«Ο συλλογικός αυτός τόμος αποτελείτο δεύτερο μέρος μιας εισαγωγής στον κλάδο της γνωστικής ψυχολογίας και διαπραγματεύεται τις ανώτερες γνωστικές διεργασίες.
Στο πρώτο κεφάλαιο, ο Θανάσης Πρωτόπαπας κάνει μία ευρεία επισκόπηση των νοητικών διεργασιών που εμπλέκονται στη γλωσσική επικοινωνία, προφορική ή γραπτή.
Τα δύο επόμενα κεφάλαια, του Πέτρου Ρούσσου, αναφέρονται στη σκέψη, με έμφαση στη λύση προβλημάτων και τη συλλογιστική. Στο τέταρτο κεφάλαιο, ο Σπύρος Τάνταρος παρουσιάζει τις σημαντικότερες θεωρίες γνωστικής ανάπτυξης.
Στο πέμπτο, η Μπετίνα Ντάβου διαπραγματεύεται τη σχέση μεταξύ νόησης και συγκινήσεων. Στο τελευταίο κεφάλαιο, ο Νίκος Μακρής κάνει μία εισαγωγή στις θεωρίες της γνωστικής ανάπτυξης για τη συνείδηση.
Το βιβλίο απευθύνεται, κυρίως, σε προπτυχιακούς φοιτητές ψυχολογίας, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί ένα σύγχρονο και φιλικό εγχειρίδιο για εκείνον τον αναγνώστη ο οποίος, χωρίς καμία προηγούμενη επαφή με την επιστήμη της ψυχολογίας, θέλει να μελετήσει τις διεργασίες που μας επιτρέπουν να κατανοούμε τον κόσμο» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).
«Αφασία: η δυσλειτουργία της γλώσσας μετά από εγκεφαλική βλάβη. Προκαλείται από την καταστροφή των περιοχών του εγκεφάλου όπου γίνεται η επεξεργασία της γλώσσας, ή από την καταστροφή των συνδέσεων αυτών των περιοχών μεταξύ τους ή με περιοχές άλλων λειτουργιών. Η καταστροφή μπορεί να οφείλεται σε διαταραχή της κυκλοφορίας του αίματος ή σε άλλες αιτίες, όπως όγκοι και εκφυλιστικά νοσήματα του εγκεφάλου» (σελ. 21).
«Πώς μαθαίνουν τα παιδιά τη γλώσσα τους; Σίγουρα ότι με διδασκαλία, καθώς κανείς δεν χρειάζεται να πάει στο σχολείο για να μάθει να μιλάει. Η απόκτηση της γλωσσικής ικανότητας θεωρείται ότι αποτελεί μέρος της ανθρώπινης φύσης, αρκεί ένα βρέφος να αναπτυχθεί μέσα στο φυσικό του περιβάλλον, δηλαδή μέσα σε μια κοινωνικής ομάδα ανθρώπων που αποτελεί τη γλωσσική του κοινότητα. […]
Τα βρέφη έρχονται στον κόσμο με κάποια γλωσσική εμπειρία, καθώς έχουν εκτεθεί στον ήχο της φωνής της μητέρας τους τελευταίους μήνες της κύησης. Ο ήχος αυτός δεν είναι καθαρός, αφού το έμβρυο βρίσκεται μέσα σε υγρό. Μοιάζει με ομιλία που την ακούμε με το κεφάλι μας κάτω από το νερό ή πίσω από έναν τοίχο. Ακούγεται κυρίως η προσωδία και λιγότερο ή καθόλου το φωνητικό περιεχόμενο. Έχοντας την πληροφορία αυτή από την περίοδο της κύησης, το νεογέννητο μπορεί να αναγνωρίσει τη φωνή της μητέρας. Σύντομα μπορεί να διακρίνει τη γλώσσα της μητέρας από άλλες γλώσσες, ακόμη και όταν ακούγονται από διαφορετικές ομιλητές.
Επίσης, μπορεί να διακρίνει διαφορετικές συλλαβές. Μετά από μερικούς μήνες μπορεί να εντοπίζει συνηθισμένες λέξεις μέσα στην ομιλία και να μαθαίνει ταυτόχρονα νέες λέξεις και τα αντικείμενα στα οποία αυτές αντιστοιχούν» (σελ. 23-24).
Πηγή:
Ρούσσος, Π. 2014. Γνωστική ψυχολογία. Ανώτερες γνωστικές διεργασίες. Εκδόσεις Τόπος.
Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου