Ειλικρίνεια στα όρια της αγένειας…

Η ειλικρίνεια είναι ένα βασικό και απαραίτητο χαρακτηριστικό στις διαπροσωπικές σχέσεις και στις αλληλεπιδράσεις με τους άλλους. 

Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους να λένε: «είμαι ειλικρινής, για αυτό δεν έχω ανθρώπους γύρω μου». «Μου αρέσει να είμαι ειλικρινής, τα λέω πάντα έξω από τα δόντια, και όποιος αντέχει».

Πώς καθορίζουμε όμως την ειλικρίνεια και ποια είναι τα όρια της ειλικρίνειας; Από ποιο σημείο και πέρα ξεφεύγουμε πλέον από το πλαίσιο της ειλικρίνειας και φτάνουμε στην αγένεια; 

Είναι σημαντικό να κάνουμε έναν διαχωρισμό ανάμεσα στην ειλικρίνεια και στην αγένεια, ή στην έλλειψη σεβασμού ή στην προσβλητική συμπεριφορά. Το να σχολιάσω κάτι χωρίς να μου το ζητήσει ο άλλος, το να πω τη γνώμη μου χωρίς να ερωτηθώ, το να εκφράσω την άποψή μου, χωρίς να με αφορά… τότε αυτό δεν είναι ειλικρίνεια. Η ειλικρίνεια δεν μου δίνει το δικαίωμα να προσβάλλω τον άλλο, να μειώσω ή να υποτιμήσω τον άλλο. 

Ειλικρίνεια σημαίνει αξιοπιστία, ακεραιότητα, εγκυρότητα, αλήθεια, ευθύτητα… Ειλικρίνεια σημαίνει γνησιότητα και αυθεντικότητα. Όμως, θα πρέπει να επιλέγουμε τι λέμε, πως το λέμε και αν υπάρχει λόγος να το πούμε. Ένα προσβλητικό σχόλιο δεν προσφέρει τίποτα, δεν είναι ειλικρινής κίνηση και δεν θα πρέπει να μας κάνει περήφανους. Το να σχολιάζουμε αρνητικά τους ανθρώπους γύρω μας ή το να λέμε απερίσκεπτα ότι μας έρχεται στο μυαλό δεν είναι ειλικρίνεια, είναι μάλλον μια παρορμητικότητα που εμποδίζει τις διαπροσωπικές μας σχέσεις και αλληλεπιδράσεις.

Είναι σημαντικό να είμαστε ειλικρινείς, αλλά είναι πιο σημαντικό να είμαστε ευγενικοί και διακριτικοί με τους ανθρώπους γύρω μας. Δεν είναι και πολύ βοηθητικό να κρίνουμε τους άλλους για να τους βελτιώσουμε, μπορούμε να τους βοηθήσουμε μέσα από τη συμπαράσταση και τη στήριξη. 

Είμαι ειλικρινής απέναντί σου σημαίνει πρώτα από όλα ότι σε σέβομαι, σε υπολογίζω, δεν σε κοροϊδεύω, αλλά και δεν σε πληγώνω. Είμαι ειλικρινής σημαίνει ότι σου δείχνω κατανόηση και αφού μάθω πως λειτουργείς, πως σκέφτεσαι και πως συμπεριφέρεσαι, σου λέω αυτά που θέλω ξέροντας όμως τι μπορείς να αντέξεις και τι μπορείς να ακούσεις…

Είμαι ειλικρινής χωρίς να φτάνω στα όρια της αγένειας ή της προσβολής, χωρίς να φτάνω στα όρια της κακίας, χωρίς να υποτιμώ την προσωπικότητα και την ύπαρξή σου… χρειάζεται προσπάθεια να το καταφέρουμε και καλό είναι συχνά να μπαίνουμε στη θέση του άλλου, σκεπτόμενοι «πώς νιώθει ο άλλος με αυτό που λέμε; πώς μπορεί να το λαμβάνει και τι σκέψεις του προκαλεί;». Δεν είναι εύκολο να το κάνουμε αυτό διαρκώς, ωστόσο, είναι σημαντικό να το κάνουμε όταν δεν θέλουμε να προσβάλλουμε ή να πληγώσουμε τον άλλο, όταν δεν επιθυμούμε να επιδράσουμε αρνητικά στον άλλο.

«Λέω αυτό που σκέφτομαι με ειλικρίνεια, χωρίς να σε προσβάλλω και αποσιωπώ όσα ξέρω πως το μόνο που μπορούν να καταφέρουν είναι να σε πληγώσουν, να σε προσβάλλουν ή να σε μειώσουν…»

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος, MSc.

Ο έρωτας στα χρόνια… του Facebook

Περνάς ώρες ολόκληρες στο Facebook, μιλώντας, φλερτάροντας, επικοινωνώντας, εκφράζοντας συναισθήματα και προσεγγίζοντας ανθρώπους που σου αρέσουν και θα ήθελες να τους γνωρίσεις περισσότερο. Θεωρείς ότι έχεις διαρκώς ανθρώπους γύρω σου, με τους οποίους μοιράζεσαι συναισθήματα, σκέψεις, προβληματισμούς και όνειρα… Και δεν συνειδητοποιείς ότι εκ του ασφαλούς βρίσκεσαι απλά μπροστά σε μια ψυχρή και απρόσωπη οθόνη –του κινητού ή του υπολογιστή σου- μόνος, πείθοντας τον εαυτό σου ότι ζεις, ότι αλληλεπιδράς με άλλους ανθρώπους και ότι επικοινωνείς. 

Πόσο μπορείς να γνωρίσεις τον άλλο, όταν η γνωριμία ξεκινάει, εκτυλίσσεται και προχωράει περισσότερο μέσω του τσατ στο Facebook παρά μέσα από την διαπροσωπική επαφή και αλληλεπίδραση; Πόσο μπορείς να αρχίζεις να χτίζεις μια σχέση εμπιστοσύνης με ένα πρόσωπο που περισσότερο το ξέρεις μέσα από την γραπτή επικοινωνία του διαδικτύου παρά από κοντά; 

Μήπως όμως σου φαίνεται πιο εύκολο να εκφράζεις συναισθήματα μέσα του τσατ παρά από κοντά; Μπορεί να είναι πιο εύκολο, όμως, δεν είναι επικοινωνία, δεν υπάρχουν συναισθήματα και δεν υπάρχει ειλικρίνεια. Κρύβεσαι πίσω από μια οθόνη και ο άλλος κρύβεται πίσω από τη δική του οθόνη και ο καθένας παραμυθιάζεται όπως θέλει και για ότι θέλει… Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς ένα άψυχο μέσο για να εκφράσεις έμψυχα και ζωντανά συναισθήματα. Δεν μπορείς να αποκαλύπτεις τον εαυτό σου και να προσδοκάς ότι θα γνωρίσεις τον άλλο μέσα από ένα ψευδο-μέσο αλληλεπίδρασης. 

Μπορεί να σου παρέχει ασφάλεια αυτή η απόσταση και να σου δίνει χρόνο να σκεφτείς και να γράψεις αυτά που θέλεις, όπως ακριβώς θέλεις, όμως, μην ξεχνάς ότι χάνεις ένα αρκετά σημαντικό στοιχείο που χαρακτηρίζει τις σχέσεις και είναι η μη λεκτική επικοινωνία, η έκφραση συναισθημάτων, η σωματική επαφή και η πραγματική συνύπαρξη.

Έχεις μάθει να εκφράζεις συναισθήματα έρωτα και αγάπης, να αναζητείς έρωτες και να διατηρείς επικοινωνία με σημαντικούς ανθρώπους μέσα από ένα τελείως απρόσωπο μέσο, που αντικαθιστά την ανθρώπινη, πραγματική επικοινωνία, την επικοινωνία που θα πρέπει να συνοδεύεται από συναισθήματα, αγγίγματα, βλέμματα και σιωπές, την επικοινωνία που λαμβάνει χώρα ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο…

Μήπως έχεις καταλήξει να ερωτεύεσαι και να χωρίζεις, να αγαπάς και να εκφράζεις συναισθήματα, να μαλώνεις και να προσπαθείς να επιλύσεις διαφωνίες μέσα από ένα άψυχο και απόμακρο μέσο; Μήπως θεωρείς πιο εύκολο να πεις όσα νιώθεις χρησιμοποιώντας τα πλήκτρα του υπολογιστή ή την οθόνη αφής του κινητού σου παρά χρησιμοποιώντας όλες τις αισθήσεις σου έχοντας απέναντι τον άνθρωπο που σ’ ενδιαφέρει;

Ο έρωτας στα χρόνια του Facebook είναι διαφορετικός και οι σχέσεις είναι διαφορετικές, πιο ευκαιριακές, πιο επιφανειακές, πιο γρήγορες, πιο ανούσιες… Σημασία δεν έχει τι νιώθεις, αλλά τι εικόνα προβάλλεις. Σημασία δεν έχει με ποιον είσαι, αλλά πόσο και πώς το προβάλλεις. Σημασία έχει πώς παρουσιάζεις τον εαυτό σου, την εικόνα σου σε αυτό το ψεύτικο μέσο, χάνοντας την πραγματική σου ταυτότητα, τα αληθινά σου συναισθήματα και τις ειλικρινείς πτυχές του εαυτού σου. Ερωτεύσου αυτόν που θα ανταποκρίνεται στην εικόνα που έχεις φτιάξει στο Facebook για σένα, την εικόνα που προβάλλεις στον κόσμο γύρω σου, στην προσπάθειά σου να κρύψεις τον εαυτό σου, όσα είσαι και όσα, δυστυχώς, δεν είσαι.

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος, MSc.

Όταν το πατρικό σπίτι αρχίζει να σε πνίγει...

*Από Παπαδόπουλο Βαγγέλη, Κοινωνικό Λειτουργό

 

Και εκεί που όλα πάνε καλά έρχεται η στιγμή που επιστρέφεις στο πατρικό σου σπίτι για τις διακοπές και αρχίζουν όλα να σου φαίνονται διαφορετικά…

Έχοντας λείψει αρκετά μεγάλα διάστημα συνήθως λόγω σπουδών ξυπνάς ένα πρωινό στο παιδικό σου δωμάτιο και συνειδητοποιείς ότι όλα γύρω σου μοιάζουν ξένα και απόμακρα λες και δεν έχεις ζήσει ποτέ σου μέσα σε αυτό. 

Αυτό βέβαια είναι το λιγότερο γιατί δεν σταματάει εκεί, συνεχίζεται συνήθως με όλο το σπίτι, που σου φαίνεται πλέον τόσο μικρό που νομίζεις ότι θα εγκλωβιστείς μέσα του και δεν θα καταφέρεις να ξεφύγεις από αυτή την δυσάρεστη κατάσταση νιώθοντας συναισθήματα δυσφορίας και έντονου άγχους. 

Σίγουρα αρχίζεις να σκέφτεσαι πως γίνεται αυτό ακόμα και με τους ίδιους τους γονείς σου και τα αδέλφια σου που πλέον δεν έχεις την ίδια υπομονή μαζί τους και τους νιώθεις τόσο αλλαγμένους… προσπαθώντας να το φέρεις σε μία ισορροπία μέσα σου θυμάσαι όλες τις ευχάριστες στιγμές που έζησες και αναρωτιέσαι το γιατί. 

Θα σου πω εγώ το γιατί που σε βασανίζει τόσο… άλλαξες προφανώς έγινες μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα, μεγάλωσες αρκετά και δεν χρειάζεσαι πλέον την ασφάλεια που προσφέρει το πατρικό σου σπίτι. Κάτι το οποίο είναι εγγεγραμμένο στο μυαλό από όταν ήσουν στην κοιλιά της μητέρας σου, η ασφάλεια της φωλιάς. 

Φυσικά αυτό για να το νιώσεις πρέπει να απομακρυνθείς για μεγάλο χρονικό διάστημα από το σπίτι, διαφορετικά μπορεί να φτάσεις στη μέση ηλικία και να μην το αντιληφθείς… κάτι που συμβαίνει συχνά στις μέρες μας λόγω της νοοτροπίας της ελληνικής οικογένειας να μένουν τα παιδιά μαζί με τους γονείς τους. 

Δεν πρέπει να σε ανησυχήσει αυτό γιατί όπως ανέφερα πιο πάνω είναι φυσιολογικό και επέρχεται μέσω της πλήρης ωρίμανσης σου σαν ένα αυτόνομο πλάσμα που δεν χρειάζεται τα δεκανίκια της παιδικής του ηλικίας για να πορευτεί στην ενήλικη πλέον ζωή.

Έτσι λοιπόν έχοντας φτάσει σε αυτή την φάση της ζωής ξεκινάς τη δική σου πορεία μέσα στο χρόνο όπως μπορεί να είναι το δικό σου σπίτι και αργότερα η οικογένεια.

Προφανώς δεν σταματάει η αγάπη που τρέφεις για τους δικούς σου ανθρώπους ούτε για το σπίτι όπου μεγάλωσες και έζησες τα παιδικά σου χρόνια απλά περνάνε θα σου έλεγα σε δεύτερη μοίρα κάπως. Ούτε οι γονείς θα σταματήσουν να σε αγαπάνε και να σε στηρίζουν όταν το χρειαστείς γιατί σκέφτονται πως έκαναν καλή δουλειά με την ανατροφή σου και χαίρονται που μπορείς πλέον να πατάς στα πόδια σου και βασίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις. 

 

Με τα χρόνια λοιπόν επιστρέφοντας ξανά και ξανά στο πατρικό σου σπίτι πρέπει να αφήσεις πίσω όλο αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα και να συμβιβαστείς με την ιδέα ότι μεγάλωσες και έχεις δημιουργήσει τη δική σου ζωή κρατώντας τις καλές αναμνήσεις σαν το μικρό παιδί που ήσουν κάποτε για πάντα ζωντανό μέσα σου πορευμένος την υπόλοιπη ζωή σου.   

 

Παπαδόπουλος Βαγγέλης, Κοινωνικός Λειτουργός

papevag90@yahoo.gr

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!

Σελίδα στο Facebook:
https://www.facebook.com/papadopsixologos/

Πεινασμένες ψυχές…

Πεινασμένες ψυχές… τριγυρνούν μόνες, αναζητούν, ελπίζουν, πονούν και τελικά μένουν μόνες και πεινασμένες… 

Το επέλεξαν, το προκάλεσαν, το θέλουν;

Ποιος ξέρει… Τι σημασία έχει; 

Σημασία έχει το πώς νιώθουν… Νιώθουν τόσο πεινασμένες… για λίγο ενδιαφέρον, λίγη σημασία, λίγη τρυφερότητα και αγάπη, λίγη ζεστασιά και νοιάξιμο.

Νιώθουν πεινασμένες για λίγο συναίσθημα και είναι πιο σημαντική η πείνα της ψυχής, παρά του σώματος. Το πεινασμένο σώμα μπορεί να βρει κάποιο τρόπο να καλύψει ή να ψευτοκαλύψει την πείνα που νιώθει, μια πεινασμένη ψυχή, όμως, δεν μπορεί να κοροϊδέψει την πείνα της με ψευτο- συναισθήματα ή με σχεδόν συναισθήματα- ή νιώθει ή δεν νιώθει... Έχει ανάγκη από γνήσιες και αυθεντικές –ανθρώπινες- σχέσεις, στις οποίες δεν θα χρειάζεται να παρακαλά για λίγο συναίσθημα… θα μπορεί να αφεθεί μέσα σε ένα συναισθηματικό πάρε-δώσε χωρίς μέτρημα, χωρίς ζύγισμα, χωρίς απαιτήσεις…

Πεινασμένες ψυχές που τριγυρνούν περιμένοντας να βρουν λίγη τροφή, λίγη συναισθηματική τροφή που θα απαλύνει την αίσθηση της πείνας… Η συναισθηματική πείνα είναι μια αίσθηση έντονης συναισθηματικής ανάγκης, που προέρχεται από τη συναισθηματική στέρηση που βίωσε το άτομο κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του. 

Πεινασμένες ψυχές που νιώθουν πόνο και νοσταλγία, μια αίσθηση απελπισίας και κενού… ένα κενό που γίνεται αντιληπτό μέσα από τον πόνο της μοναξιάς και της απομάκρυνσης. Πεινασμένες ψυχές που θεωρούν ότι αν καταφέρουν να έρθουν κοντά σε άλλα πρόσωπα θα μπορέσουν να καλύψουν ικανοποιητικά την πείνα τους. Και το κάνουν, τόσο παρορμητικά και αγωνιωδώς, που δεν διακρίνουν πόσο ικανό είναι το πρόσωπο που έχουν απέναντί τους να τους δώσει το συναίσθημα που έχουν ανάγκη. Και… είναι τόσες οι λανθασμένες επιλογές στην προσπάθεια να κατευνάσουν την πείνα, που η πείνα γίνετε ακόμα πιο έντονη… πιο ανυπόφορη, πιο βαθιά…

Πεινασμένες ψυχές, που βρίσκονται σε μια δίνη αναζήτησης λίγου συναισθήματος, ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρουν πώς να το κάνουν και τι ακριβώς ζητούν. Είναι πιο εύκολο να δώσουν και να λάβουν σωματική στοργή και προσοχή, μια επιφανειακή αλληλεπίδραση, που στην πραγματικότητα αποστραγγίζει και τους τελευταίους συναισθηματικούς πόρους που ήταν διαθέσιμοι. Είναι πιο εύκολο να πειστούν ότι δεν έχουν ανάγκη από κανένα συναίσθημα και να παραμείνουν πεινασμένες, παρά να βρουν τον δρόμο της ικανοποίησης και του κορεσμού.

Πεινασμένες ψυχές, που αγωνιούν, που απογοητεύονται, που νιώθουν πληγωμένες, προδομένες, μόνες, απελπισμένες… Πεινασμένες ψυχές, χωρίς συναίσθημα, χωρίς επαφή, χωρίς άγγιγμα, χωρίς νοιάξιμο, χωρίς ζωή…

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος,  MSc.