Παρασκευή 23 Ιουνίου 2023

Συναισθηματική υπερφαγία… αίτια, συνέπειες, διάκριση


 

Το φαγητό αποτελεί μια από τις βασικότερες ανάγκες του ανθρώπου, ίσως και μια από τις σημαντικότερες απολαύσεις. Δεν τρώμε πάντα για να καλύψουμε τη σωματική μας πείνα, αλλά και για να διαχειριστούμε το άγχος μας, τις απογοητεύσεις, τη μοναξιά μας, ή και για να επιβραβεύσουμε τον εαυτό μας βιώνοντας συναισθήματα ανακούφισης, χαλάρωσης, πληρότητας κοκ., στα πλαίσια μιας προσπάθειας να διορθώσουμε τα όποια συναισθηματικά προβλήματα μας ταλανίζουν. 

 

Η κατανάλωση τροφής απελευθερώνει ντοπαμίνη. Η ντοπαμίνη είναι μια χημική ουσία του εγκεφάλου που μας κάνει να νιώθουμε καλά. Βεβαίως, το φαγητό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να επιλύσει τα συναισθηματικά μας προβλήματα. Αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι αντί να «θεραπεύσουμε» ή να καλύψουμε το συναισθηματικό μας κενό, να βιώνουμε ακόμη περισσότερα αρνητικά συναισθήματα και κυρίως ενοχές εξαιτίας της υπερκατανάλωσης τροφής.

Πώς μπορείτε να καταλάβετε αν ανήκετε στην κατηγορία του «συναισθηματικά υπερφάγου» ατόμου; Προσπαθήστε να απαντήσετε στις εξής παρακάτω ερωτήσεις:

• Τρώτε περισσότερο όταν νιώθετε άγχος;

• Τρώτε όταν δεν πεινάτε ή όταν είστε χορτάτοι;

• Τρώτε για να νιώσετε καλύτερα (για να ηρεμήσετε τον εαυτό σας όταν είστε λυπημένοι, θυμωμένοι, βαριεστημένοι, ανήσυχοι κ.λπ.);

• Επιβραβεύετε τον εαυτό σας με φαγητό;

• Τρώτε τακτικά μέχρι να «χορτάσετε» τον εαυτό σας;

• Το φαγητό σας κάνει να νιώθετε ασφάλεια;

 Νιώθετε ότι το φαγητό είναι «φίλος»;

• Νιώθετε ανίσχυροι ή ανεξέλεγκτοι γύρω από την κατανάλωση φαγητού;

Αν το φαγητό έχει μετατραπεί σε πρωταρχικό μηχανισμό αντιμετώπισης των αρνητικών συναισθημάτων που σας καταβάλλουν, δηλαδή ανοίγετε το ψυγείο κάθε φορά που νιώθετε αγχωμένοι, αναστατωμένοι, θυμωμένοι, εξαντλημένοι, μόνοι, βαριεστημένοι κοκ, τότε έχετε εισέλθει σε έναν «συναισθηματικό» διατροφικό κύκλο, όπου τις περισσότερες φορές είναι ανθυγιεινός. 

Αυτό που πρέπει να γίνει ξεκάθαρο είναι ότι η «συναισθηματική πείνα» δεν μπορεί να κορεστεί με το φαγητό. Η ικανοποίηση μέσω του φαγητού θα είναι πολύ παροδική, θα αισθανθείτε καλά για πολύ λίγο, κι έπειτα θα περάσουν από το μυαλό σας ένα σωρό αρνητικές σκέψεις κι ενοχές για τις περιττές θερμίδες που καταναλώσατε και τις επιπτώσεις στην εξωτερική σας εμφάνιση και το σωματικό σας βάρος που δεν μπορείτε να ελέγξετε. 

 

Η διαφορά μεταξύ «συναισθηματικής πείνας» και «σωματικής πείνας»

Για να ξεφύγει κανείς από τον κύκλο της «συναισθηματικής υπερφαγίας» θα πρέπει να μάθει να διακρίνει τη συναισθηματική από τη σωματική πείνα. Αυτό μπορεί να ακούγεται εύκολο ή απλό, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου. Οι παρακάτω ενδείξεις μπορούν να σας βοηθήσουν ως προς τη διάκριση μεταξύ των δύο.

Ø  Η συναισθηματική πείνα εμφανίζεται ξαφνικά,

Ø  ενώ η σωματική πείνα πιο σταδιακά και δεν απαιτεί άμεση ικανοποίηση της επιθυμίας (εκτός κι αν δεν έχετε φάει για αρκετές ώρες). 

Ø  Η συναισθηματική πείνα συνοδεύεται από ένα αίσθημα «λαχτάρας» κατανάλωσης αλόγιστης ποσότητας για συγκεκριμένα φαγητά «άνεσης», δηλ. όλων αυτών των τροφών που ονομάζουμε ως πρόχειρο φαγητό, όπως σνακ με ζάχαρη, ολόκληρη σακούλα από πατατάκια, cheesecake, πίτσα, παγωτά κοκ,

Ø  ενώ η σωματική πείνα ικανοποιείται με όλα τα φαγητά που μας ακούγονται ως καλά, συμπεριλαμβανομένων και των υγιεινών ειδών όπως τα λαχανικά, (έχοντας όμως μεγαλύτερο έλεγχο ως προς τις ποσότητες που θα καταναλώσετε).

Ø  Στη συναισθηματική πείνα δεν επέρχεται εύκολα κορεσμός, ούτε ικανοποίηση. Εξακολουθείτε να τρώτε μέχρι «σκασμού», ενώ δεν είναι το στομάχι που διαμαρτύρεται, αλλά το μυαλό που σας δίνει το σήμα ότι πεινάτε κι ότι χρειάζεστε συγκεκριμένες υφές, γεύσεις και μυρωδιές.

Ø  Στη σωματική πείνα ΔΕΝ τρώτε μέχρι «σκασμού», αλλά βάζετε ένα μέτρο στην ποσότητα που θα καταναλώσετε και ο κορεσμός επέρχεται χωρίς να χρειάζεται να γεμίσετε τελείως το στομάχι σας.

Ø  Η συναισθηματική πείνα οδηγεί συχνά σε τύψεις, ενοχές ή ντροπή. Εάν αισθάνεστε ενοχές μετά το φαγητό, τότε αρχίστε να αναρωτιέστε μήπως δεν τρώτε για διατροφικούς λόγους.

Ø  Όταν τρώτε για να ικανοποιήσετε τη σωματική πείνα, είναι απίθανο να αισθάνεστε ενοχές ή ντροπή επειδή απλώς δίνετε στο σώμα σας αυτό που χρειάζεται.

Εάν πιστεύετε ότι μπορεί να έχετε διαταραγμένες διατροφικές συμπεριφορές, μιλήστε με έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας ή εγγεγραμμένο διαιτολόγο ή κλινικό διατροφολόγο.

 

Τι προκαλεί τη «συναισθηματική υπερφαγία»;

Οι συνήθεις εξωτερικοί λόγοι μπορεί να περιλαμβάνουν:


Ø   εργασιακό άγχος
Ø   οικονομικές ανησυχίες
Ø   προβλήματα υγείας
Ø   δυσκολίες σχέσεων

Οι πιθανές εσωτερικές αιτίες μπορεί να περιλαμβάνουν:

  •     Ø     έλλειψη ενδοσκοπικής επίγνωσης (συνειδητοποίηση του πώς αισθάνεστε)
  •     Ø  αλεξιθυμία (έλλειψη ικανότητας κατανόησης, επεξεργασίας ή περιγραφής συναισθημάτων)
  •     Ø  δυσρύθμιση συναισθημάτων (αδυναμία διαχείρισης συναισθημάτων)
  •     Ø  αντεστραμμένος άξονας στρες υποθαλαμικής υπόφυσης επινεφριδίων (υποενεργή απάντηση κορτιζόλης στο στρες)

 


Πηγές:

Emotional Eating and How to Stop It - HelpGuide.org

Emotional Eating: Why It Happens and How to Stop It (healthline.com)

Emotional Eating: 9 Ways to Stop It and Lose Weight (psycom.net)

 

 Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.

 

Τρίτη 20 Ιουνίου 2023

Διαβάζοντας το βιβλίο: «Επτά παραμύθια ζωής: Είναι η νόσος ένα αμετάφραστο μήνυμα;»

Του Σάββα Σαββόπουλου, ψυχίατρος- ψυχαναλυτής

 

Με βάση το οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Αφετηρία είναι οι ιστορίες καρκινοπαθών, οι οποίοι, κατά την ψυχοθεραπεία τους, ανακαλύπτουν τον εαυτό τους· έναν εαυτό που αγνοούσαν· έναν εαυτό όμοιο με ήρωα παραμυθιού». 


 

Μέσα από μια ψυχαναλυτική προσέγγιση, ο συγγραφέας του βιβλίου αναρωτιέται:

«Παίζουν ρόλο στην εμφάνιση του καρκίνου οι πρώτες εμπειρίες, ο τρόπος ζωής, η ιστορία του καθενός μας;

Τι βιώνει άραγε ο καρκινοπαθής, όταν μόνος παλεύει με την νόσο;

Τι είδους σχέσεις υφαίνει με το περιβάλλον και με τους γιατρούς του;

Ποιους μηχανισμούς άμυνας κινητοποιεί, για να αντιμετωπίσει την κατάσταση που προκύπτει και το άγχος θανάτου που τον κατακλύζει;

Γιατί, όταν μοιραζόμαστε τις σκέψεις και τα βιώματα του καρκινοπαθούς, γινόμαστε καλύτεροι;» (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Ο καρκίνος μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για να ξεκινήσει το άτομο ψυχοθεραπεία και να μπορέσει να βρει τον εαυτό του, να ανακαλύψει τις προσωπικές του ανάγκες. «Ο καρκίνος προσφέρει στον ασθενή την ευκαιρία να αναζητήσει την αγνοημένη ιστορία του, η οποία είναι αλληλένδετη με τον χαμένο του εαυτό. Το να βρει τον εαυτό του σημαίνει να βρει την αλήθεια μέσα του, γεγονός που του δίνει την δυνατότητα να αναγνωρίσει την αλλοτριωτική συμβίωση με το αντικείμενο ή την μοναχική οίηση του ναρκισσισμού θανάτου που τον εξουσιάζει» (σελ. 79). Η νόσος κινητοποιεί τον ασθενή για ζωή, ενώ βρίσκεται σε κατάσταση μιας βαθιάς υπαρξιακής κρίσης και με έναν ερημωμένο ψυχισμό…

Ο συγγραφέας αναφέρει για την ανάλυση του καρκινοπαθούς: «Το να ανοιχτεί κάποιος στην ζωή είναι ταυτόσημο με το να κατοικήσει το σώμα του, να ‘ξεπαγώσει’ τα συναισθήματά του και να ελευθερώσει τη σκέψη του. Η συμβολή του αναλυτή σε αυτή την κατεύθυνση είναι καθοριστική. Παρακολουθεί τη σκέψη και τα συναισθήματα του ασθενούς και πώς εκφράζονται αυτά στον μεταβιβαστικό χώρο» (σελ. 81).

Το παιδί μέσα από την πρωτογενή ενοχή σχηματίζει την εντύπωση ότι η έντονη ενορμητικότητα που έχει μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή της μητέρας του. Σε αυτή την πρώιμη φάση το παιδί το βασικό που έχει ανάγκη είναι να καταφέρει να επιβιώσει. Η πρωτογενής ενοχή μειώνει την ψυχική λειτουργία του παιδιού και οδηγεί το παιδί στο να χάσει την εμπιστοσύνη που έχει στον κόσμο και στον εαυτό του. «Η δευτερογενής ενοχή βιώνεται από το υποκείμενο σε καθεστώς ετερότητας και αφορά την σχέση έντασης του Υπερεγώ με το Εγώ, καθώς και την αμφιθυμία του στο πλαίσιο των οιδιπόδειων συγκρούσεων» (σελ. 250). Η ενοχή συνδέεται με το μίσος του υποκειμένου και με τον κίνδυνο το μίσος να απειλήσει ένα ‘καλό’ αντικείμενο, ενώ ταυτόχρονα λαμβάνεται υπόψη και η αγάπη για το αντικείμενο, λόγω της εξάρτησης που βιώνει.

«Δεν υπήρχε τόπος στην ψυχή της μητέρας, δεν υπήρχε τόπος και στη ζωή».

 

Σάββας Σαββόπουλος, 2019. Επτά παραμύθια ζωής. Είναι η νόσος  ένα αμετάφραστο μήνυμα; Αθήνα: Εκδόσεις Αρμός.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.

Πώς βιώνει το άτομο την κρίση πανικού;

Μια γνωσιακή προσέγγιση: Το μοντέλο του Clark

Σύμφωνα με το μοντέλο του Clark, το άτομο μπορεί να αναγνωρίσει τις σκέψεις που το οδηγούν στο να βιώνει τις σωματικές αισθήσεις ως απειλητικές. Στόχος είναι να εντοπίσει και να αμφισβητήσεις το άτομο τις αρνητικές σκέψεις που κάνει και γενικότερα τις πεποιθήσεις που έχει για την υγεία. 

 

 Kring et al., 2010, σελ. 233


Για παράδειγμα, αν το άτομο θεωρεί ότι θα καταρρεύσει, τότε θα πρέπει να εξετάσει τις αποδείξεις που υπάρχουν για την πεποίθηση αυτήν και να διαμορφώσει μια διαφορετική εικόνα για τις συνέπειες που θα είχε μια ενδεχόμενη προσβολή πανικού.

 

Bennett, 2010, σελ. 347


Γνωσιακές τεχνικές

Εκπαίδευση στην αυτοκαθοδήγηση για αλλαγή των γνωσιών: διακοπή των σκέψεων που προκαλούν άγχος ή αρνητικά συναισθήματα και αντικατάσταση αυτών με εκ των προτέρων προετοιμασμένες ρεαλιστικές σκέψεις ή σκέψεις αντιμετώπισης.

Γνωσιακή αμφισβήτηση ή πρόκληση: αναγνώριση και αμφισβήτηση της αλήθειας των αρνητικών υποθέσεων που κάνει το άτομο. Ποιες είναι οι αρνητικές σκέψεις που μας οδηγούν στην κρίση πανικού; Πώς οι σκέψεις συνδέονται με τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές; Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις αυτόματες αρνητικές γνωσιακές αντιδράσεις σε συγκεκριμένες καταστάσεις ως υποθέσεις ή εικασίες και όχι ως πραγματικότητα; Πόσο ακριβείς είναι οι σκέψεις μας και κατά πόσο μπορούμε να τις αντικαταστήσουμε με άλλες πιο κατάλληλες και λιγότερο συναισθηματικά δυσάρεστες;

Τι σημαίνει αυτό;

«Νιώθω αδυναμία, θα λιποθυμήσω και θα γελοιοποιηθώ» Þ «Έχω νιώσει έτσι και στο παρελθόν, αλλά δεν συνέβη τίποτα και ούτε αυτή τη φορά θα συμβεί κάτι».

 

Βιβλιογραφία

Bennett, P. (2010). Κλινική ψυχολογία και ψυχοπαθολογία. Αθήνα: Πεδίο.

Kring, A.M., Davison, G.C., Neale, J.M., & Johnson, S.L. (2010). Ψυχοπαθολογία. Αθήνα: Εκδόσεις Gutenberg

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.