Σάββατο 26 Οκτωβρίου 2024

Ο εαυτός κατά τον William James

Σύμφωνα με τον William James, υπάρχουν δύο αντιλήψεις του εαυτού, ο εαυτός ως εγώ ή εμπειρικός εαυτός (Me) και ο εαυτός ως Εγώ ή εαυτός που ασκεί το γνωρίζειν ή καθαρό ego.

Ο εμπειρικός εαυτός ή εγώ περιλαμβάνει όλα όσα ονομάζει το άτομο ως δικά του, δηλαδή όλα όσα μπορεί να αποκαλεί δικά του, αυτά που του ανήκουν και τα οποία έχει καταφέρει να αποκτήσει, εσωτερικά και εξωτερικά. Ο εμπειρικός εαυτός αποτελείται από τον υλικό εαυτό (τα αγαθά), από τον κοινωνικό εαυτό (αυτός που είναι γνωστός στους άλλους) και τον πνευματικό εαυτό (η συνείδηση του ατόμου). Πρόκειται για το υποκειμενικό βίωμα, την εμπειρία του ατόμου, τον εαυτό ως αντικείμενο της εμπειρίας.

Από την άλλη, ο James αναφέρεται στο Εγώ ή τον εαυτό που ασκεί το γνωρίζειν, περιγράφοντας έναν ανώτερο εαυτό, που υπερβαίνει τον εμπειρικό εαυτό. Το Εγώ είναι ο εαυτός ως υποκείμενο της εμπειρίας.

Η διάκριση του James αντιστοιχεί στην περιγραφή του φαινομενικού εαυτού, που συνδέεται με το περιεχόμενο της συνείδησης που σχετίζεται με τον εαυτό και του μεταφυσικού εαυτού, που αντιπροσωπεύει το πρόβλημα της υποκειμενικότητας του συνόλου της συνειδητής εμπειρίας.

Το εγώ ως ένα αντικείμενο της εμπειρίας στηρίζεται στη φαινομενολογία της αυτοσυνείδησης. Οι λέξεις εγώ και εαυτός, στον βαθμό που προκαλούν συναίσθημα και υποδηλώνουν συναισθηματική αξία είναι αντικειμενικοί προσδιορισμοί, δηλαδή όλα τα πράγματα που έχουν τη δύναμη να παράγουν σε ένα ρεύμα συνείδησης ενθουσιασμό ενός συγκεκριμένου είδους. Πρόκειται για μια μορφή βιωματικής ποιότητας της ιδιότητας του εαυτού, που περιλαμβάνει τα φυσικά αντικείμενα, τα πολιτιστικά τεχνουργήματα, τα ανθρώπινα όντα και τις νοητικές διαδικασίες. Με βάση το εγώ, δεν μιλάμε για το σπίτι μας ή το σώμα μας, αλλά μόνο για τις συνειδητές αναπαραστάσεις τους. Θα μπορούσε να περιγραφεί και ως σύνολο του περιεχομένου της συνείδησης που βιώνεται ως αυτοσυσχετιζόμενη. Ο εαυτός μπορεί να γίνει κατανοητός ως ένα υποσύνολο ενός συνόλου όλων αυτών των πιθανών εμπειριών.  

 

Πηγή:

Wozniak, M. (2018). “I” and “Me”: The Self in the context of consciousness. Frontiers in Psychology, 9, 1656. 

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.

 

Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2024

«Οι αποτυχίες μας εξελίσσουν;»

Πόσες φορές δεν τολμάμε ούτε να προσπαθήσουμε  ούτε να κάνουμε ένα βήμα προς το όνειρό μας γιατί φοβόμαστε; Φοβόμαστε τόσο πολύ την αποτυχία… τι θα πούμε αν αποτύχουμε; Πόσο θα στεναχωρηθούμε; Και πώς θα δικαιολογηθούμε; Και τελικά, καταλήγουμε να μην δοκιμάσουμε καν για να μην φτάσουμε σε μια πιθανή αποτυχία. 

Το ερώτημα είναι: υπάρχουν θετικά σε μια αποτυχία;

«Αναγνωρίστε τα λάθη σας και προχωρήστε…

Τα λάθη είναι πέραν του ελέγχου του ανθρώπου. Όμως, από τα σφάλματα και τα λάθη, οι σοφοί και οι καλοί μαθαίνουν τη σοφία για το μέλλον. –Πλούταρχος».

Η επιτυχία κάποιου μπορεί να είναι η επιτυχία κάποιου άλλου. Αυτή είναι η ομορφιά της αποτυχίας –όλα σχετίζονται με τον τρόπο που την ερμηνεύουμε.

Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα εμπόδια και μέσα από την αποτυχία μπορούμε να εξελιχθούμε και να μάθουμε από τα λάθη μας, κάτι που ισοδυναμεί με συγκαλυμμένη επιτυχία.

Η αποτυχία συνιστά επιτυχία.

«Όταν προσπαθούμε με κάθε κόστος να διασφαλίσουμε ότι θα αποφύγουμε τυχόν αποτυχίες για τον εαυτό μας- ένα τεράστιο έργο στη δουλειά, έναν ανολοκλήρωτο αγώνα δρόμου, μια πρόχειρη καινούργια ρουτίνα- είναι αδύνατο να ζήσουμε ικανοποιητικές ζωές. Το χειρότερο;

Όταν εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας να αποφεύγουν την αποτυχία, να πάρουν κάποιον κακό βαθμό, να χάσουν ένα λέι απ στο μπάσκετ, να τα διώξουν από την ομάδα ή να χωρίσουν από τον φίλο τους- τα καθιστούμε ανάπηρους ανθρώπους. Αντίθετα, μέσω της αποτυχίας εξελισσόμαστε» (σελ. 154-155).

Επίσης, η αποτυχία μας οδηγεί σε έξυπνες αντιδράσεις. 

«Δεν μπορούμε να βρισκόμαστε μονίμως μέσα σε ένα ζεστό, απολύτως ελεγχόμενο περιβάλλον. Δεν μπορούμε να προγραμματίζουμε κάθε στιγμή, ούτε να προστατεύουμε τον εαυτό μας και τους ανθρώπους γύρω μας. Από πληγές και πόνο. Θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε την αβεβαιότητα του πραγματικού, του φυσικού κόσμου. Θα πρέπει να αναλαμβάνουμε ρίσκα και να επιλύουμε προβλήματα σε πραγματικό χρόνο. Θα πρέπει να μάθουμε να ακολουθούμε όσα ορίζει η ζωή.

Ακόμα και αν αυτό είναι κάτι άβολο και δύσκολο. Και ναι, ακόμα και αν συνιστά αποτυχία, ενίοτε χρειάζεται να πάρει κακούς βαθμούς πριν μάθετε να παίρνετε Α. Θα πρέπει να ξεχάσετε το πανωφόρι σας για να συνειδητοποιήσετε πως δεν θέλετε να το ξαναξεχάσετε ποτέ.

Η εξέλιξη μέσω της αποτυχίας δεν σημαίνει ότι δεσμευόμαστε να κάνουμε το ίδιο λάθος ξανά. Σημαίνει να χρησιμοποιούμε την αποτυχία ως δύναμη για να κατακτήσουμε την πραγματική ψυχική ανθεκτικότητα. Οι πεποιθήσεις για την προοπτική μας αναπτύσσονται από ιστορίες που έχουμε στο μυαλό μας. Και μας κρατούν σε μια σταθερή κατάσταση, μας κρατούν πίσω.

Το ακριβώς αντίθετο είναι η νοοτροπία εξέλιξης. Αν λειτουργείτε μέσα από μια νοοτροπία εξέλιξης, θεωρείται ότι οι δεξιότητες μπορούν να δομηθούν και να κατακτηθούν. Δεν γεννιόμαστε με αυτές, αλλά μπορούμε να τις αναπτύξουμε. Πιστεύετε ότι έχετε τον έλεγχο του πεπρωμένου σας. Μπορείτε να δουλέψετε για μια προαγωγή και να καταφέρετε να την πάρετε, το μέλλον δεν είναι σταθερό. Μπορείτε να κάνετε τρίαθλο ακόμα και αν δεν ήσαστε ποτέ δεινός κολυμβητής, Δεν μπορείτε μόνο να επιμένετε αποφασιστικά εν μέσω καραντίνας, αλλά και να δυναμώσετε στην πορεία.

Αυτό δεν θέλετε για εσάς και για τα παιδιά σας; Θέλετε να σκέφτονται: Μπορώ να το κάνω; Θέλετε να υιοθετήσουν τη στάση ‘’Δεν μπορώ έως ότου μπορέσω’’. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν με τη νοοτροπία εξέλιξης.

Νοοτροπία εξέλιξης.

Μου αρέσει να μαθαίνω καινούργια πράγματα.

Η αποτυχία θα με βοηθήσει να εξελιχθώ.

Καλωσορίζω την ανατροφοδότηση διότι μπορώ να μάθω από αυτή.

Οι αντιξοότητες με βοηθούν να γίνω πιο έξυπνος.

Μου αρέσει να δοκιμάζω πράγματα που αγχώνουν.

Η στάση μου και η σκληρή δουλειά καθορίζουν τι μπορώ να κάνω» (σελ. 151-159).

 

Πηγή:

Joe De Sena. 2022, 10 κανόνες για ανθεκτικά παιδιά. Εκδόσεις Διόπτρα.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.

 

Παρακολουθώντας την ταινία… Μικρό βιβλιοπωλείο στο Παρίσι

Μια ταινία του Σέρτζιο Καστελίτο, στην οποία ένας Ιταλός βιβλιοπώλης, που ζει με την ανάπηρη κόρη του. Μια ταινία, που προκαλεί πολλά συναισθήματα, ενώ θίγει και αρκετά θέματα. Σταδιακά, καταλαβαίνει ο θεατής πώς νιώθει αυτή η ανάπηρη κοπέλα, η οποία έχει παραιτηθεί από τη ζωή και δεν έχει αποδεχθεί ποτέ την τωρινή της κατάσταση. Είναι τέσσερα χρόνια σε αναπηρικό αμαξίδιο. Τόσο η ίδια η κοπέλα όσο και ο πατέρας της βίωσαν την προδοσία από τη μητέρα, η οποία έφυγε για άλλη χώρα με τον νέο της αγαπημένο. 

 

Ο περίεργος βιβλιοπώλης ζει σε μια γραφική περιοχή του Παρισιού. Σε ένα διώροφο σπίτι, όπου στον κάτω όροφο είναι το βιβλιοπωλείο, στο οποίο ο ίδιος θεωρεί ότι πουλά βιβλία- «φάρμακα» για κάθε πάθηση. Θεωρεί ότι κάνει ένα λειτούργημα, με το οποίο μπορεί να βοηθήσει τον κόσμο. Ο ίδιος διαβάζει βιβλία και στην κόρη του, μήπως καταφέρει να την παρακινήσει… να την κινητοποιήσει. Η κόρη του από τότε που έγινε το ατύχημα σε μια πισίνα δεν έχει ξαναμιλήσει και έχει παραιτηθεί τελείως από τη ζωή. Αυτή η εικόνα δημιουργεί προβληματισμούς σχετικά με το πόσο δύσκολο είναι να αποδεχθεί ένας άνθρωπος μια αλλαγή στην υγεία του και στη λειτουργικότητά του. Το κορίτσι αυτό θεωρεί ότι δεν υπάρχει πλέον κανένας λόγος να προσπαθήσει, να συνεργαστεί, να ζήσει…

Ένα βροχερό βράδυ μια κοπέλα εισβάλλει στο βιβλιοπωλείο του αναζητώντας τον σκύλο της. Πρόκειται για μια ερασιτέχνη ηθοποιό, που συμμετείχε σε μια θεατρική ομάδα με αυτοσχεδιασμούς και είχε μια κακοποιητική, βίαιη σχέση με τον σκηνοθέτη του θεάτρου. Αυτοί οι δύο άνθρωποι έρχονται κοντά και ο καθένας συναντά ένα διαφορετικό πρόσωπο σε σύγκριση με αυτά που είχε συναντήσει μέχρι τώρα.  Η Γιολάντ συναντά έναν περιποιητικό, ήρεμο και καλλιεργημένο άνθρωπο και ο Βιτσέντζο συναντά μια πολύ ζωντανή, συναισθηματική και διαφορετική γυναίκα. Αυτή η ζωντάνια και τα συναισθήματα είναι που απουσίαζαν και από τους δύο ορόφους όπου ζούσε ο Βιτσέντζο και χρειαζόταν για να αλλάξει η ζωή όλων. Η αγάπη είναι απαραίτητη για την αλλαγή, μπορεί να έχει έναν θεραπευτικό ρόλο και να συμβάλλει σε βαθύτερες αλλαγές…

Στηρίζεται σε σενάριο του Ετόρε Σκόλα, και έχει μια ιδιαίτερα παραμυθένια ατμόσφαιρα, έχοντας τη δυνατότητα να μας ταξιδέψει και να μας αφήσει να νιώσουμε…

Ο ιδιαίτερα συγκρατημένος βιβλιοπώλης λέει:                                                                                                                                                                                                         

«Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να σταματήσει και να υπάρξει.

Η επικαιρότητα σκοτώνει».

«Δεν είναι πάντα αποτυχία να παραιτείσαι»

«Ο φόβος είναι η μητέρα των τύψεων».

«Αρχίστε να ζείτε.

Φοβάμαι».

 

Οι μαμάδες μας μαθαίνουν να αγαπάμε.

«Οι ψευδαισθήσεις στηρίζουν τα φτερά μας».

«Η παραίτηση δεν είναι απαραίτητα ήττα»

 

Ταινία:

Il Materiale Emotivo

Ιταλία, Γαλλία, ΗΠΑ, 2021

Παραγωγή: Αντρέα Πετρότσι, Σκηνοθεσία: Σέρτζιο Καστελίτο

Σενάριο: Μάργκαρετ Ματσαντίνι, Σέρτζιο Καστελίτο

Πρωταγωνιστούν: Μπερενίς Μπεζό, Σέρτζιο Καστελίτο, Ματίλντα ντε Ανγκέλις.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.

Διαβάζοντας το βιβλίο: Κόκκινα φανάρια

Η ηδονή και η Αριστερά

Του Michael Foessel

«Μπορούμε άραγε σε έναν άδικο κόσμο, να απολαμβάνουμε χωρίς να γινόμαστε συνεργοί στην αδικία; Μήπως οι κάθε λογής ηδονές μας –ερωτικές, γευστικές, εορταστικές-, διαμορφωμένες σε μεγάλο βαθμό από τον σύγχρονο καπιταλισμό, έρχονται σε αντίθεση με τις νέες πολιτικές διεκδικήσεις -άρνηση της πατριαρχικής βίας, προστασία του έμβιου κόσμου, υγειονομική ασφάλεια- που προβάλλουν στον ορίζοντα;

Αντί να ενδίδει στον ασκητισμό, το παρόν βιβλίο μας καλεί να ανακαλύψουμε εκ νέου την πολιτικά ανατρεπτική διάσταση της ηδονής. Η Αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να εγκαταλείψει τη χαρά της ζωής στην αντιδραστική σκέψη, που έρχεται να αντιταχθεί στην ηθικολογία των προοδευτικών. Η ηδονή είναι ένα συναίσθημα που μας επιτρέπει να αποφύγουμε την καταστροφή, υπό τον όρο ότι τη μοιραζόμαστε.

Σε αυτό το δοκίμιο, ο Φεσέλ προτείνει να επανασυνδεθούμε με τις παραδόσεις εκείνες που συναρθρώνουν ηδονή και χειραφέτηση. Δείχνουν ότι οι ελπιδοφόρες πολιτικές εμπειρίες είναι αυτές από τις οποίες απουσιάζουν ο τρόμος και η ντροπή.

Απέναντι σε μια εγωιστική και ακομπλεξάριστη Δεξιά, η Αριστερά έχει κάτι ακόμα να πει για τη συλλογική και χαρούμενη χειραφέτηση. Ήρθε η ώρα να φανταστούμε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει με σοβαρότητα την κλιματική αλλαγή, νοηματοδοτεί εκ νέου τη ζωή μας, επανεφευρίσκει τις ερωτικές σχέσεις, επαναμαγεύει το συλλογικό. Γιατί, ναι, η υπερκατανάλωση, ο ατομικισμός, η προσωπική επιτυχία, όλες αυτές οι ηδονές που λατρεύει η Δεξιά, μας οδηγούν σε ασφυξία, ως απομακρύνουν από τους άλλους» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

«Η ηδονή, λένε ο καθένας με τον τρόπο του, δεν περιμένει. Την παίρνεις όπου τη βρίσκεις, στις παρυφές του ορυχείου ή μέσα στα εργοστάσια- δηλαδή, στο εσωτερικό των καπιταλιστικών κοινωνιών. Καθώς η ηδονή κάνει ότι μπορεί με ότι βρίσκει αυτό συμπεραίνουν πως είναι από τη φύση της συντηρητική.

Το σύνθημα του ηδονισμού είναι ‘’ότι παίρνεις εσύ δεν μπορεί να το πάρει άλλος’’, με αποτέλεσμα η απόλαυση μέσα σε έναν άδικο κόσμο να υποδηλώνει πάντα έναν συμβιβασμό.

Η αδημονία, που χαρακτηρίζει την ηδονή, εξηγεί και μία άλλη πτυχή της πολιτικής απαξίωσης που γνωρίζει αυτό το συναίσθημα σήμερα, ιδίως στα αριστερά της πολιτικής σκακιέρας. Οι εκκλήσεις για λογική και μετριοπάθεια είναι απόρροια ενός κόσμου όπου, εξαιτίας της οικολογικής κρίσης, η εγκράτεια παρουσιάζεται ωα αναγκαία για την επιβίωση.

Το σλόγκαν ‘’Απολαύστε χωρίς περιορισμούς’’ έπαψε να εκφράζει την πρόοδο, όχι μόνο επειδή το υιοθέτησαν οι διαφημιστές, αλλά κι επειδή οι ‘’περιορισμοί’’ είναι πλέον δεδομένοι σε μία φύση της οποίας οι πόροι βαίνουν προς εξάντληση.

Το να αγωνίζεσαι για απεριόριστες ηδονές μοιάζει, μάλιστα, ακόμα πιο αναχρονιστικό τη στιγμή που η περατότητα του κόσμου επαληθεύεται από την ιλιγγιώδη άνοδο των θερμοκρασιών η οποία, με τη σειρά της, οφείλεται εν μέρει στη δίψα μας για κατανάλωση» (σελ. 24-25).

 

Πηγή:

Michael Foessel. 2023. Κόκκινα φανάρια. Η ηδονή και η Αριστερά. Εκδόσεις Πόλις.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.