Αποσπάσματα για τη φωτογραφοθεραπεία
«Ο εαυτός και η ταυτότητα του ατόμου αποτελούνται από μια αφηγηματική δομή. Η αφήγηση είναι αυτή που συνδέει τη φωτογραφία με την ιστορία. Η φωτογραφία είναι μια καταγραφή της στιγμής, που το κάθε άτομο την παρατηρεί με τον δικό του τρόπο και κάθε φορά μπορεί να εστιάσει σε διαφορετικές πτυχές της φωτογραφίας. Αυτά που απασχολούν το άτομο, όλα όσα έχει βιώσει, τα συναισθήματα που νιώθει, επηρεάζουν το πώς βλέπει και αναλύει την κάθε φωτογραφία. Η αφήγηση του καθενός και η εντύπωση που διαμορφώνει έχουν υποκειμενικό χαρακτήρα. Οπότε η ερμηνεία της κάθε φωτογραφίας και οι συνδέσεις με πτυχές του εαυτού, αλλά και με οπτικές της ζωής εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες, ενώ κάθε φορά η φωτογραφία μπορεί να αναλυθεί και με διαφορετικό τρόπο (Suler, 2023)», σελ. 44.
«Σύμφωνα με τους Stevens και Spears (2009), η φωτογραφοθεραπεία έχει στενούς δεσμούς με τις προσεγγίσεις της art therapy και με το έργο του Carl Jung, ο οποίος θεωρούσε ότι είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσουμε συναισθηματικές δυσκολίες αν τους δώσουμε σχήμα και μορφή, παρά αν μείνουμε μόνο σε μια λεκτική συζήτηση. Η φωτογραφία, όπως και οι άλλες μορφές τέχνης, χρησιμοποιείται ως το μέσο για να μπορέσει ο θεραπευόμενος, μέσα από μια συγκεκριμένη, αντικειμενική μορφή που είναι πιο εύκολη, να εκφράσει συναισθήματα και σκέψεις και να επεξεργαστεί προβλήματα και ανησυχίες που έχει», σελ. 45.
«Η φωτογραφία μπορεί να ενθαρρύνει το άτομο να εστιάσει σε λεπτομέρειες, να αναζητήσει πιθανές αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον και τα πρόσωπα γύρω του. Η ηλικία παίζει ρόλο, καθώς τα ηλικιωμένα άτομα πιο συχνά καταφεύγουν σε μια αναπόληση του παρελθόντος, του εαυτού και της ζωής τους μέσα από φωτογραφίες. Η αλληλεπίδραση ανάμεσα στον εαυτό και στη φωτογραφία που αποτυπώνει μια εικόνα του παρελθόντος είναι ένας διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν. Το άτομο μεγαλώνοντας μπορεί να πρέπει να αντιμετωπίσει μια αναπηρία, σωματική, κοινωνική ή ψυχική και να μπορέσει να αναγνωρίσει και να αποδεχτεί τη νέα κατάσταση. Η αυτεπίγνωση είναι από τα πιο σημαντικά ζητήματα που καλείται να αντιμετωπίσει το άτομο ως μια συνειδητή προσοχή προς τον εαυτό, που αφορά σημαντικές πτυχές του εαυτού (Zwick, 1978)», σελ. 50.
«Μέσω της φωτογραφίας, το άτομο μπορεί να συλλάβει εικόνες με νόημα, ανακαλώντας και δίνοντας στον θεραπευτή πληροφορίες που θα τον βοηθήσουν να κατανοήσει και να ερμηνεύσει τον εσωτερικό του κόσμο (Bignante, 2010). Οι φωτογραφίες μπορούν να αποτελέσουν το ερέθισμα για ανάσυρση πληροφοριών από το ασυνείδητο, που έρχονται στην επιφάνεια με τη μορφή συναισθημάτων, αναμνήσεων και εικόνων (Weiser, 2000). Ο θεραπευόμενος έχει έναν ενεργητικό ρόλο κατά την περιγραφή και ανάλυση των φωτογραφιών και αποτελεί συνεργάτη του θεραπευτή κατά τη θεραπευτική διαδικασία (Van Auken et al., 2010)», σελ. 52.
Αποσπάσματα από το βιβλίο:
Κουραβάνας Νίκος- Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc, MA.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου