Της Μάρως Βαμβουνάκη
«Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει. Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. Ο άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις – όχι από αυτά που δεν έχεις αλλά από αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhP0Or9s5otJXDW58JP6bdv1SnQBdLv_DY4zmpE-sWruXZb8LaMTi4EpYMJWj8RIiC1GWKgd4VLehVMw1mL8FEkY4jBbWbdnDKfl7EUBWLa8uOT_shG9DirE8OfrWwYUran_2vvQ8kQFe0YpU6Z4MUnNSHsT_TCwp7LkvR8HyQeXYQdmG2FVXtuossi7slj/s320/20200219105932_to_fantasma_tis_axodeytis_agapis.jpeg)
Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα από την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή διά της απώλειας της κερδίζεται.
Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, για αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε, προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας.
Λέγεται πως: ‘Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…’» (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).
«Η σοφία της ζωής απαιτεί κρίση και πνευματική διαύγεια, κι αυτά τα δύο προϋποθέτουν ταπεινή παρατηρητικότητα, καθαρό μάτι και καθαρή καρδιά, δε διδάσκονται, δηλαδή, σε κανένα πανεπιστήμιο, δυστυχώς. Δεν είναι δυνατό να γίνουν διδακτέα ύλη, είναι παρά πολύ απλά και, για αυτό, εξαιρετικά δύσκολα. Δε γίνεται να κατηγοριοποιηθούν, να γίνουν ορισμός, κανόνες και να ενταχθούν σε εκπαιδευτικό σύστημα» (σελ. 31).
«Μόνο που ένας έρωτας αληθινός, κι αν χώρισε, δεν αλλάζει. Μένει εκεί, μνημείο του βίου και της πολιτείας μας, ακίνητο σύμβολο μιας απόπειρας για αιωνιότητα που πληρώθηκε ακριβά. Δε γίνεται να εξελίξεις μια τέτοια ιστορία μετά τον χωρισμό. Είναι πικρό, είναι ιερόσυλο. Μας τιμωρεί η καρδιά για τέτοια επιπολαιότητα και τέτοια ασέβεια. Πρέπει να εκτιμάμε όσα μας έφτασαν σε ακραία χαρά, σε ακραία ελπίδα, σε ακραίο πόνο. Είναι φοβερό βήμα ένας έρωτας, όσο και αν έληξε αποτυχημένος. Υπήρξε ‘σφετερισμός του απόλυτου’. Δεν ξαναγγίζεται αυτό» (σελ. 39).
«Δεν είναι κακό να ζει κανείς μόνος, αντιθέτως, όποιος ασκηθεί να αντέχει τη μοναξιά έχει τη δύναμη να αντέχει πάρα πολλά, και όχι μονάχα να αντέχει αλλά και να απολαμβάνει πάρα πολλά που αλλιώς δε θα μπορούσε να διακρίνει. Η μοναξιά είναι το ορυχείο της δύναμης και της αυτογνωσίας» (σελ. 106).
Πηγή:
Μάρως Βαμβουνάκη. 2008. Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης. Εκδόσεις Ψυχογιός.
Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου