«Με αφετηρία την τέχνη της γλυπτικής ο Martin Heidegger σε αυτό το σύντομο μελέτημά του, που μπορεί να θεωρηθεί και το «κύκνειο άσμα» του, ξαναστοχάζεται το ζήτημα του χώρου που τον είχε απασχολήσει από τα νεανικά του ήδη χρόνια.
Η ειδική θεώρηση, σταθερά από την πλευρά του ανθρώπινου υποκειμένου, φωτίζει τη συνάρτηση του χώρου με την τέχνη οιονεί παραγωγού της αλήθειας για τη ζωή μας» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).
Στο έργο αυτό ο Heidegger διερευνά πως το έργο τέχνης και κυρίως το γλυπτό δεν καταλαμβάνει απλώς έναν προϋπάρχοντα χώρο, αλλά ανοίγει και ορίζει τον ίδιο τον χώρο.
«Ο χώρος ανήκει άραγε στα αρχέγονα φαινόμενα, με την αντίληψη των οποίων καταλαμβάνει τον άνθρωπο ένα δέος που μπορεί να οδηγηθεί έως την αγωνία; Διότι πίσω από τον χώρο, τουλάχιστον έτσι φαίνεται, δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο θα μπορούσε κανείς να αναχθεί. Ενώπιον αυτού δεν υπάρχει καμία διαφυγή προς κάτι άλλο. Ό,τι ιδιάζει στον χώρο πρέπει να δειχθεί αφ’ εαυτού του» (σελ. 36).
«Το κενό δεν είναι κάτι μηδαμινό. Ούτε είναι ένα ελάττωμα. Μέσα στη γλυπτική ενσάρκωση το κενό παίζει κατά τον τρόπο της αναζητητικής, προτάσσουσας εγκαθίδρυσης τόπων» (σελ. 51).
Heidegger, Martin. 2006. Η τέχνη και ο χώρος. Εκδόσεις Ινδίκτος.
Κουραβάνας Νίκος- Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc, MA.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου