Μα να, η καμπάνα σημαίνει. Μια θάλασσα από βιολέτες και πασχαλιές ανθίζει στους κήπους. Τα χελιδόνια ξανάχτισαν τη φωλιά τους. Τα βουνά είναι βαθυγάλαζα και οι κάμποι ανθισμένοι. Κι η νύχτα η πολύαστρη των θαυμάτων ξετυλίγεται με την προαιώνια αταραξία της προς τον όρθρο της Κυριακής. Δεν είμαστε πια παιδιά. Μα ένα πλήθος αστραφτερά, παιδιάτικα ματάκια είναι πρόθυμα να αγρυπνήσουν και τούτη την χρονιά για να πάρουν μαζί τους τη μεγάλη χαρά της σπιτικής ανάστασης. Θα την ξαναζήσουμε την παιδιάτικη ανάσταση και σε τούτη τη νέα στιγμή, θα θυμηθούμε όσους λείπουν, θα κοιτάξουμε όσους υπάρχουν ολόγυρά μας, θα θησαυρίσουμε μέσα μας όση στοργή μας προσφέρεται και θα ξεκινήσουμε για το παραπέρα ταξίδι, ξανανιωμένοι από το φως και το θάλπος της κλητής και αγίας ημέρας, της μιας των Σαββάτων.
Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Λαμπρή του 1938, Χειρόγραφα της μοναξιάς, 1991.
Νίκος Κουραβάνας- Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου