Κυριακή 23 Αυγούστου 2015

Τίποτα δεν σ’ ευχαριστεί πλέον…



Τίποτα; Κι αν δεν σ’ ευχαριστεί τίποτα, τι κάνεις;

Φτάνει κάποια στιγμή στη ζωή σου, που βλέπεις τα όνειρά σου να γκρεμίζονται, τα δεδομένα να εξαφανίζονται και τις ελπίδες σου να εξανεμίζονται… και τότε συνειδητοποιείς ότι τίποτα δεν σ’ ευχαριστεί πλέον, ότι όλα είναι γύρω σου τόσο αδιάφορα και μακρινά… Ακόμη, και αυτά που κάποτε σου δημιουργούσαν ενθουσιασμό και σ’ έκαναν να θέλεις να ζήσεις, τώρα τα παρακολουθείς από απόσταση και απορείς: πώς γίνεται να σου προκαλούσαν τόσα θετικά συναισθήματα, πώς γίνεται να σε γέμιζαν αυτά που τώρα απλά δημιουργούν ένα μεγαλύτερο κενό στο ήδη υπάρχον;

Τίποτα δεν σ’ ευχαριστεί πλέον και παραμένεις απλά απαθής συνειδητοποιώντας ότι στην πραγματικότητα δεν ζεις, δεν θέλεις να ζεις, δεν θέλεις να βγεις μέσα από αυτή την κατάσταση, μέσα στην οποία βουλιάζεις όλο και πιο πολύ. Και όλα γύρω σου συνεχίζουν να εξελίσσονται, να προχωράνε, να αναπνέουν και να σου θυμίζουν ότι είσαι νεκρός… ότι τελείωσαν και οι τελευταίες ανάσες που είχες και τώρα… απλά είσαι εδώ, συνεχίζεις να υπάρχεις, χωρίς να ζεις, χωρίς να απολαμβάνεις όσα κάνεις, όσα επιλέγεις να κάνεις… (αν δεν έχεις παραιτηθεί ακόμη κι από αυτό, αποδεικνύοντας στον εαυτό σου, ότι δεν μπορείς να το κάνεις).


Και αναρωτιέσαι: πώς γίνεται κάποτε να λάμβανες τόση ευχαρίστηση από κάποια πράγματα τόσο απλά και τόσο καθημερινά; Και που έχουν πάει τώρα όλα αυτά τα πράγματα και σ’ έχουν αφήσει εδώ να απορείς με την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι;
Απορείς, προβληματίζεσαι, όμως, κατά βάθος ξέρεις ότι ΜΟΝΟ ΕΣΥ μπορείς να αναζητήσεις νέα ή παλιά πράγματα για να αντλήσεις ευχαρίστηση και ικανοποίηση. Μπορεί να αλλάξει αυτή η κατάσταση και έχεις τη δύναμη να την αλλάξεις; Απλά απορείς, χωρίς να δοκιμάσεις να κάνεις έστω ένα μικρό βήμα: αφού θέλεις να αλλάξεις την κατάσταση, βρες κάτι που σ’ ευχαριστεί, που θα σου δίνει ελπίδα για ζωή, που θα σου γεμίζει τη ζωή με όμορφες στιγμές… κι αυτό εξαρτάται από σένα. Θα πρέπει να το πιστέψεις, να το προσπαθήσεις, να το βάλεις σαν στόχο… 


Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος, MSc.

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2015

Κάποιοι άνθρωποι ανήκουν ΜΟΝΟ στο παρελθόν σου…



Υπάρχουν κάποιες σκέψεις και συναισθήματα που ανήκουν στο παρελθόν και ίσως εκεί και μόνο εκεί θα πρέπει να μείνουν…

Πολλές φορές όμως κάνοντας κάποιες ανασκοπήσεις στη ζωή σου, χρήσιμες για τον εαυτό σου και τις σχέσεις σου, αυτά τα βιώματα έρχονται στην επιφάνεια και τότε μια γλυκιά μελαγχολία καλύπτει τα πάντα γύρω σου ή ένας ελαφρύς πόνος νιώθεις να διαπερνά την καρδιά σου… 

Κι αναρωτιέσαι: πότε θα συμβιβαστώ με το γεγονός ότι το παρελθόν είναι πλέον μόνο παρελθόν και ποτέ δεν πρόκειται να ξαναγίνει παρόν;


Ξέρεις, όμως, ότι σε κάθε δύσκολη φάση που περνάς θα πρέπει από κάπου να πιαστείς… και το παρελθόν είναι το μόνο που μέχρι τώρα κατάφερε να σε σώσει, να σε οδηγήσει και πάλι στην επιφάνεια και αφού πάρεις λίγες αναπνοές να αρχίσεις και πάλι να ζεις… προσπαθώντας να αφήσεις το παρελθόν να ζει εκεί που ανήκει: στο παρελθόν…


Ξέρεις ότι κάτι που δεν έζησες στο παρελθόν με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο δεν πρόκειται να το ζήσεις στο παρόν, ούτε στο μέλλον… και τα λες αυτά στον εαυτό σου όχι γιατί θέλεις να είσαι απαισιόδοξος, απλά προσπαθείς να διευθετήσεις την κατάσταση με τη λογική…
Είναι τόσο ανώφελο να επενδύεις στο παρελθόν, είναι σαν να πείθεις τον εαυτό σου ότι μπορείς να καταφέρεις κάτι απίθανο… εντάξει, ωραία είναι τα όνειρα και η ελπίδα, όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν σε βοηθούν καθόλου…

Κάποιοι άνθρωποι που ανήκουν πλέον στο παρελθόν σου και θα ήθελες πολύ να βρίσκονται στο παρόν σου δεν μπορούν να «αναστηθούν» και να έρθουν πάλι στη ζωή σου. 
 
Και σκέψου πως ακόμη κι αν το έκαναν είστε πλέον τόσο διαφορετικοί, που τι νόημα έχει;
Κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο σημαντικοί που δεν θέλεις να τους αφήσεις μόνο στο παρελθόν σου και τους κουβαλάς διαρκώς στο μυαλό και την καρδιά σου με τη σκέψη ότι κάποια στιγμή θα είναι πάλι στη ζωή σου… Όμως, για να μην είναι τόσα χρόνια τώρα, σημαίνει πως δεν μπορούν ούτε στο μέλλον να είναι. 

Κράτησε, λοιπόν, όλα όσα έζησες μαζί τους στο παρελθόν, κράτησε αυτές τις όμορφες αναμνήσεις και άφησέ τους εκεί που ανήκουν: στο παρελθόν… Μπορεί να μην ξέρεις καν το γιατί, μπορεί να μην έχεις καμία εξήγηση ή έστω καμία δικαιολογία για αυτό: όμως, σκέψου: πώς για να έχουν γίνει παρελθόν και μόνο παρελθόν, κάποιος λόγος θα υπάρχει… Ας μείνουν, λοιπόν, στο παρελθόν… 


Ίσως, ποτέ δεν θα αλλάξουν όσα νιώθεις για αυτούς, ίσως, ποτέ δεν θα σταματήσεις να ελπίζεις σε κάτι, όμως, μην αφήνεις τον εαυτό σου να πληγώνεται επαναλαμβανόμενα από το ίδιο πρόσωπο… και δεν φταίει το άλλο πρόσωπο –αυτό απλά επέλεξε να ανήκει στο παρελθόν σου- φταις εσύ που ποτέ δεν σταμάτησες να το αναπαράγεις στο μυαλό σου, να το εξιδανικεύεις και να το περιμένεις…


   Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος, MSc.

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2015

Ανάπτυξη της δημιουργικότητας



Τι είναι η δημιουργικότητα;

Δημιουργικότητα είναι η ικανότητα του ατόμου να εκδηλώσει συμπεριφορές και να κάνει πράγματα με εφευρετικότητα, σύνθεση και σχεδιασμό. Δεν στηρίζεται απλά στη φαντασία, αν και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της. Ταυτόχρονα, η δημιουργικότητα απαιτεί την ύπαρξη πρωτοτυπίας, προσαρμοστικότητας, πληρότητας και πραγμάτωσης. Πρόκειται για μια βασική διάσταση της συμπεριφοράς, που πηγάζει από την αναπαραγωγή ιδεών και τον τρόπο σκέψης του ατόμου. Η δημιουργικότητα οδηγεί στην ανακάλυψη ενός νέου τρόπου κατανόησης και αντίληψης της πραγματικότητας, ενώ ωθεί στην αναπαραγωγή νέων ιδεών. 


Ποιες είναι οι βασικές δημιουργικές ικανότητες των ατόμων;

Σύμφωνα με τον Guilford (1968), οι δημιουργικές ικανότητες των ατόμων είναι οι εξής:
·          Ευαισθησία απέναντι στα προβλήματα του περιβάλλοντος: σε κάθε κατάσταση, το άτομο θα πρέπει να διακρίνει τα προβλήματα που υπάρχουν, να τα συνειδητοποιεί και να αναζητεί ερμηνείες και λύσεις.
·          Νοητική ευχέρεια: ικανότητα παραγωγής μεγάλου αριθμού ιδεών, απαντήσεων και λύσεων σε κάποιο ερέθισμα ή πρόβλημα.
·          Νοητική ευελιξία: ευλυγισία σκέψης, ευκολία με την οποία το άτομο μεταπηδά από τον ένα τρόπο σκέψης  στον άλλο και παράγει ποικίλες απαντήσεις.
·          Πρωτοτυπία σκέψης: χαρακτηριστικά της σκέψης είναι η μοναδικότητα, η σπανιότητα, το ασυνήθιστο.
·          Ικανότητα σύνθεσης: η δημιουργική σκέψη απαιτεί την οργάνωση των ιδεών σε ευρύτερα, πιο περιεκτικά, σχήματα. Εκτός από την συνθετική, υπάρχει και μια αναλυτική ικανότητα, καθώς οι συμβολικές δομές θα πρέπει να σπάσουν πριν τις δομήσουμε σε άλλες.
·          Ικανότητα μετασχηματισμών: επανορισμός και αναδιοργάνωση των ήδη οργανωμένων συνόλων.
·          Ικανότητα επεξεργασίας: το άτομο μπορεί να κάνει μια ιδέα βιώσιμη, να την αναπτύξει στις λεπτομέρειές της, να τη βελτιώσει ή να την ολοκληρώσει.


Ποιο είναι το περιβάλλον που ευνοεί τη δημιουργικότητα των παιδιών;

Οι γονείς σέβονται τις απόψεις του παιδιού και το ενθαρρύνουν να τις εκφράσει
Οι γονείς περνούν χρόνο με το παιδί, ζώντας τρυφερές- προσωπικές στιγμές
Τα παιδιά νιώθουν ασφάλεια αλλά και την συγκατάθεση από τους γονείς τους να συναναστραφούν με άλλα παιδιά και οικογένειες που έχουν διαφορετικές αξίες και ιδέες
Οι γονείς ενθαρρύνουν και υποστηρίζουν το παιδί
Οι γονείς ενθαρρύνουν το παιδί να κινείται ανεξάρτητο και να νιώθει αυτόνομο.


Η δημιουργικότητα μπορεί να υπάρχει σαν στοιχείο στην προσωπικότητα ορισμένων ατόμων, ωστόσο, το περιβάλλον παίζει σημαντικό ρόλο στην καλλιέργεια και εξέλιξή της. Οι περισσότεροι ερευνητές τείνουν να θεωρούν τη δημιουργικότητα ως ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ατόμου. ίσως, όμως, είναι ένα σύνολο πολλαπλών χαρακτηριστικών, που ωστόσο παραμένουν ακόμη απροσδιόριστα και απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση για τον προσδιορισμό τους (Sternberg, 2005).



Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά μιας δημιουργικής προσωπικότητας;

Έχεις την τάση να είσαι περήφανος για τα επιτεύγματά σου
Έχεις πολλούς τρόπους να ξεκινάς δραστηριότητες
Αφιερώνεσαι σε ότι κάνεις
Έχεις πολλά ενδιαφέροντα
 Είσαι ψύχραιμος σε αβέβαιες και περίπλοκες καταστάσεις
Αντιμετωπίζεις τις επιτυχίες με εγκαρτέρηση
(Pervin & John, σ. 263)


Τι είναι η δημιουργική σκέψη;

Δημιουργική σκέψη είναι το είδος εκείνο της σκέψης που οδηγεί στην παραγωγή δημιουργικών ιδεών. Ο Guilford (1986) έκανε τη διάκριση μεταξύ αποκλίνουσας σκέψης, η οποία περιστρέφεται γύρω από ένα πρόβλημα και ψάχνει για λύσεις, και συγκλίνουσας σκέψης, η οποία υποθέτει ότι υπάρχει μια και μοναδική σωστή απάντηση και ο καλύτερος τρόπος για να την πετύχει είναι να προσανατολιστεί κατ’ ευθείαν προς αυτό.

Σύμφωνα με τους Barron & Harrington (1981), υπάρχουν τρεις τρόποι ορισμού της δημιουργικής σκέψης:
·          Δημιουργική είναι η σκέψη που οδηγεί στην παραγωγή δημιουργικού έργου, διακριτικά χαρακτηριστικά του οποίου είναι το νέο, η πρωτοτυπία και η ηγετικότητα, που προωθεί την κυριαρχία και επιβολή του νέου.
·          Δημιουργική σκέψη είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος επίλυσης των  προβλημάτων.
·          Δημιουργική σκέψη ή δημιουργικότητα είναι η ικανότητα η οποία αποκαλύπτεται και μετριέται μέσα από την επίδοση σε ορισμένου τύπου έργα, που απαιτούν πρωτοτυπία, απόμακρους συνειρμούς και ασυνήθιστες ιδέες ή εναλλακτικές λύσεις.



Ποια είναι τα στάδια της δημιουργικής σκέψης;

·          Το στάδιο της προετοιμασίας: προσδιορισμός του προβλήματος και συγκέντρωση των απαραίτητων για την επίλυση δεδομένων.
·          Το στάδιο της επώασης: πρόσκαιρη παραίτηση της συνειδητής προσπάθειας και αναστολή του συνειδητού ελέγχου.
·          Το στάδιο του φωτισμού, της έμπνευσης: ανεύρεση της λύσης του προβλήματος, που συνήθως εμφανίζεται ξαφνικά, ενορατικά.
·          Το στάδιο της αξιολόγησης: εξέταση της εγκυρότητας και ορθότητας του ευρήματος, με βάση τη χρησιμότητα, την καταλληλότητα, τη νομιμότητα, την αποτελεσματικότητα και το κόστος υλοποίησης της ιδέας. (Μαγνήσαλης, 1990, Ξανθάκη, 1998).


Βιβλιογραφία

Barron, F. & Harrington, D.M. (1981). Creativity, intelligence and personality. Annual Review of Psychology, 32, 439-476.
Guilford, J.P. (1968). Intelligence, creativity and their educational implications. Library of Congress Catalog Card Number.
Μαγνήσαλης, Κ.Γ. (1990). Δημιουργική: Θεωρία και τεχνική για την ανάπτυξη της δημιουργικότητας. Αθήνα: Εκδόσεις “Interbooks”.
Ξανθάκου, Γ. (1998). Η δημιουργικότητα στο σχολείο. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
Pervin, L.A., & John, O.P. (1999). Θεωρίες προσωπικότητας. Έρευνα και εφαρμογές. Αθήνα: Τυπωθήτω.

Κυριακή 19 Ιουλίου 2015

«Αν δεν δένεσαι πολύ με τους ανθρώπους...»




«Αν δεν δένεσαι πολύ με τους ανθρώπους, δεν σου κοστίζει πολύ όταν τους χάνεις». 

Αυτό μας λέει πολλές φορές η λογική… Αυτό φωνάζει η λογική κάθε φορά που πληγωνόμαστε και το μετανιώνουμε που αφήσαμε τον εαυτό μας να δεθεί, να εκφράσει συναισθήματα, να εκθέσει κομμάτια του εαυτού του, να αφεθεί στις αισθήσεις…

Όταν όμως δεν δένεσαι με τους ανθρώπους, χάνεις την ευκαιρία να ζήσεις κάποια πιο έντονα κα ιδιαίτερα πράγματα μαζί τους. Υπάρχει μια απόσταση, που δεν μπορεί να καλυφθεί, που δεν σ’ αφήνει να γνωρίσεις τον άλλο πιο βαθιά, που δεν σ’ αφήνει να έρθεις πιο κοντά του…


Στη ζωή όμως συναντάς και ανθρώπους που βλέπεις ή στην αρχή δεν θέλεις να δεις ότι δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να δεθούν μαζί σου… κι εσύ αρχίζεις κι επενδύεις συναισθηματικά σε μια σχέση, που από την άλλη μεριά υπάρχει απόσταση… 

Και τότε καταλήγεις να μονολογείς: «Με σένα δεν ξέρω τι ισχύει. Ίσως δεν δένεσαι με ανθρώπους που πιστεύεις ότι δεν αξίζει. Ίσως δεν δένεσαι καθόλου με τους ανθρώπους γύρω σου. Ο καθένας επιλέγει τους ανθρώπους με τους οποίους θα δεθεί. Μήπως δεν θέλεις να δεθείς μαζί μου;». 


Κι όταν ο άλλος σου λέει: «Κι εσένα, ποιος σου είπε να δεθείς μαζί μου; Δεν ήξερες ότι κάποια στιγμή οι συνθήκες θα αλλάξουν;»

Κι εκεί σκέφτεσαι ότι τα συναισθήματα υπάρχουν και εξελίσσονται χωρίς να τα καθορίζεις κάθε στιγμή με τη λογική. Εξάλλου, δεν μπορούμε να μιλάμε για συναισθήματα, αν κάνουμε σχέδια με βάση αυτό που μας λέει η λογική.
Και τότε τρως ένα ισχυρό χαστούκι κι ανακαλύπτεις ότι ήσουν σε μια σχέση, στην οποία επένδυες, έδινες, έκανες όνειρα, έτρεφες και φρόντιζες για να συνεχιστεί… ενώ ο άλλος ήταν απών. Αλλά εσύ δεν το έβλεπες, δεν ήθελες να το δεις, γιατί εκείνη τη στιγμή σου κάλυπτε κάποιες ανάγκες, ήταν ο άνθρωπος που πίστευες ότι είχες ανάγκη να υπάρχει με οποιονδήποτε τρόπο στη ζωή σου…
Βέβαια μερικές φορές, δενόμαστε με κάποιους ανθρώπους και μας γίνονται αναγκαίοι πριν ακόμη το καταλάβουμε. Αυτό δεν ξέρω αν είναι απλά συναισθηματικό δέσιμο ή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και έρωτας… γιατί όταν εμφανίζονται συναισθήματα έρωτα και πάθους τα πράγματα μπερδεύονται ακόμη περισσότερο…

Και τότε φτάνουμε να σκεφτόμαστε: «Εσύ έγινες ένα σημαντικό κομμάτι της καθημερινής μου ζωής, ήσουν ένα γλυκό διάλειμμα από την καθημερινότητά μου. Είχες ένα απίστευτο τρόπο να με κάνεις να ξεχνάω τα πάντα. Η κάθε στιγμή μαζί σου ήταν υπέροχη». 


Όλα αυτά μπορεί να μην τα εκφράσουμε ποτέ στο άτομο που έχουμε απέναντί μας, γιατί δεν μας δόθηκε η ευκαιρία ή δεν μας έδωσε το δικαίωμα να το κάνουμε (η απόσταση που λέγαμε πιο πριν), αλλά εμείς το ξέρουμε και το έχουμε καταλάβει από την αρχή αυτής της σχέσης. Αντί όμως να απομακρυνθούμε από κάποιον που συναισθηματικά δεν ήταν διαθέσιμος, ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή θα ανοίξει συναισθηματικά και θα έρθει κοντά μας. Και μένουμε με την ελπίδα… και μια πληγή που για καιρό αιμορραγεί… κι εμείς μένουμε απλά με έναν πόνο που δεν λέει να φύγει…