Μα ο παιδιάτικος όρθρος της Ανάστασης δεν είναι μονάχα η ώρα της θείας παρουσίας. Είναι και η ώρα της σπιτικής καλοσύνης. Είναι η ώρα που ο άνθρωπος δένεται με τους προγόνους του, με τους γύρω του, με τον τόπο του, που αισθάνεται βαθύτερο και ευγενικότερο τον εαυτό του. Η φαντασμαγορία της πασχαλινής ευφροσύνης γίνεται ψυχικό γεγονός και όσο μακραίνει το διάστημα, τόσο φωτεινότερη στέκεται στα βάθη της μνήμης- στο τέλος, είναι ένας ολόκληρος παράδεισος, κάτι που κανείς δεν κατορθώνει να το συλλάβει σε όλη την ένταση του εξουσιαστικού του συμβόλου.
Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Χειρόγραφα της μοναξιάς, 1991.
Νίκος Κουραβάνας- Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου