Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Αυτισμός: Η απολογία μιας μάνας


Γιατί σ’ εμένα Θεέ μου; Τούτη ήταν η πρώτη σκέψη που κυρίευσε το μυαλό μου όταν μου ανακοινώθηκε ότι το μονάκριβο μωράκι μου που απέκτησα ύστερα από τόσες προσπάθειες έχει αυτισμό. Η πιθανότητα του αυτισμού αλλά και οποιασδήποτε άλλης διαταραχής ήταν κάτι που ανέκαθεν απέκλεια. Ήξερα ότι συνέβαινε, ότι υπήρχε, όμως, δεν δεχόμουν ότι αυτός ο «άδικος» λαχνός θα πέσει σε μένα.  

Γυρίζω τον χρόνο πίσω στις πρώτες μέρες όπου συντετριμμένη προσπαθούσα να μαζέψω τα κομμάτια από τον κόσμο μου που κατέρρευσε, σαν χάρτινος πύργος, εντελώς ξαφνικά και αναπάντεχα. Ήξερα πως όλα μου τα όνειρα γκρεμίστηκαν και όλη η χαρά και η ευτυχία που ένιωθα ως νέα μανούλα αντικαταστάθηκε από συναισθήματα φόβου, απογοήτευσης, άρνησης και κυρίως ντροπής. Έπρεπε να δράσω και να δράσω άμεσα μαζί με τον σύζυγό μου, ο οποίος διακατέχονταν από τα ίδια συναισθήματα. Έπρεπε να κάνουμε κάτι για το μωράκι μας, έπρεπε να το πάμε εν ανάγκη και στο εξωτερικό για να το γιατρέψουν, να το κάνουν φυσιολογικό.


Το παλέψαμε, ταξιδέψαμε ακόμη και στην Αμερική, μήπως εκεί μπορέσουν να κάνουν κάτι καλύτερο, μήπως μπορέσουν έστω να το κάνουν λιγότερο αυτιστικό, αλλά οι ελπίδες μας εξανεμίστηκαν για άλλη μια φορά. Η ζωή μας άλλαξε κατά κόρον, γίναμε λιγότερο κοινωνικοί και κλειστήκαμε στον εαυτό μας, καθώς διακόψαμε τις συναντήσεις με συγγενείς και φίλους, και τις επισκέψεις στο σπίτι μας. Η κατάθλιψη δεν άργησε να έρθει, μιας και βρισκόταν ήδη προ των πυλών, και να κρούσει την πόρτα του αδύνατου ψυχισμού μου.  

Πόση θλίψη! Είκοσι χρόνια μετά δεν είναι η θλίψη στην οποία περιέπεσα που με στοιχειώνει, αλλά η στάση και η συμπεριφορά μου απέναντι στο αγγελούδι μου. Το μισούσα, του φερόμουν απότομα, του φώναζα, το χτυπούσα, δεν το αγκάλιαζα σχεδόν καθόλου. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή ήταν αυτιστικό. Δεν το επέλεξε, όμως, να είναι αυτιστικό, αλλά ο αυτισμός το επέλεξε, χωρίς να ξέρουμε το πώς και το γιατί. Ήμουν ένα βαθιά θρησκευόμενο άτομο και προσευχόμουν για ένα θαύμα δίχως να βλέπω την άσχημη συμπεριφορά μου και την έλλειψη στοργής και αγάπης απέναντι σε αυτό το αθώο πλασματάκι.

Δεν ήμουν ποτέ εκεί να του σταθώ ως μάνα, που αγαπά το σπλάχνο της, αλλά σαν μια ξένη που έπρεπε να το ανεχτεί. Δεν του διάβασα ποτέ παραμύθια, δεν το παρηγόρησα ποτέ όταν έκλαιγε, δεν είχα καμία επικοινωνία μαζί του. Όλη αυτή την ψυχρότητα και την εχθρότητα δε θα τη συνειδητοποιούσα, αν δε μου έγραφε με τη βοήθεια της ψυχολόγου του ένα γράμμα για το πώς βίωσε την πορεία του προς την ενηλικίωση. 

Θλίβομαι που η καρδιά μου σαν πέτρα δεν αποδέχτηκε τον αυτιστικό γιο της. Θλίβομαι που προκάλεσα τόσο πόνο και τόσα τραύματα στο παιδί μου, που δεν χόρτασε ποτέ το χάδι. Συνειδητοποιώ ότι είναι πανέξυπνος και θυμάται τα πάντα. Δεν πίστευα ότι θα θυμάται, ότι θα αντιλαμβάνεται όσα συμβαίνουν γύρω του και ότι θα έχει συναισθήματα όπως εμείς… Δυστυχώς, όμως, ο χρόνος δε γυρίζει πίσω, όσο και να το θέλω πλέον είναι αργά, για να του δώσω όσα δεν του έδωσα όλα αυτά τα χρόνια… Μέσα από αυτή την εμπειρία μου κατάλαβα ότι το κάθε παιδί είναι διαφορετικό και θα πρέπει να σεβόμαστε τη διαφορετικότητά του. 
 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου