Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2020

Elderly people… disadvantages and advantages…

By Nickolas Kouravanas

 Elderly people may remain in the period which is called as adulthood, but some of the things they gained in adulthood are no longer there. We would say that elderly is a stage directly related to many losses, as elder lose their jobs, when they retire, they lose their strengths, their acute cognitive functions, many people from their environment, roles they had in society and their health.  The elderly person usually underestimates or ignores the sense of danger and also can be led to some impulsive behaviors, such as crossing an expressway or a highway while ignoring cars that are passing by. The elderly people often ignore the needs of others and feel that they have to accept the care offered by their environment, something that is more pronounced in times when a disease occurs.

There is also lack of discipline, disobedience and disgrace, believing that they will be able to hide their feelings from others. Sometimes they avoid behaviors that seem difficult to them and live far from contracts and musts, shoulds and oughts. It is a sensitive age where individuals need the acceptance of others and a sense of recognition. They often look for friends and their company, that’s why they go on excursions and they have an intensive desire for adventure. The elderly go through phases of loneliness and have a tendency to introversion, but also they experience periods of intense socialization. They often feel marginalized and they experience social exclusion. The elderly are often overwhelmed by existential issues and questions such as: What is life? What is death? What is there after death? The elderly need to find ways to alleviate the fear and the anxiety of death and they also need to rationalize the losses they are experiencing.

During elderly years, persons have a more structured identity and they are in a constant re-evaluation of their life, possessed by intense nostalgia or discomfort for all the repressed things they wanted but they didn’t achieve to do, for all those things which did not take place, although they often justify their choices so that they can withstand the harshness of reality. The elderly persons are asked to adapt to their new image. The great and well known writer Jonathan Swift had expressed the view that "every human being wants to live for a long period of time, but no one wants to grow old". His phrase nowadays seems to be more relevant than ever, as seniors are a category of people who are marginalized. Lifestyle magazines and in general all the media including social media, show more often young people and additionally they give a step to presenters and interviewees of young age or middle-aged and much less often to seniors.

How many elderly people feel lonely and are cut off from friends and relatives? It may be a little easier for men to hang out as there is a common point of reference, a meeting place: the cafe. However, elderly women who try to join and develop friendships, face some difficulties. Of course, friendship is important and equally necessary for both genders. It is a deep relationship that presupposes and is based on emotional touch, understanding, sharing and interaction. The person from the moment s/he realizes how fragile and vulnerable s/he is, shows various fears for himself or herself and the life in future. Establishing these fears and their persistence over time could turn those fears into phobias, which follow the person at every moment and step in his or her life. The older we get, the more we feel that our health and our physical integrity are in danger, as a result we develop more negative thoughts.

Rejecting the generally accepted theory that the brain "weakens" with age, a study showed that the brain of the elderly is not slower" than that of young people but is also wiser, allowing them to make better use of their potential and achieve similar or better performance. Older people use their brains more efficiently, recruiting only specific areas of the brain that led to better performance, while reacting better and calmer when making mistakes. Research has also found that the brains of older people are less affected by criticism and are more confident than the brains of younger people. A key feature of seniors is that they know how to make better use of their skills. The third age is the time when a human, has gathered the wisdom of life, can see the world with different eyes, rejoice and pay attention to simple things that young people overlook and that do not yet have the maturity needed to appreciate. It is an equally creative, productive and dynamic period in people's lives, where experience makes some things seem easier, because the person knows how to manage them. Also, seniors learn to accept the constant changes in their lives and can cope better with conflicts, as they are more consensual than young people who tend to make things worse with their aggressive attitude. They also recognize that individuals' values ​​and views differ, so they believe that there must be tolerance and mutual understanding, that life is full of inevitable uncertainties, that change in everything is law and that one must accept it.

 


Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2020

Τα χέρια και το πρόσωπο της μητέρας…

 «Τα χέρια δεν είναι άραγε το πρώτο πρόσωπο της μητέρας; Τα χέρια της μητέρας μου δεν είναι άραγε αυτά που χάιδεψαν το σώμα μου σπέρνοντάς το με γράμματα, μνήμες, σημεία, οργώνοντάς το σαν να ήταν χώμα, γη; Πόσο μπορεί να μετράνε για ένα παιδί τα χέρια μιας μητέρας; Και για τον λόγο αυτό η εικόνα αυτή της εκδήλωσης της μητρότητας δεν με έχει εγκαταλείψει ποτέ και παρέμεινε ανεξίτηλη» (Recalcati, 2017: 25-26). Ο μητρικός Άλλος αποτελεί τον πρώτο διασώστη- σωτήρα, που προστατεύει το άτομο από το τραυματικό ξεκίνημα της ζωής. Ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή αβοήθητος, απροετοίμαστος, κατακερματισμένος, ανήμπορος και απόλυτα εγκαταλελειμμένος, «σε μια κατάσταση ανεπάρκειας, τρωτότητας, έκθεσης στο μη νόημα του πραγματικού», για αυτό έχει ανάγκη τα χέρια του Άλλου, έτσι ώστε να τον προφυλάξουν, να τον προστατεύσουν και να τον γλιτώσουν από τη φθορά και την πτώση. 


«Μητέρα είναι το όνομα του Άλλου, ο οποίος τείνει τα γυμνά του χέρια στη ζωή που έρχεται στον κόσμο, στη ζωή που, ερχόμενη στον κόσμο, επιζητά το νόημα» (Recalcati, 2017: 27). Η μητρότητα θεωρείται μια μορφή προσμονής… Η μητέρα περιμένει, αντέχει, δεν επιτρέπει να την καταβάλει ο χρόνος και η ανυπομονησία. «Η μητρότητα είναι μια ουσιαστική εμπειρία της προσμονής γιατί δείχνει πως αυτή (η προσμονή) δεν ελέγχει ποτέ αυτό που περιμένει». Η αληθινή προσμονή χαρακτηρίζεται από το άγνωστο, καθώς ποτέ δεν ξέρουμε τι ή ποιον περιμένουμε, ούτε γνωρίζουμε πώς θα είναι η κατάσταση μετά το τέλος της προσμονής. «Η προσμονή ανατρέπει αυτό που ήδη γνωρίζουμε, αυτό που ήδη ξέρουμε, αυτό που ήδη έχουμε δει, αναστέλλοντας κάθε σκέψη μας για ιδανικό έλεγχο» Η αβεβαιότητα χαρακτηρίζει πάντα την προσμονή του Άλλου, ακόμη κι όταν έχουμε την πεποίθηση ότι τον γνωρίζουμε καλά: «Θα είναι ακόμα ο Άλλος που γνωρίζω, που πιστεύω ότι γνωρίζω, που έμαθα να αναγνωρίζω;» (Recalcati, 2017: 28).   


 Η μητρότητα θεωρείται ένα γεγονός της επιθυμίας, που πηγάζει από το ασυνείδητο. Ακόμη και τα παιδιά που έχουν γεννηθεί από τους ίδιους γονείς μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικά και να έχουν μια διαφορετική φαντασιακή προσμονή των γονιών τους και κυρίως της μητέρας. Το όνειρο επιτρέπει στη μητέρα να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για μια αυθεντική και γνήσια μητρότητα, ενώ το παιδί τρέφεται από τη σκέψη και από τις φαντασιώσεις της μητέρας (Recalcati, 2017).

Επίσης, σημαντικό ρόλο παίζει το πρόσωπο της μητέρας, όπου το παιδί μπορεί να καθρεφτιστεί. «Μόνο μέσω του προσώπου του Άλλου μπορώ να συναντήσω το δικό μου, μόνο χάρη στην παρουσία του Άλλου μπορώ να συγκροτήσω τη ζωή μου. […] Το πρόσωπο της μητέρας ενσαρκώνει το πρώτο στάδιο της αναγνώρισης: εξερευνώντας αυτό το πρόσωπο, το παιδί αποκτά εμπειρία του δικού του». Αν το παιδί έρχεται αντιμέτωπο με έναν κενό καθρέφτη, δηλαδή αν δε δέχεται υποστήριξη από τον άλλο, τότε μπορεί να βιώσει κατάρρευση της ζωής του, να βιώσει απώλεια της υποστήριξής της (Recalcati, 2017: 47).

Για κάθε παιδί είναι σημαντικό να μπορεί να βιώσει τόσο την παρουσία όσο και την απουσία της μητέρας. Μόνο μέσα από αυτή την εναλλαγή είναι δυνατή η κίνηση για δημιουργία. Η παρουσία από μόνη της μπορεί να αποκτήσει την αίσθηση της καταδίωξης, ενώ η απουσία από μόνη της μπορεί να οδηγήσει σε αισθήματα κατάθλιψης και εγκατάλειψης (Recalcati, 2017).

 

 


«Ο κενός καθρέφτης τον οποίο επικαλείται η ασθενής του Βίνικοτ τοποθετείται στην ίδια κατηγορία με τη σιωπή που αφήνει την κραυγή της ζωής να ηχήσει εκκωφαντικά. Από τη μια πλευρά έχουμε τη μητέρα χωρίς πρόσωπο και από την άλλη την κραυγή χωρίς απάντηση» (Recalcati, 2017: 47).

 

Recalcati, M. (2017). Τα χέρια της μητέρας. Επιθυμία, φαντασιώσεις και κληρονομιά της μητέρας. Αθήνα: Κέλευθος.

 

 


 

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2020

Οι ελευθερίες της Βιρτζίνια Σατίρ

Η ελευθερία να βλέπεις και να ακούς αυτό που είναι εδώ, αντί αυτό που πρέπει να είναι ή θα είναι.

Η ελευθερία να λες τι νιώθεις και σκέφτεσαι, αντί του τι πρέπει να νιώθεις και να σκέφτεσαι.

Η ελευθερία να νιώθεις αυτό που νιώθεις, αντί για αυτό που πρέπει να νιώθεις.

Η ελευθερία να ζητάς αυτό που θέλεις, αντί να περιμένεις την άδεια.

Η ελευθερία να ρισκάρεις, αντί να επιλέγεις να είσαι μόνο ‘ασφαλής’.

 


Πέντε ελευθερίες από τη Βιρτζίνια Σατίρ που μπορούν να μας κάνουν περισσότερο ανθρώπινους, να μας οδηγήσουν σε υψηλότερα επίπεδα πνευματικής και ψυχικής υγείας. Πέντε ελευθερίες σε μια περίοδο που δημιουργούνται πολλά ερωτήματα για την έννοια της ελευθερίας…

 


Η Βιρτζίνια Σατίρ δίνει έμφαση στον ρόλο που παίζει η αγάπη, αλλά και η ανάγκη του ανθρώπου για προσωπικό χώρο. Η ίδια επισημαίνει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που σκοπεύουν να πούνε οι άνθρωποι και σε αυτό που πραγματικά λένε, αλλά και το πόσο σημαντικό είναι να αναπτύσσουμε υγιείς σχέσεις και να έχουμε αυτοεκτίμηση. Η Σατίρ θεωρούσε το κάθε άτομο ως ξεχωριστό και ικανό να συνδεθεί με τους άλλους μέσα από μια εσωτερική πηγή σοφίας. 


Η Σατίρ παρατήρησε ότι πολλοί ενήλικες είχαν μάθει να αρνούνται συγκεκριμένες αισθήσεις από την παιδική τους ηλικία, με βάση αυτά που είχαν αρνηθεί να ακούσουν, να δουν, να γευτούν, να αγγίξουν, να νιώσουν ή να μυρίσουν… τότε…

Επομένως, ως άνθρωποι είμαστε όντα με αγάπη και νοημοσύνη που αναζητούμε για να μεγαλώσουμε, να εκφράσουμε τη δημιουργικότητά μας, τη νοημοσύνη, τη σύνδεση και άλλους εσωτερικούς θησαυρούς. 


Satir, V. (1995). Making contact. USA: Celestial Arts.

Τι είναι το κίνημα Pro-Ana και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν…

Το κίνημα Pro- Ana αποτελεί τη συντομογραφία για την προ-ανορεξία, και είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι υπάρχει μια πληθώρα από blogs, ιστότοπους και φόρουμ όπου τα άτομα που υποφέρουν από ανορεξία, βουλιμία ή άλλες διατροφικές διαταραχές συζητούν μεταξύ τους και ανταλλάσσουν απόψεις που όμως υποστηρίζουν την ανορεξία και τη βουλιμία καθώς δεν τις αντιλαμβάνονται ως διατροφικές διαταραχές, αλλά απλώς ως κάποιες πρακτικές πρόσληψης της τροφής.


Γενικά διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει κάποιο νομικό πλαίσιο που να απαγορεύει στον καθένα που θέλει να δημιουργήσει έναν ιστότοπο pro– Ana και μάλιστα να το διαφημίζει με διάφορους τρόπους ώστε να προσελκύσει όσο περισσότερους επισκέπτες μπορεί. Δηλαδή, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν υπάρχει κάποιος επίσημος ή ανεπίσημος φορέας, ούτε οργάνωση, εφόσον ο καθένας μπορεί να φτιάχνει pro-Ana blog ελεύθερα. Αυτά όμως τα blog και οι υπόλοιποι ιστότοποι με τη συμβολή και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να ενισχύσουν τη διαταραχή της ανορεξίας, καθώς οι άνθρωποι που συμμετέχουν στις συζητήσεις συχνά επαινούν την απώλεια βάρους και προβάλλουν κατά κάποιο τρόπο τα πολύ αδύνατα σώματα ως πρότυπα, αντί για τα υγιή σώματα με κανονική μάζα και αναλογία μυών και λίπους. Οι ιστότοποι αυτοί στην πλειοψηφία τους κατακλύζονται από φωτογραφίες με απίστευτα αδύνατα σώματα κάνοντας κάποιους από τους επισκέπτες αυτών των διαδικτυακών σελίδων να αισθάνονται ως υπέρβαροι κι ας έχουν φυσιολογικό βάρος και κανονική υγεία. Επίσης, αυτή η προβολή των υπερβολικά αδύνατων σωμάτων και ο θαυμασμός τους, οδηγεί κάποιους να σκεφτούν ότι πρέπει κι αυτοί να χάσουν αρκετό βάρος για να τους θαυμάζουν οι άλλοι και να γίνουν πιο αγαπητοί!

Το Pro-Ana είναι ένας τρόπος ζωής που προωθείται μέσω του διαδικτύου, και κατασκευάζει  μια εικονική πραγματικότητα αλλά και λανθασμένα πρότυπα ομορφιάς, αφού αποσκοπεί στο να προωθήσει την ιδέα και την άποψη ότι στόχος όλων των ανθρώπων θα πρέπει να είναι η επίτευξη πολύ χαμηλού βάρους. Ουσιαστικά το pro– Ana λαμβάνει τα χαρακτηριστικά ενός κινήματος ή μιας θρησκείας, εφόσον απορρίπτει την επιστημονική γνώση που προέρχεται από την επιστήμη της ιατρικής δημιουργώντας μια νέα ταυτότητα για τους επισκέπτες και τα μέλη που βρίσκουν καταφύγιο σε αυτούς τους ιστοτόπους προτιμώντας να ζουν σε μια εικονική πραγματικότητα.

 


Το κίνημα pro- Ana όπως μπορούμε να αντιληφθούμε έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις ιατρικώς ορθές συμβουλές καθώς και με την ψυχολογική αντιμετώπιση και υποστήριξη που θα πρέπει να λαμβάνουν τα άτομα που υποφέρουν από ανορεξία και βουλιμία, ειδικά μάλιστα για την ανορεξία η οποία μπορεί να έχει πολύ δυσάρεστες επιπτώσεις στη γενική και ψυχολογική υγεία του ατόμου και να οδηγήσει ακόμη και σε θάνατο. Δεν πρόκειται λοιπόν για απλές διαταραχές, αλλά για πολύ σοβαρές διαταραχές με τις οποίες δε θα πρέπει να παίζει κανείς και τα άτομα που υποφέρουν από αυτές θα πρέπει να απευθύνονται μονάχα σε ειδικούς όπως είναι οι διατροφολόγοι, οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι. Αντ’ αυτού, διαπιστώνουμε ότι όλα αυτά τα sites μοιάζουν με μια κοινότητα στήριξης για όσα κορίτσια εμφανίζουν αυτές τις διατροφικές διαταραχές και τα οποία νιώθουν απομόνωση και μοναξιά, και ψάχνουν τρόπους ώστε να βοηθηθούν χωρίς όμως τελικά να τα καταφέρνουν. Μάλιστα για να ακούγονται ως πιο ελκυστικές και λιγότερο απειλητικές αυτές οι διαταραχές, τα άτομα που χειρίζονται τα συγκεκριμένα blogs και sites αποκαλούν την ανορεξία και τη βουλιμία με μικρά ονόματα σαν να επρόκειτο για ανθρώπους, δηλαδή επιχειρούν να ανθρωποποιήσουν αυτές τις διαταραχές αποδομώντας έτσι και αλλοιώνοντας τα χαρακτηριστικά και την αλήθεια γύρω από αυτές τις διαταραχές. Θα λέγαμε ότι πρόκειται για μια μόδα, για μια νέα τάση της εποχής όπου δίνεται έμφαση στην εικόνα του ατόμου πριμοδοτώντας την δήθεν τελειότητα του πολύ αδύνατου σώματος.

Στους ιστότοπους αυτούς δίνονται συμβουλές για τους τρόπους με τους οποίους το άτομο που υποφέρει από ανορεξία ή βουλιμία, θα μπορούσε να καταστείλει το αίσθημα της πείνας. Ακόμη προτείνονται τρόποι για το πώς θα μπορούσε ένα άτομο να αποκρύψει για παράδειγμα τους εμετούς του ή κάποιες άλλες πρακτικές που αποτελούν ρουτίνα για αυτά τα άτομα. Όλα αυτά τα blogs, οι ιστότοποι και ειδικά με την ταχεία ανάπτυξη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι πληροφορίες τους μεταδίδονται με απίστευτα γρήγορο τρόπο και σε πολύ μεγάλο αριθμό ατόμων. Φυσικά δεν υφίσταται κανένας έλεγχος για επιστημονικές πηγές, ούτε παρουσιάζεται πουθενά η επίσημη επιστημονική άποψη, ούτε έστω κάποια ψήγματα επιστημονικού αντίλογου από την ιατρική κοινότητα. Βέβαια, μόνο και μόνο από τα ονόματα αυτών των ιστοτόπων, μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει περί τίνος πρόκειται και ποιοι είναι οι σκοποί τους. Τέτοια ονόματα είναι για παράδειγμα τα εξής: όπως "Πείνα για τελειότητα", "2b-Thin" και "Anorexic Nation".

 

Ο πολλαπλασιασμός των ιστοσελίδων pro-Ana θα λέγαμε ότι καθρεφτίζει  ένα σύμπτωμα των ίδιων των διατροφικών διαταραχών καθώς τα άτομα που υποφέρουν από ανορεξία και βουλιμία,  συνήθως εξακολουθούν να επισκέπτονται αυτές τις ιστοσελίδες παρόλο που δεν μπορούν να βοηθηθούν. Ίσως, το αίσθημα ότι ανήκουν σε μια κοινότητα, να είναι πιο δυνατό από το θάρρος να σταματήσουν να λένε ψέματα στον εαυτό τους και να αντιμετωπίσουν την αλήθεια. Είναι εξοργιστικό το γεγονός ότι δύο τόσο σοβαρές διαταραχές αντιμετωπίζονται ως lifestyle, κι ως εκ τούτου ως επιλογή.

Αντί να βλέπουμε και να αντιμετωπίζουμε αυτές τις διαταραχές ως ασθένειες, συζητούνται σαν να είναι ένας βιώσιμος τρόπος ζωής. Στην πραγματικότητα, τουλάχιστον ένας ιστότοπος προσβάλλει άτομα που αυτοαποκαλούνται «ανορεξικά» επειδή αυτή η ετικέτα υποθέτει ότι υπάρχει κάτι λάθος με αυτήν την κατάσταση.


 

References

https://americanaddictioncenters.org/anorexia-treatment/pro-ana#dangers-of-pro-ana-sites.

https://www.nedc.com.au/research-and-resources/show/communicating-thin-a-grounded-model-of-online-negative-enabling-support-groups-in-the-pro-anorexia-movement.

Εφηβεία vs τρίτη ηλικία: Ομοιότητες και διαφορές

Αν σκεφτούμε τον εξελικτικό κύκλο της ζωής, πριν φτάσει ο άνθρωπος στην ενηλικίωση διανύει την εφηβεία, ενώ μετά περνά από μια μακρά παραγωγική περίοδο και έπειτα φθάνει στην τρίτη ηλικία. Η ενήλικη ζωή λοιπόν είναι το μεσοδιάστημα ανάμεσα σε δύο ηλικίες που μοιάζουν περισσότερο από όσο πιστεύουμε, αλλά φέρουν και ορισμένες διαφορές. 

Τα άτομα της τρίτης ηλικίας μπορεί να παραμένουν στην ενήλικη ζωή, αλλά κάποια πράγματα που είχαν κατακτήσει σ’ αυτή δεν τα έχουν πλέον. Θα λέγαμε πως είναι μια ηλικία άμεσα συνυφασμένη με πολλές απώλειες, καθώς χάνουν τη δουλειά τους, εφόσον συνταξιοδοτούνται, χάνουν τις δυνάμεις τους, τις οξείες γνωστικές τους λειτουργίες, πολλά άτομα από το περιβάλλον τους, ρόλους που είχαν μέσα στην κοινωνία αλλά και την υγεία τους. Ωστόσο, απώλειες υπάρχουν και στην εφηβεία, καθώς οι έφηβοι καλούνται να αποχαιρετίσουν την παιδική ηλικία, την ανεμελιά που είχαν, τις μειωμένες ευθύνες αλλά και την κοντινή σχέση με τους γονείς. Οι απώλειες είναι ένας τρόπος για να μπορέσουν να προχωρήσουν, καθώς η εφηβεία είναι ένα μεταβατικό στάδιο. 

Ένα ακόμη κοινό στοιχείο εφηβείας και τρίτης ηλικίας είναι η παρορμητικότητα, καθώς τόσο ο έφηβος όσο και ο ηλικιωμένος υποτιμώντας ή αγνοώντας την αίσθηση του κινδύνου μπορεί να οδηγηθεί σε κάποιες παρορμητικές συμπεριφορές, όπως το να περάσει έναν δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, αγνοώντας τα αυτοκίνητα. Ωστόσο, οι έφηβοι λειτουργούν πιο αυθόρμητα και ριψοκίνδυνα, καθώς νιώθουν άτρωτοι. Εκτός από την παρορμητικότητα, κοινό τους στοιχείο είναι και η εγωκεντρικότητα και ο ναρκισσισμός. Οι έφηβοι περνούν μια φυσιολογική ναρκισσιστική φάση, όπου θέλουν να βρίσκονται στο επίκεντρο των άλλων, ενώ οι ηλικιωμένοι πολλές φορές αγνοούν τις ανάγκες των άλλων και νιώθουν ότι θα πρέπει να δεχθούν τη φροντίδα του περιβάλλοντος, κάτι που είναι πιο έντονο σε περιόδους που εμφανίζεται μια ασθένεια. Παραμένοντας στον χαρακτήρα εφήβων και ηλικιωμένων, παρατηρείται επίσης η απειθαρχία, η ανυπακοή και η δυστροπία, θεωρώντας ότι θα μπορέσουν να κρυφτούν από τους άλλους, να αποφύγουν συμπεριφορές που τους δυσκολεύουν και να ζήσουν μακριά από συμβάσεις και πρέπει.

Και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για μια ευαίσθητη ηλικία, όπου τα άτομα έχουν ανάγκη της αποδοχής των άλλων και της αίσθησης της αναγνώρισης. Συχνά, αναζητούν παρέες, κάνουν εκδρομές και επιθυμούν την περιπέτεια. Αυτό όμως φέρει και μια διαφοροποίηση, καθώς οι έφηβοι χαρακτηρίζονται από τάσεις εξωστρέφειας, με την εναλλαγή προσώπων και την ανάγκη για παρέες, ενώ περνούν και περιόδους ασκητισμού, που απομακρύνονται από όλες τις απολαύσεις και την κοσμική ζωή, ενώ οι ηλικιωμένοι περνούν φάσεις μοναξιάς και έχουν μια τάση εσωστρέφειας, βιώνοντας όμως και περιόδους έντονης κοινωνικοποίησης. Οι έφηβοι έχουν την ανάγκη να είναι δημοφιλείς, να βρίσκονται στο επίκεντρο, ενώ οι ηλικιωμένοι συχνά νιώθουν παραγκωνισμένοι και βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό. 

Επίσης, τόσο οι έφηβοι όσο και οι ηλικιωμένοι συχνά κατακλύζονται από υπαρξιακά ζητήματα, όπως: Τι είναι η ζωή; Τι είναι ο θάνατος; Τι υπάρχει μετά τον θάνατο; Ξεκινώντας από διαφορετικό σημείο ο καθένας, εμφανίζουν κοινά υπαρξιακά ερωτήματα και προβληματισμούς. Οι έφηβοι έχουν την ανάγκη να μάθουν για τη ζωή και να κατανοήσουν τον εαυτό τους και τον ρόλο τους μέσα σε αυτή, ενώ οι ηλικιωμένοι θέλουν να βρουν τρόπους να κατευνάσουν τον φόβο του θανάτου και να εκλογικεύσουν τις απώλειες που βιώνουν. Τα ερωτήματα αυτά σχετικά με τον εαυτό αποκαλύπτουν και τη διαφορετική φάση που βρίσκονται ως προς τη δόμηση της ταυτότητας. Στην εφηβεία η ταυτότητα βρίσκεται υπό διαμόρφωση για αυτό συχνά πειραματίζονται, ενώ στην τρίτη ηλικία έχουν μια δομημένη πλέον ταυτότητα και βρίσκονται σε μια συνεχή επαναξιολόγηση της ζωής τους, που διακατέχεται από έντονη νοσταλγία ή δυσφορία για όλα τα απωθημένα, που δεν πραγματοποιήθηκαν, αν και συχνά δικαιολογούν τις επιλογές τους ώστε να μπορούν να αντέξουν τη σκληρότητα της πραγματικότητας.

Ένα ακόμη κοινό στοιχείο είναι το σώμα, το οποίο και στις δύο περιπτώσεις αλλάζει και τόσο οι έφηβοι όσο και οι ηλικιωμένοι καλούνται να προσαρμοστούν στη νέα τους εικόνα. Πρόκειται, λοιπόν, για δύο ηλικιακές φάσεις που χαρακτηρίζονται από έντονες αλλαγές, έντονα συναισθήματα, που κάποιες φορές είναι δύσκολο να διαχειριστούν, ενώ συχνά βιώνουν κυκλοθυμία, εναλλάσσοντας τα γέλια με τα κλάματα, αν και οι ηλικιωμένοι συνήθως συγκινούνται με το παραμικρό.  


Η εφηβεία είναι άμεσα συνυφασμένη με την επαναστατικότητα, καθώς οι έφηβοι νιώθουν την ανάγκη να απαγκιστρωθούν από τον έλεγχο και την επίβλεψη των γονιών τους. Η επανάσταση σε ορισμένες περιπτώσεις συναντάται και στην τρίτη ηλικία, καθώς για ορισμένους έρχεται η ώρα να απορρίψουν άτομα και καταστάσεις και να τολμήσουν όλα όσα δεν είχαν την ευκαιρία να πραγματοποιήσουν σε προηγούμενα ηλικιακά στάδια.

Η εφηβεία, λοιπόν, και η τρίτη ηλικία μπορεί να αποτελούν την Ανατολή και τη Δύση της ζωής και να μας φαίνεται πολύ δύσκολο ότι θα μπορούσαν κάπου να συναντηθούν. Ωστόσο, είναι δύο ηλικίες που μοιράζονται περισσότερα κοινά στοιχεία από όσα μπορούμε να φανταστούμε.

 


ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΣΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΗΤΗ"