Διαβάζοντας το βιβλίο: «Κάποιος να μ’ αγαπάει»

Του Brigitte Weninger

 

Δύο μικρά βατραχάκια, τα οποία υιοθετεί μια Ποντικίνα, η οποία αποφασίζει να τα μεγαλώσει μαζί με τα πέντε ποντικάκια της. Η μαμά τους τα άφησε για να πάει να βρει τον μπαμπά- βάτραχο και δεν γύρισε ποτέ. Τα βατραχάκια δεν γνωρίζουν τίποτα άλλο για το παρελθόν τους, το οποίο είναι αρκετά συνηθισμένο όσον αφορά τις πληροφορίες που έχουν τα θετά παιδιά για τους γονείς τους.

Τα μικρά βατραχάκια προσπαθούν να ενσωματωθούν σε μια μεικτή οικογένεια και κοινωνία, καλύπτοντας τις βασικές τους ανάγκες. Πρόκειται για μια μονογονεϊκή οικογένεια, όπου η μαμά- Ποντικίνα είναι αυτή που σώζει τα βατραχάκια, κάνοντας μια καλή πράξη. Δεν εστιάζει στη σχέση θετής μητέρας και παιδιού. Δίνει περισσότερη έμφαση στην ανάγκη που έχουν όλα τα παιδιά από κάποιον να τα φροντίζει και να τα αγαπάει. Τα βατραχάκια είναι μικρά, οπότε η Ποντικίνα δεν κάνει διακρίσεις, τα αντιμετωπίζει σαν να ήταν τα δικά της παιδιά, καθώς όλα τα παιδιά χρειάζονται ένα μέρος να ζουν προστατευμένα και φροντισμένα, να παίζουν, να έχουν φαγητό και καθαριότητα, ασφάλεια και αποδοχή.

 

Brigitte Weninger. 2011. Κάποιος να μ’ αγαπάει. Εκδόσεις Πατάκη.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.

Διαβάζοντας το βιβλίο: «Δυστυχώς δεν διάλεξα τους γονείς μου»

Της Lindsay Gibson

 «Μήπως μεγάλωσες και εσύ με γονείς που ήταν απόμακροι; Δύστροποι; Εγωκεντρικοί; Απορριπτικοί; Ελεγκτικοί; Επικριτικοί; Μη-διαθέσιμοι;»

 

«Αν οι συναισθηματικές σου ανάγκες έμειναν ανεκπλήρωτες ή καταπιεσμένες στην παιδική σου ηλικία, το πιο πιθανό είναι να έχεις αποκτήσει ψυχικά τραύματα που τώρα σε επηρεάζουν άμεσα στην ενήλικη ζωή σου.

Σε αυτό το ανατρεπτικό βιβλίο η έγκυρη κλινική ψυχολόγος Lindsay Gibson αποκαλύπτει την καταστροφική φύση των συναισθηματικά ανώριμων γονέων, τα τοξικά μοτίβα με τα οποία μας έχουν σημαδέψει και μας παρέχει πολύτιμους τρόπους για να θεραπευτούμε από τον πόνο, τη σύγχυση, τον θυμό και το αίσθημα εγκατάλειψης που μεταφέρουμε στο σήμερα από την παιδική μας ηλικία.

Απελευθερώνοντας τον εαυτό μας από τη συναισθηματική ανωριμότητα των γονιών μας, μπορούμε να ανακτήσουμε την αληθινή μας φύση, να ικανοποιήσουμε τις ψυχικές μας ανάγκες και να δημιουργήσουμε νέες, θετικές σχέσεις με όλους γύρω μας, ώστε να χτίσουμε μια πληρέστερη και πιο ευτυχισμένη ζωή» (Από το οπισθόφυλλο).

Ανακάλυψε τους 4 τύπους τοξικών ανώριμων γονέων

Συναισθηματικοί- Προκαλούν συναισθήματα αβεβαιότητας και άγχους.

Δυναμικοί - Προσπαθούν να τελειοποιήσουν τους πάντες και τα πάντα.

Παθητικοί- Αποφεύγουν να ασχοληθούν με οτιδήποτε τους αναστατώνει.

Απορριπτικοί- Κλεισμένοι στον εαυτό τους, απαξιωτικοί και υποτιμητικοί.

«Η εμπλοκή μερικές φορές εκδηλώνεται με τον ορισμό ενός αγαπημένου ατόμου. Είναι σκληρό να βλέπεις τον γονιό σου να δίνει περισσότερη προσοχή σε κάποια από τα αδέρφια σου, κάνοντάς σε να αναρωτιέσαι γιατί δεν έχει δείξει ποτέ τέτοιο ενδιαφέρον σε σένα. Όμως η ευνοιοκρατία δεν είναι δείγμα στενής επαφής, αλλά εμπλοκής. Είναι πιθανό ο «έμπιστος» αδερφός ή αδερφή να είναι του ίδιου επιπέδου συναισθηματικής ωριμότητας με τον γονιό σου. Το χαμηλό επίπεδο συναισθηματικής ωριμότητας έλκει τους ανθρώπους σε αμοιβαία εμπλοκή, ειδικά αν πρόκειται για σχέση γονέα παιδιού.

Θυμήσου πως οι συναισθηματικά ανώριμοι άνθρωποι αλληλεπιδρούν στη βάση των ρόλων και όχι της ατομικότητας. Αν είχες μια ανεξάρτητη και αυτάρκη προσωπικότητα, ο γονιός δεν θα σε έβλεπε ως ένα παιδί που έχει ανάγκες και για το οποίο θα έπρεπε να ενσαρκώσει τον ρόλο ενός γονέα- σωτήρα. Αντιθέτως, στα μάτια του θα ήσουν ένα παιδί χωρίς ανάγκες, ένα παιδί- ενήλικας.

Δεν ήταν εξαιτίας κάποιας δικής σου ανεπάρκειας που έκανες τον γονιό σου να δίνει μεγαλύτερη προσοχή σε κάποιο από τα αδέλφια σου. Το πιθανότερο είναι να μην τον είχες τόση ανάγκη ώστε να πυροδοτήσει το ένστικτό του για εμπλοκή.

Ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός ότι τα αυτάρκη παιδιά δεν ωθούν τους γονείς τους να εμπλακούν μαζί τους και συχνά αφήνονται να δημιουργήσουν μια πιο ανεξάρτητη και αυτοκαθοριζόμενη ζωή.

Επομένως, μπορούν να πετύχουν ένα επίπεδο εξέλιξης που ξεπερνά εκείνο των γονιών τους. Κατ αυτό το σκεπτικό, η μη λήψη προσοχής μπορεί να αποβεί επωφελής στο μέλλον…» (σ. 118-119).

 

Πηγή

Lindsay Gibson. 2023. «Δυστυχώς δεν διάλεξα τους γονείς μου». Εκδόσεις Ιβίσκος.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.

 

Διαβάζοντας το βιβλίο: Η ομορφιά της αποτυχίας

Προσπάθησες. Απέτυχες. Έμαθες. Επανάλαβε!

Του Charles Pepin

 

«Στις μέρες μας η αποτυχία στιγματίζει τους ανθρώπους και συχνά εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Από την οικογένεια και το σχολείο μέχρι τους χώρους εργασίας, η κοινωνία μας σπρώχνει προς μια άσπιλη τελειότητα η οποία υποτίθεται μας καταξιώνει ως άτομα.

Υπάρχει όμως, στην πραγματικότητα αυτή η τελειότητα;

Ανατρέχοντας στην πορεία μεγάλων προσωπικοτήτων, εύκολα διαπιστώνουμε ότι η επιτυχία δεν έρχεται με την πρώτη προσπάθεια, Rafael Nadal, Steve Jobs, Thomas Edison, J.K. Rowling, όλοι τους βίωσαν μεγάλες δοκιμασίες και απογοητεύσεις προτού κατακτήσουν την κορυφή.

Κάθε πισωγύρισμα μας φέρνει αντιμέτωπους με την πραγματικότητα, ταυτόχρονα, όμως μας κάνει πιο ζωντανούς, πιο ανταγωνιστικούς και μας δίνει μια πιο καθαρή ματιά για το πώς θα πετύχουμε τους στόχους μας, χωρίς να φοβόμαστε την αποτυχία και τα όνειρά μας.

Προτού, λοιπόν, ξεκινήσετε το επόμενο μεγάλο σχέδιο, πάρτε μερικές βαθιές ανάσες και διαβάστε αυτό το βιβλίο που θα σας δείξει πώς να αξιοποιήσετε τις αποτυχίες προς όφελό σας. Και αυτό ακριβώς θα είναι το πρώτο σας βήμα προς την επιτυχία!» (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Το μόνο πραγματικό λάθος είναι αυτό από το οποίο δεν μάθαμε.

Henry Ford

«Η αποτυχία μας δίνει την ευκαιρία να στραφούμε επιτέλους στο προφανές: υπάρχει πράγματι μπροστά μας κάτι που ονομάζεται πραγματικότητα. Δύσκολο να το αρνηθούμε, μιας και νικηθήκαμε, κάνε, ότι καλύτερο μπορούσαμε, αλλά ούτως ή άλλως αποτύχαμε.

Και σε αυτή την πραγματικότητα υπάρχουν, όντως, πράγματα που εξαρτώνται από εμάς και άλλα που δεν εξαρτώνται –διαφορετικά δεν θα είχαμε αποτύχει. Η στωική σοφία έχει αφετηρία αυτή την επίγνωση, αυτή τη διάκριση, την εξαιρετικά απλή αλλά πολύ δύσκολα κατανοητή, αν προηγουμένως δεν υπάρξει αποτυχία» (σελ. 72)

«Οι αποτυχίες μας έχουν το πλεονέκτημα ότι μπορούν να μας κάνουν διατεθειμένους στην προώθηση μιας αλλαγής κατεύθυνσης, μιας υπαρξιακής αλλαγής πορείας που θα αποδειχθεί επιτυχής. Η σημασία τους μερικές φορές εμποτίζει τη ζωή μας και καθορίζει την επανακατεύθυνσή μας. Κι αυτή είναι άλλη μια αρετή της αποτυχίας: το ότι μας κάνει διαθέσιμους και ανοιχτούς σε νέα πράγματα» (σελ. 85).

«Το να είσαι υπαρξιστής σημαίνει να σκέφτεσαι ότι μια ζωή δεν θα είναι αρκετή ούτως ή άλλως για να εξαντλήσεις όλες τις δυνατότητες. Αρκεί να μην τις προσπεράσεις. Ο θάνατος είναι η πιο σκανδαλώδης σκέψη της ζωής όχι ως έννοια ή αιώνια αξία, αλλά ως έργο.

Όντας υπαρξιστής, φοβάσαι ότι η επιτυχία με κάποιο τρόπο θα σε εγκλωβίσει και θα φτάσεις μέχρι το τέλος της ζωής χωρίς να γνωρίζεις ποιος είσαι. Ενάντια στη συνήθη οπτική, αυτό που αξίζει είναι η αποτίμηση της αποτυχίας ως άνοιγμα δυνατοτήτων. Το να αποτυγχάνεις πολύ, τελικά, σημαίνει ότι υπάρχεις» (σελ. 93).

 

Πηγή

Charles Pepin.2018. Η ομορφιά της αποτυχίας. Προσπάθησες. Απέτυχες. Έμαθες. Επανάλαβε! Εκδόσεις Διόπτρα.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.

 

Διαβάζοντας το βιβλίο: Μη βίαιη επικοινωνία

Η γλώσσα της καρδιάς, του Marshall Rosenberg

 

«Η Μη Βίαιη Επικοινωνία μας βοηθάει να επικοινωνήσουμε με τον εαυτό μας καλώντας μας να μεταφράσουμε τα αρνητικά εσωτερικά μηνύματα σε συναισθήματα και ανάγκες. Η ικανότητά μας να διακρίνουμε τα συναισθήματα και τις ανάγκες μας, καθώς και να τα αφουγκραζόμαστε με ενσυναίσθηση, μπορεί να μας απελευθερώσει από την κατάθλιψη. Η Μη Βίαιη Επικοινωνία μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι δεν είναι αναγκαίο να μιλάμε  μια γλώσσα που μας απαγορεύει να ονειρευόμαστε και ότι πάντα έχουμε επιλογές σε ότι κι αν κάνουμε. Δείχνοντάς μας πώς να εστιάζουμε σε αυτό που πραγματικά θέλουμε παρά στο τι δεν πάει καλά με τους άλλους, η μη Βίαιη Επικοινωνία μας προσφέρει τα εργαλεία και την κατανόηση που χρειαζόμαστε για να διαμορφώσουμε μια πιο γαλήνια διανοητική κατάσταση. Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τη Μη Βίαιη Επικοινωνία για να πετύχουν αυθεντικές και αμφίδρομες σχέσεις με τους πελάτες τους» (σελ. 229).

Όταν τα άτομα λένε όχι στη συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο

«Όταν φέρνουμε τους ανθρώπους στον ίδιο χώρο για να εκφράσουν τις ανάγκες και τα αισθήματά τους, είμαι αισιόδοξος για αυτό που μπορεί να συμβεί. Ωστόσο, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχω συναντήσει είναι να φέρουμε κοντά και τις δύο πλευρές. Μερικές φορές μια πλευρά χρειάζεται χρόνο για να αποκτήσει ξεκάθαρη επίγνωση των αναγκών της. Έτσι, οι διαμεσολαβητές χρειάζεται να έχουν και τις δύο πλευρές μαζί για αρκετό χρόνο, ώστε αμφότερες να εκφράσουν και να ακούσουν τις ανάγκες της άλλης πλευράς. Συχνά σε περιπτώσεις συγκρούσεων ακούω κουβέντες όπως ‘’Όχι, δεν υπάρχει λόγος για μιλήσουμε- δεν πρόκειται να ακούσει. Έχω προσπαθήσει να μιλήσω και δεν έχει δουλέψει’’» (σελ. 205).

Επίλυση συγκρούσεων

Σύμφωνα με τη Μη Βίαιη Επικοινωνία, το πιο σημαντικό βήμα στην επίλυση συγκρούσεων είναι η δημιουργία μιας σύνδεσης ανάμεσα στους ανθρώπους που εμπλέκονται στη σύγκρουση.

«Στη Μη Βίαιη Επικοινωνία, κάθε φορά που ζητάμε να αλλάξει κάτι, στην ουσία επιχειρούμε να ζήσουμε με βάση ένα διαφορετικό αξιακό σύστημα. Το πιο σημαντικό σε αυτή την πορεία είναι ότι ο τρόπος που συνδεόμαστε με τους άλλους αντανακλά κάθε φορά τον κόσμο που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε. Κάθε μας βήμα χρειάζεται να απεικονίζει ενεργά την ποιότητα των σχέσεων που επιδιώκουμε. Με λίγα λόγια, ο τρόπος που ζητάμε την αλλαγή αντανακλά το αξιακό σύστημα που προσπαθούμε να υποστηρίξουμε. Όταν το αντιλαμβανόμαστε αυτό, απέχουμε συνειδητά από την προσπάθεια να πείσουμε κάποιον να κάνει αυτό που θέλουμε. Αντ’ αυτού, εργαζόμαστε για να δημιουργήσουμε την ποιότητα του αμοιβαίου ενδιαφέροντος και σεβασμού, όπου η κάθε πλευρά πιστεύει ότι οι ανάγκες της είναι σημαντικές και έχει συνείδηση ότι αυτές οι ανάγκες είναι αλληλεξαρτώμενες με την ευημερία του άλλου ατόμου. Όταν αυτό συμβαίνει, είναι εντυπωσιακό πως τελικά επιλύονται εύκολα οι συγκρούσεις που έμοιαζε αδύνατο να επιλυθούν» (σελ. 186).

 

Πηγή:

 Marshall Rosenberg. Μη βίαιη επικοινωνία. Η γλώσσα της καρδιάς. Εκδόσεις Κοντύλι.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.