Δεν θέλω να δεθώ συναισθηματικά, γιατί ξέρω ότι θα φύγω…

Αν δεθώ συναισθηματικά μαζί σου και μετά θέλω να φύγω τι θα γίνει; Ή μήπως φοβάμαι ότι θα φύγεις, για αυτό δεν θέλω να δένομαι συναισθηματικά; Ναι, ποτέ δεν μου άρεσε να δένομαι συναισθηματικά, γιατί πάντα πίστευα ότι σε αφήνουν σταθερό ή μάλλον στάσιμο σε μια κατάσταση, που σε κάνει να βουλιάζεις, να πνίγεσαι, να βρίσκεσαι σε μια κατάσταση στέρησης ή αποστέρησης… από την οποία θέλεις να τρέξεις για να γλιτώσεις… Πίστευα πως θα βαρεθώ και δεν θα μπορώ να απαλλαγώ και θα θέλω να φύγω, να απομακρυνθώ… πώς όμως θα μπορούσα να το κάνω αυτό;

Όταν μπαίνοντας στη σχέση έχεις στο μυαλό σου ότι θα πρέπει οποιαδήποτε στιγμή να μπορείς να φύγεις… είναι σαν να μην είσαι πραγματικά –συναισθηματικά- ποτέ μέσα στη σχέση. Ξεκινώντας με τη σκέψη ότι δεν θα δεθώ συναισθηματικά μέχρι να είμαι πιο σίγουρος για τη σχέση μου, μπορεί εν μέρει να προστατεύω τον εαυτό μου, όμως, δεν δίνω στον εαυτό μου την ευκαιρία να αναπτυχθούν βαθύτερα συναισθήματα, να έρθω πιο κοντά με τον άλλο και να τον γνωρίσω καλύτερα. 

Δεν θέλω να δεθώ συναισθηματικά, γιατί ξέρω ότι θα φύγω… Και αφού θα φύγω γιατί να δώσω; Όμως, με αυτή τη λογική, αφού δεν δίνω γιατί να είμαι μέσα σε μια σχέση; Και γιατί βάζω τον εαυτό μου σ’ αυτή την κατάσταση αναμονής; Είμαι στη σχέση μέχρι… να γίνει κάτι που θα με οδηγήσει μακριά από αυτή… γιατί φοβάμαι να προχωρήσει, φοβάμαι να εκτεθώ μέσα σε αυτή… φοβάμαι την έκβαση της σχέσης…

Και τελικά συνειδητοποιείς πως ενώ θέλεις πολύ να σε αγαπήσουν και να αγαπήσεις, να είσαι σε μια σχέση και να εξελιχθείς μέσα σε αυτή… όταν συμβαίνει φεύγεις μακριά. Είναι πιο εύκολο να φεύγεις μακριά, παρά να μείνεις και να παραδεχθείς ότι φοβάσαι, ότι σε τρομάζει αυτή η εγγύτητα και ο συναισθηματικός δεσμός…

Για να μην περάσουμε λοιπόν όλη μας τη ζωή αναζητώντας την αγάπη, ενώ στην πραγματικότητα, όταν συμβεί θα αρχίσουμε να τρέχουμε μακριά ας έρθουμε αντιμέτωποι με όλα όσα μας φοβίζουν στο να δεθούμε συναισθηματικά. Κι ας σκεφτόμαστε ότι δεν είναι και τόσο κακό να παραδεχθούμε τους φόβους και τις ανασφάλειές μας, ακόμη και τα συναισθήματα που μας προκαλεί αυτή η κατάσταση. Είναι λες και κάθε φορά που η καρδιά μας αισθάνεται να «απειλείται» από τα συναισθήματα που νιώθει αρχίζει να φωνάζει διώχνοντας μακριά κάθε συναίσθημα και κάθε άνθρωπο. Μπορεί να νιώθει πιο ασφαλής μόνη της, μπορεί να έχει τον έλεγχο της κατάστασης, όμως, δεν ζει… δεν επιτρέπει σε κανέναν να την προσεγγίσει και να του δώσει ένα μέρος της…

Μπορεί η σκέψη και μόνο να δείξουμε κάποιες πτυχές της καρδιάς μας σε κάποιον να μας προκαλεί τρόπο και να μας κάνει να νιώθουμε ευάλωτοι και τρωτοί… Όμως, ζώντας με αυτή τη σκέψη και αυτό το φόβο θα καταλήξουμε να είμαστε μόνοι, χωρίς συναισθήματα και χωρίς μια βαθιά και ουσιαστική σχέση. Μπορεί να έχω την ψευδαίσθηση ότι αν δεν δεθώ συναισθηματικά θα προστατεύσω τον εαυτό μου, όμως, στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερα αυτά που στερώ από τον εαυτό μου…

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος, MSc.

Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας: εξασφαλίζοντας μια καλή ψυχική υγεία

Η ψυχική ασθένεια μπορεί να εμφανιστεί στον καθένα μας, αλλά μπορεί και να μας επηρεάσει άμεσα ή έμμεσα… Πρόκειται για διαταραχές άγχους, διάθεσης και συμπεριφοράς που ορισμένες φορές δυσκολευόμαστε να εντοπίσουμε και να ζητήσουμε βοήθεια. Επομένως, οφείλουμε να είμαστε ενημερωμένοι και ευαισθητοποιημένοι για τέτοιου είδους θέματα, αλλά και ανοιχτοί ώστε να μπορέσουμε να δούμε εγκαίρως τις αλλαγές και να αναζητήσουμε τρόπους παρέμβασης και αντιμετώπισης. 

Στόχος είναι η ψυχική μας υγεία, που εξαρτάται από ένα σύνολο παραγόντων, όπως τη συναισθηματική, ψυχολογική και κοινωνική μας ευημερία. 

Η ψυχική υγεία επηρεάζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και πράττουμε στη ζωή μας, τον τρόπο που ανταποκρινόμαστε στις προκλήσεις και τις αντιξοότητες της καθημερινότητάς μας. Η ψυχική μας υγεία συμβάλλει στον τρόπο που διαχειριζόμαστε τις στρεσογόνες καταστάσεις, που σχετιζόμαστε με τους άλλους και που κάνουμε τις επιλογές στη ζωή μας. Σε κάθε στάδιο της ζωής μας, με κάθε νέο γεγονός ή συμβάν, η ψυχική μας υγεία μπορεί να απειλείται ή να διαταράσσεται.

Εξασφαλίζοντας μια καλή ψυχική υγεία μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα και πιο ευτυχισμένα. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι να φροντίζουμε για τη δική μας ψυχική υγεία και για την ψυχική υγεία των σημαντικών για εμάς προσώπων. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε να είμαστε θετικοί, να αλληλεπιδρούμε και να επικοινωνούμε με ανθρώπους που είναι σημαντικοί για εμάς, να αντιμετωπίζουμε όσο καλύτερα μπορούμε τις δύσκολες καταστάσεις, να βρίσκουμε τρόπους και στιγμές χαλάρωσης και ικανοποίησης, να βοηθάμε τους άλλους και κυρίως να βοηθάμε τον ίδιο μας τον εαυτό… να είμαστε καλά…

Η ψυχική υγεία είναι ένα θέμα που μας απασχολεί όλους και όχι μόνο τους ανθρώπους ή τις οικογένειας που αντιμετωπίζουν ζητήματα ψυχικής ασθένειας. Δεν χρειάζεται να φτάσουμε στα πρόθυρα της ψυχικής διαταραχής για να εκτιμήσουμε τη σημαντικότητα της ψυχικής υγείας. 

Η καλή ψυχική υγεία ενδυναμώνει και ενισχύει την ικανότητά μας να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες, αλλά και τις κρίσεις και προκλήσεις της ζωής μας. Η καλή ψυχική υγεία είναι απαραίτητη για να δημιουργήσουμε τη ζωή που θέλουμε, όπως εμείς επιθυμούμε… με τους ανθρώπους που έχουμε επιλέξει και με τις ανάγκες που θεωρούμε ότι είναι η δική μας προτεραιότητα. Μπορούμε να εξασφαλίσουμε την ψυχική μας υγεία δίνοντας έμφαση στα συναισθήματα, στις σκέψεις μας, στις σχέσεις και στην εσωτερική μας ισορροπία.

Μέσα από τα ικανοποιητικά επίπεδα ψυχικής υγείας μπορούμε να εξασφαλίσουμε ικανότητα για ζωή, απόλαυση και διασκέδαση, ικανοποίηση, ικανότητα αντιμετώπισης των αντιξοοτήτων και των στρεσογόνων καταστάσεων, καθορισμό του νοήματος και του σκοπού στις δραστηριότητες και στις σχέσεις μας, ικανότητα για ανάπτυξη και διατήρηση ικανοποιητικών σχέσεων, υψηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, ισορροπία ανάμεσα στη επαγγελματική και προσωπική ζωή, καθώς και μια ευέλικτη στάση στην εκμάθηση νέων πραγμάτων και την προσαρμογή στην αλλαγή. Ας φροντίσουμε, λοιπόν, για την ψυχική υγεία τη δική μας και των σημαντικών για εμάς ανθρώπων…

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος, MSc.

«Ποτέ δεν πρόκειται να το ξεπεράσω αυτό…»

Όταν βιώνουμε μια δυσάρεστη ή αρκετά πονετική κατάσταση πιστεύουμε πως ποτέ δεν πρόκειται να νιώσουμε καλά, ποτέ δεν πρόκειται να ξαναχαμογελάσουμε, να ηρεμήσουμε, να χαρούμε και να κάνουμε όνειρα… Ανατρέχοντας στο παρελθόν μπορούμε να σκεφτούμε κάποιες καταστάσεις, όπως έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη μας, που θα θέλαμε να διαγράψουμε για πάντα και να απαλλαγούμε από αυτές… 

Μπορεί ακόμη και τώρα να μας επηρεάζουν, να μας κάνουν να πονάμε, να νιώθουμε μια βαθιά θλίψη και να σκεφτόμαστε ότι πάντα έτσι θα είμαστε… Όμως, αν συγκρίνουμε πώς ήμασταν τότε που το βιώσαμε και πως είμαστε τώρα, μπορούμε να δούμε τα βήματα που έχουμε κάνει. 

Επομένως, την επόμενη φορά που θα σκεφτούμε ότι ποτέ δεν πρόκειται να το ξεπεράσουμε αυτό… θα πρέπει να σκεφτούμε και τις άλλες φορές που ζήσαμε κάτι ανάλογο. Όσο και να μην μπορούμε να ξεπεράσουμε κάποια πράγματα, με το πέρασμα του χρόνου και την επεξεργασία των σκέψεων και των συναισθημάτων μας, μπορούμε να νιώσουμε σταδιακά καλύτερα, να απαλλαγούμε λίγο από το έντονο αρνητικό συγκινησιακό φορτίο, να μειώσουμε τον ψυχικό μας πόνο και να μπορέσουμε να δούμε και πάλι το μέλλον με αισιοδοξία…

Αφήνοντας λίγο στην άκρη την απογοητευτική σκέψη «ποτέ δεν πρόκειται να το ξεπεράσω αυτό…», ας εστιάσουμε στο παρόν και ας δούμε πώς νιώθουμε. Όταν βιώνουμε κάτι αρνητικό, όταν μας συμβεί κάτι δυσάρεστο είναι λογικό να νιώθουμε άδειοι, αποσυνδεδεμένοι από το παρόν και από τη ζωή, ανίκανοι να εμπιστευτούμε οποιονδήποτε και οτιδήποτε γύρω μας… Όταν συμβεί κάτι αρνητικό, μπορεί να νιώσουμε πόνο και ανασφάλεια, που θεωρούμε ότι ποτέ δεν θα ξεπεράσουμε, όμως, από εμάς εξαρτάται να γίνουμε και πάλι καλά. 

Όταν κάτι μας συμβεί είναι λογικό να νιώσουμε απροετοίμαστοι, ανέτοιμοι, αδύναμοι και ανίκανοι να το αντιμετωπίσουμε. Νιώθουμε μια τάση για παραίτηση, νιώθουμε χαμένοι μέσα στον πόνο και η απόγνωση μας κατακλύζει. Γενικεύουμε αυτό που μας συνέβη και σκεφτόμαστε ότι πάντα μόνο αρνητικά γεγονότα μας τυχαίνουν. Κι αυτό μας κάνει να πονάμε ακόμη περισσότερο… 

Η σκέψη «ποτέ δεν πρόκειται να το ξεπεράσω αυτό…» θα πρέπει σταδιακά να μετατραπεί σε μια πιο θετική και λειτουργική σκέψη: «ας κρατήσω αυτά που έμαθα από αυτό που έζησα και ας γίνω πιο δυνατός στη ζωή». Μπορούμε να τα καταφέρουμε, αρκεί να δούμε με μια πιο λογική ματιά τα συναισθήματα που μας προκάλεσε η δυσάρεστη κατάσταση που έχουμε βιώσει… Ας μην ξεχνάμε ότι όλα μπορούν να λειτουργήσουν ως ένα μάθημα που μας βοηθάει να προχωρήσουμε, να δούμε άγνωστες πτυχές του εαυτού μας, να μάθουμε να διαχειριζόμαστε καλύτερα τα συναισθήματά μας και να καταφέρουμε να είμαστε πιο προετοιμασμένοι για τις νέες προκλήσεις της ζωής. Ίσως, ποτέ δεν θα είμαστε επαρκώς προετοιμασμένοι, όμως, μπορούμε να ωριμάσουμε μέσα από όλα όσα δύσκολα μπορέσαμε να ξεπεράσουμε ή από όλα ακόμη και τώρα προσπαθούμε να ξεπεράσουμε και συχνά απογοητευόμαστε και ψιθυριστά λέμε στον εαυτό μας «ποτέ δεν πρόκειται να το ξεπεράσω αυτό…».

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος, MSc.

"Πάντα κάτι λείπει..."

Όσο όμορφη και μαγική να είναι μια στιγμή, όσο πλήρης και ικανοποιητική να είναι μια εμπειρία, νιώθουμε ότι κάτι λείπει… «Πάντα κάτι λείπει…». Πάντα κάτι υπάρχει που καταστρέφει τη μαγεία της στιγμής και μας κάνει τελικά να καταλήγουμε απογοητευμένοι και αποθαρρυμένοι για τη ζωή. Πάντα κάτι λείπει από την εμπειρία, πάντα κάτι λείπει από το συναίσθημα, πάντα κάτι λείπει από τη ζωή μας… Πάντα κάτι λείπει από τον εαυτό μας… από τις επιλογές μας… από τους ανθρώπους γύρω μας… από τους στόχους μας… από τα όνειρά μας… Πάντα κάτι λείπει σε όσα ζούμε, σε όσα προσδοκούμε, σε όσα θέλουμε και σε όσα βιώνουμε… Πάντα κάτι λείπει και κάθε νέα κατάσταση καταλήγουμε να μας βυθίζει στη λύπη. 

Και τελικά, καταλήγουμε να ζούμε μέσα σε μια πραγματικότητα που νιώθουμε ότι κάτι λείπει, χωρίς καν να μπορούμε να προσδιορίσουμε τι είναι αυτό… Είναι τόσο έντονη η αίσθηση της απουσίας, της έλλειψης ολοκλήρωσης, της απογοήτευσης και της κενότητας, που δεν έχει σημασία να προσδιορίσουμε τι είναι αυτό που λείπει για να νιώσουμε έστω για λίγο καλά… Και το ερώτημα που θα πρέπει να απαντήσουμε στον εαυτό μας δεν είναι τι μας λείπει, αλλά γιατί φοβόμαστε έστω μια στιγμή να παραδεχθούμε ότι τίποτα δεν μας λείπει. Μήπως προτιμούμε να νιώθουμε ότι πάντα κάτι λείπει, παρά να παραδεχθούμε ότι επιτέλους ζούμε μια στιγμή που τα έχει όλα; Μήπως φοβόμαστε περισσότερο τι ακολουθεί μια στιγμή πληρότητας, παρά το να είμαστε διαρκώς βυθισμένοι μέσα σε μια αίσθηση μη πληρότητας; 

Όταν πιστεύουμε ότι «πάντα κάτι λείπει…» μπορεί να μην είμαστε ικανοί να εντοπίσουμε και να ζήσουμε στιγμές που δεν θα λείπει τίποτα… Είναι τόσο δεδομένη η απουσία που χάνουμε την σημαντικότητα της παρουσίας. Όταν είμαστε από την αρχή προσανατολισμένοι σε αυτά που λείπουν δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε και ζούμε… δεν μπορούμε να βρούμε αυτά που μας κάνουν χαρούμενους και ευτυχισμένους.

Μπορεί πάντα κάτι να λείπει, αλλά αν βλέπουμε πρώτα αυτά που έχουμε ίσως αυτό που λείπει δεν είναι τόσο σημαντικό για να μπορούμε να είμαστε καλά κάθε στιγμή…

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος, MSc.