Μακάριοι όσοι μπορούν να θρέψουν την ύπαρξή τους με το φως του όρθρου της Κυριακής και να κρατήσουν τη λαμπαδίτσα τους αναμμένη σε μια απόμερη κόχη του εαυτού των, θησαυρό καλοσύνης και ανεξάντλητη πηγή μακροθυμίας και παρηγοριάς. Μακάριοι όσοι μπορούν με τα πάμφωτα μάτια του λησμονημένου παιδιού να ξαναβλέπουν μέσα στη νύχτα τους φωσφορισμούς των Αγγέλων και τους αρωματισμένους βοστρύχους των Μυροφόρων!
Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Χειρόγραφα της μοναξιάς, 1991.
Νίκος Κουραβάνας- Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου