρότερες ανεπάρκειές μας.

Έχω ακούσει και δουλέψει πάνω σε εκατοντάδες τραγικές ιστορίες, εκ των οποίων η πρώτη, φυσικά, ήταν η δική μου. Η προσωπική μου τραγική ιστορία.

Ακόμα κι αν μου έχουν συμβεί όλα όσα διηγούμαι- κι ακόμα περισσότερα- είμαι πάντα εδώ: είμαι όλα αυτά που είμαι κι έχω όλα αυτά που έχω. Και προσοχή! Αυτό το διαφορετικό αποτέλεσμα δεν οφείλεται στο ότι υπήρξαν άλλα, μη τραγικά στοιχεία. Αυτό το αποτέλεσμα είναι απόρροια αυτών ακριβώς των βιωμάτων τα οποία μόλις διηγήθηκα. Κατά κάποιον τρόπο, αυτή η τραγική ιστορία πέτυχε να με κάνει ότι είμαι σήμερα.

Αυτή η τραγική ιστορία ούτε ολόκληρη είναι ούτε και τόσο τραγική όσο δείχνει εκ πρώτης όψεως.

Και ποια είναι τότε η άλλη όψη της ιστορίας;

Η άλλη όψη είναι αυτή που εμένα μ’ αρέσει να αποκαλώ τα πλεονεκτήματά μου.  

 

Αφήγηση από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι, Γράμματα στην Κλαούντια (2015), Αθήνα: Opera, σελ. 203-208. 

 

Γράμμα 2: Έτσι μου τα μάθανε… Χρήσιμη ανάμνηση ή ανοησία;


Από ότι φαίνεται, συνεχίζεις να πιστεύεις πως τα ‘γιατί’ χρησιμεύουν σε κάτι!

Εντάξει, στην πραγματικότητα σε κάτι χρησιμεύουν…

Χρησιμεύουν για να δίνω εξηγήσεις…

Για να δικαιολογούμαι…

Για να αποποιούμαι τις ευθύνες μου…

Για να κρύβομαι πίσω από τις λέξεις…

Για να ζητώ να με συγχωρήσουν…

Για να αποφεύγω τα συναισθήματά μου…

Για να καλύπτω το παρόν πίσω από το παρελθόν.

«Πρώτον, οι αναμνήσεις σου θα μπορούσαν να είναι ψευδείς και να έχουν δημιουργηθεί τεχνητά.

Σε τελική ανάλυση, το παρελθόν μας είναι μια υπόθεση, μια φαντασία, μια εξήγηση για το πώς τα πράγματα έφτασαν να είναι σήμερα».

Συν τοις άλλοις, οι αναμνήσεις σου ισχύουν εδώ και τώρα, όχι εκεί και τότε.

Η ανάμνηση είναι χρήσιμη, στ’ αλήθεια χρήσιμη μερικές φορές.

Όχι όμως όταν στηρίζω τη ζωή μου πάνω της.

Όχι όταν εξαρτώμαι από αυτήν.

Όχι όταν λέω: «εμένα έτσι μου τα μάθανε…»

«Μια ζωή έτσι κάνω…»

«Εμείς σπίτι μας πάντα έτσι κάναμε…»

Αυτό που εγώ –κι άλλοι σαν εμένα (θεραπευτές εννοεί)- θέλουμε να κάνουμε είναι να βοηθήσουμε τη συμπεριφορά μας να απελευθερωθεί αληθινά από τους περιορισμούς και να επιστρέψουμε στο άτομο την ελευθερία του και την ικανότητα να αποφασίζει, να δρα, να ζει… Σε τελική ανάλυση, να επανακτήσει την ικανότητά του να επιλέξει.

Να επιλέγει και να αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του.

Και μιλάω για επιλογή. Όχι για διαλογή. Δεν λέω να απορρίπτουμε τις ανεπιθύμητες πιθανότητες και να κρατάμε ότι απομένει.

Επιλέγω και αναλαμβάνω την ευθύνη των επιλογών μου.

 

Προσοχή, όμως, δεν είμαι υπεύθυνος για όσα αισθάνομαι (ναι, είμαι υπεύθυνος για τον χειρισμό των αισθημάτων μου, αλλά όχι, δεν είμαι υπεύθυνος για ότι αισθάνομαι), γιατί αυτό που νιώθω δεν το επιλέγω εγώ, γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να μπορώ να κάνω για να νιώσω κάτι διαφορετικό από αυτό που νιώθω.

 

Αφήγηση από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι, Γράμματα στην Κλαούντια (2015), Αθήνα: Opera, σελ. 27-33. 

 

 

Θεραπεία των Εξαρτημένων από την Αγάπη


Τα τέσσερα βήματα που θα πρέπει να δουλευτούν για την αντιμετώπιση της εξάρτησης:


1. Αρχίστε να αντιμετωπίζετε κάθε εμφανή εξάρτηση έξω από τη συνεθιστική σχέση. 

2. Απαγκιστρωθείτε από το εξαρτητικό μέρος της σχέσης. 

3. Μπείτε σε θεραπεία, αν χρειαστεί, για να μπορέσετε να απαλλαγείτε από αποθηκευμένα συναισθήματα παιδικής κακοποίησης. Ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να συμφιλιωθούν με παιδικά συναισθήματα εγκατάλειψης ή συγχώνευσης μόνοι τους. 

4. Δουλέψτε τα υπόγεια συμπτώματα της συνεξάρτησης. 

Κλείνοντας τη σχέση

Η απομάκρυνση από τα εξαρτητικά δομικά στοιχεία μιας σχέσης σημαίνει ότι δεν πρέπει να προσπαθήσετε να έχετε οποιοδήποτε είδος έντονης σχέσης με τον σύντροφό σας. Φερθείτε μεταξύ σας με έναν ευχάριστο τρόπο και συνεχίστε τη δουλειά σας. Κρατήστε την απολύτως απαραίτητη αλληλεπίδραση στους επιτρεπόμενους τομείς, αλλά ως εκεί.   



Πέντε παράλληλες διαδικασίες στη θεραπεία από τη συν-εθιστική σχέση

1. Μεγαλώνοντας:
Αυτή η διαδικασία προϋποθέτει να έρθετε αντιμέτωποι με τα πέντε κύρια συμπτώματα της νόσου και να αρχίσετε μια θεραπευτική διαδικασία από αυτά. Συμπεριλαμβάνει το να μάθετε να έχετε αυτοεκτίμηση, όρια, αίσθηση και φροντίδα του εαυτού σας, μετριοπάθεια. 

2. Αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα
Αυτή η διαδικασία ξεκινά μόλις αρχίσετε να αντιμετωπίζετε και να θεραπεύετε το τρίτο κύριο σύμπτωμα, τη δυσκολία να αναγνωρίσετε την πραγματικότητά σας. Η αντιμετώπιση της πραγματικότητας προϋποθέτει να δείτε ποιος είστε εσείς και ποιοι είναι οι άλλοι. Δε θα σας πρότεινα να μπείτε ξανά σε μια σχέση τώρα, αυτό το κομμάτι της διαδικασίας μπορεί να σημαίνει να δείτε τον σύντροφό σας και να πείτε: «Δεν κάθομαι άλλο εγώ εδώ πέρα».

3. Θρηνώντας απώλειες
Έχετε συναισθήματα για όσα χάσατε στην παιδική σας ηλικία και για όσα σας κόστισε η συνεξάρτηση στην ενήλικη ζωή και χρειάζεται να θρηνήσετε.

4. Μαθαίνοντας να φροντίζετε τον εαυτό σας
Αυτό το στάδιο αρχίζει μόλις αρχίσετε να δουλεύετε το τέταρτο κύριο σύμπτωμα, τη δυσκολία να καλύψετε τις ανάγκες και τις επιθυμίες σας. Αυτή η διαδικασία προϋποθέτει να μάθετε να επιβεβαιώνετε τον εαυτό σας, να τον φροντίζετε και να τον περιορίζετε χωρίς να τον εξευτελίζετε. 

5. Μαθαίνοντας να συγχωρείτε
Η συγχώρεση προϋποθέτει να εγκαταλείψετε την επιθυμία να τιμωρήσετε τους κακοποιητικούς ανθρώπους στη ζωή σας. Αυτή η πέμπτη διαδικασία περιλαμβάνει και το να συγχωρήσετε τόσο τον εαυτό σας για το κόστος της διαταραχής όσο και τους γονείς σας για όσα συνέβησαν. Κάποιες φορές η κακοποίηση είναι τόσο τρομερή, ώστε το θέμα της συγχώρεσης δεν πρέπει να τεθεί αν δεν το αναφέρει το ίδιο το θύμα.  
(σ. 170-172)


Pia Mellody "Αρρωστημένη αγάπη: Όχι πια!". Αθήνα: Εκδόσεις Φυτράκη, σελ.
125-172.


Γράμμα 32: Να είσαι ο εαυτός σου. Αυτό αρκεί...



«Παιδιά μου…

Θα ήθελα να είμαι ο διάδρομος απογείωσής σας,

Θα ήθελα να είμαι για σας ο ούριος άνεμος,

Θα ήθελα να είμαι ο ανοιχτός σας αέρας,

Και, γιατί να το αρνηθώ,

Θα ήθελα να είμαι ένας σύντροφος στην πτήση.

Αλλά όμως, συνειδητοποιώ

Πως κανείς δε με χρειάζεται για να πετάξει.

Το μόνο που πραγματικά χρειάζεστε

Είναι να έχετε τον εαυτό σας.

Αυτό αρκεί!»

 

Αφήγηση από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι, Γράμματα στην Κλαούντια (2015), Αθήνα: Opera, σελ. 159-162.

 

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Γράμμα 12: Όταν κρίνω εσένα, μήπως κρίνω εμένα;


 

Είναι αλήθεια. Η ζωή δεν είναι εύκολη… είναι όμως όμορφη, τόσο όμορφη που καταλήγει να γίνεται εύκολη. 

 

Όταν δίνω χρόνο στον εαυτό μου σχεδόν πάντα συμβαίνει κάτι και ξάφνου, μέσα σε μια στιγμή, ανακαλύπτω πως ένα ψιχουλάκι από όσα πήγαν στραβά μου είναι χρήσιμο, κάτι από όλα αυτά με εμπλουτίζει, η όλη κατάσταση με βοηθά να αναπτυχθώ.  

 

Ας υποθέσουμε για μια στιγμή πως έχεις πράγματι κάνει ένα λάθος.

Και;

Τι πρόβλημα έχεις με τα λάθη σου;

Ζεις τα λάθη σου σαν σφάλματα.

Και «σφάλλω» πάει να πει «αποτυγχάνω».

Το αποτυγχάνω προϋποθέτει πως κάτι προσδοκούσα να πετύχω.

Μια προσδοκία είναι μια προκατάληψη.

Μια προκατάληψη θέτει όρους.


Και οι όροι είναι πάντα μια πόρτα που κλείνω στον εαυτό μου.

Αν ζεις τα λάθη σου σαν σφάλματα, κλείνεις πόρτες.

Το λάθος είναι ένα μέρος της διαδικασίας της μάθησης. 

 

Το να κάνω λάθος είναι το αποτέλεσμα ενός νέου τρόπου δράσης, είναι ένας τρόπος δημιουργίας. Όταν κάνω λάθος συνειδητοποιώ το θάρρος μου και μερικές φορές, γιατί όχι, συνειδητοποιώ και τις ανόητες πλευρές μου.

Πίσω από τον εκνευρισμό που μου δημιουργούν τα λάθη μου κρύβεται ένας και μόνο ειλικρινής φόβος: ο φόβος της κριτικής. Μήπως οι άλλοι με κρίνουν και καταλάβουν πως δεν είμαι τέλειος.

Η πρώτη φορά που συνειδητοποιώ πως όταν κρίνω εσένα, στην πραγματικότητα κρίνω εμένα τον ίδιο, είναι μαγική. Βλέπω να ανοίγεται ξαφνικά εμπρός μας ένας κόσμος θαυμάτων που μας καλεί να τον εξερευνήσουμε.

 

Είναι ο κόσμος των πραγμάτων που εναποθέτουμε στους άλλους και που κάποια στιγμή τα βλέπουμε να επιστρέφουν, αποσαφηνισμένα και μεγαλοπρεπή. Στην συνάντηση με τον άλλο προβάλλουμε, ενδοβάλλουμε, φανταζόμαστε, ταυτιζόμαστε, κριτικάρουμε και χάρη σ’ όλα αυτά… αγαπάμε. 

 

Η απάντηση βρίσκεται πάντα σ’ εμάς τους ίδιους, αρκεί να θέλουμε να την ψάξουμε… για να τη βρούμε…

 

Αφήγηση από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι, Γράμματα στην Κλαούντια (2015), Αθήνα: Opera, σελ. 77-82.