Του Μπιουνγκ- Τσουλ Χαν
«Η συσσώρευση του θετικού προκαλεί μια υπερτροφία και στένωση της κυκλοφορίας, η οποία οδηγεί το σύστημα σε έμφραξη. Μετά από ένα ορισμένο σημείο η πληροφορία δεν είναι πια ενημερωτική, η παραγωγή δεν είναι πια παραγωγική, η επικοινωνία δεν είναι πια επικοινωνιακή. Όλα αυξάνονται και διογκώνονται πέρα από τους στόχους τους, πέρα από τους καθορισμούς τους, πέρα από την οικονομία της χρήσης τους.
Έτσι λοιπόν, γράφει ο Μποντριγιάρ: ‘’Υπάρχει μια τρομαχτική συνέπεια της αδιάκοπης παραγωγής θετικότητας, διότι αν η αρνητικότητα γεννά την κρίση και την κριτική, η υπερβολική θετικότητα από τη μεριά της γεννά την καταστροφή. […] Κάθε δομή που καταδιώκει, οστρακίζει, εξορκίζει τα αρνητικά της στοιχεία, διατρέχει τον κίνδυνο μιας καταστροφής μέσω ολικής αναστροφής, όπως κάθε ζωντανός οργανισμός που καταδιώκει και εξαλείφει τα σπέρματά του, τους βακίλους του, τα παράσιτά του, τους βιολογικούς εχθρούς του, διατρέχει τον κίνδυνο της μετάστασης και του καρκίνου, δηλαδή μιας αδηφάγας θετικότητας των δικών του κυττάρων ή τον μολυσματικό κίνδυνο να καταβροχθιστεί από τα δικά του, άεργα πλέον, αντισώματα. Όποιος εξοντώνει το καταραμένο απόθεμά του, υπογράφει τον θάνατό του. Αυτό είναι το θεώρημα του καταραμένου αποθέματος’’. Ο Μποντριγιάρ, εδώ, ακολουθεί με προβληματικό τρόπο το σχήμα της απώθησης και της επιστροφής. Ο αποκλεισμός του Άλλου ή του καταραμένου αποθέματος προκαλεί μιαν άλλη ετερότητα» (σελ. 157-158).
«Σύμφωνα με τη γενεαλογία της εχθρότητας του Μποντριγιάρ, στο πρώτο στάδιο εχθρός είναι ο λύκος. Είναι ένας εξωτερικός εχθρός που επιτίθεται κι εμείς αμυνόμαστε κατασκευάζοντας οχυρά και υψώνοντας τείχη.
Στα επόμενα στάδια, η ορμή και η ορατότητα του εχθρού εξασθενούν όλο και περισσότερο. Ο εχθρός μικραίνει και κρύβεται.
Έτσι, στο επόμενο στάδιο εμφανίζεται ως αρουραίος που διεξάγει τις επιχειρήσεις του στο υπέδαφος, πράγμα το οποίο καθιστά αναγκαία μια άλλη στρατηγική άμυνας. Τα τείχη και οι φράκτες δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα.
Μόνο η υγιεινή ή οι τεχνικές καθαριότητας απομακρύνουν τον κίνδυνο, που εκπορεύεται από αυτόν.
Μετά το τρίτο στάδιο, αυτό του σκαθαριού, αποκτά τελικά ο εχθρός ιογενή μορφή.
Το τέταρτο στάδιο είναι οι ιοί. Δεν μπορεί να αμυνθείς αποτελεσματικά εναντίον των ιών, καθώς αυτοί βρίσκονται στην καρδιά του συστήματος.
Προκύπτει ένας φασματικός εχθρός, ο οποίος εξαπλώνεται σε όλον τον πλανήτη, ενσταλάζεται παντού όπως ένας ιός και εισχωρεί σε όλες τις ρωγμές της εξουσίας» (σελ. 163-164).
Μπιουνγκ- Τσουλ Χαν. 2022. Τοπολογία της βίας. Εκδόσεις Opera.
Νίκος Κουραβάνας & Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου