Ο καθένας δημιουργεί μέσα του τη δική του ανάσταση, που
είναι μια και πολλαπλή, που είναι πάντα ανοιξιάτικη και κατάφωτη, και πρόσχαρη
κι εγκάρδια, την ανάσταση του παλιού σπιτιού, με τα χαμόγελα της μανούλας και
τη συλλογισμένη φαιδρότητα του πατέρα και τα ξαφνιασμένα ξεσπάσματα των
παιδιών, που κάθονται όλα ολόγυρα στο τραπέζι, με τα μάτια αλλοπαρμένα από τη
χαρούμενη αγρύπνια, με την έκφραση λαίμαργη και επίσημη, με τη μεγάλη ολάσπρη
λαμπάδα, που καίει μπροστά στο καπνισμένο εικονοστάσι, και με το φάσμα της
πανάρχαιας γιαγιούλας που περιμένει εκεί στο παραγώνι το άγγελμα της ανάστασης,
που είναι ίσως και η τελευταία δική της ανάσταση.
Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Χειρόγραφα της μοναξιάς, 1991.
Νίκος Κουραβάνας- Ελένη Παπαδοπούλου, Ψυχολόγοι, MSc, MA
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου