Διαβάζοντας το βιβλίο: Πώς να τον αγαπάτε χωρίς να χάνετε τον εαυτό σας

«Μήπως συχνά νιώθετε ότι βάζετε τις ανάγκες του συντρόφου σας πάνω από τις δικές σας; Μήπως κάθε φορά που δημιουργείται μια ερωτική σχέση νιώθετε ότι χάνετε τον εαυτό σας;

Νιώσατε ποτέ ότι παραμελείτε την καριέρα σας, τους φίλους σας ή ακόμα και την υγεία σας για χάρη της σχέσης σας;

 

Αυτά τα ερωτήματα έρχεται να απαντήσει η Beverly Engel με ένα βιβλίο σταθμό, που εξετάζει και αναλύει τους λόγους οι οποίοι οδηγούν τη σύγχρονη γυναίκα στην απώλεια της προσωπικότητας και της ατομικότητάς της, όταν συνδέεται ερωτικά με έναν άνδρα.

Ένα πρόγραμμα που αποτελείται από επτά βασικούς κανόνες ενθάρρυνσης, με σκοπό να βοηθήσει τις γυναίκες να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους και να κάνουν τις απαραίτητες αλλαγές ώστε οι άνδρες να τις σέβονται ως ισότιμες» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

«Ένα τυπικό κορίτσι στην εφηβεία παλεύει με τις ακόλουθες ταυτότητες σχετικά με την ταυτότητά του:

Πόσο σημαντικό είναι να είσαι ελκυστική και αρεστή;

Πώς φροντίζω τις ανάγκες μου χωρίς να γίνω εγωίστρια;

Πώς μπορώ να είμαι έντιμη και να εξακολουθούν να μ’ αγαπάνε;

Πώς να  πετύχω χωρίς να απειλήσω άλλους;

Πώς να είμαι ερωτική χωρίς να γίνω σεξουαλικό αντικείμενο;

Πώς να φροντίζω χωρίς να είμαι υπεύθυνη για όλους;

Από την άλλη, τα έφηβα αγόρια είναι απασχολημένα με τελείως διαφορετικές ερωτήσεις σχετικά με τη βασική προσωπική τους ανάπτυξη:

Ποιος είμαι;

Πότε θα γίνω ανεξάρτητος;

Ποια είναι η σωστή και η λάθος συμπεριφορά;

Τι είναι η αγάπη και πως θα το κάνω καλά;» (σελ. 76-77).

Πώς να διατηρήσετε την αίσθηση του εαυτού σας και συγχρόνως να ανθίσετε στη σχέση;

Το βιβλίο περιγράφει ορισμένες δεσμεύσεις:

1.     Μάθετε να προχωράτε αργά…

2.    Να είστε ο εαυτός σας και να μην τον κρύβετε.

3.    Διατηρήστε μια ξεχωριστή ζωή.

4.    Μείνετε στο παρόν και στην πραγματικότητα.

5.    Μην αλλάξετε για να τον ευχαριστήσετε.

6.    Καλλιεργήστε ισότιμες σχέσεις.

7.    Πείτε την άποψή σας» (σελ. 11-12).

 

Πηγή:
Beverly Engel. 2008. Πώς να τον αγαπάτε χωρίς να χάνετε τον εαυτό σας. Εκδόσεις Φυτράκη. 

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.

 

Διαβάζοντας το βιβλίο: «Η τέχνη να είσαι ευτυχισμένος»

Του Άρτουρ Σοπενάουερ

«Η αριστοτελική αρχή, ότι στα πάντα πρέπει να βρίσκουμε την μέση οδό, δεν ταιριάζει και πολύ με την ηθική αρχή, χάριν της οποίας την έθετε ως βάση: θα μπορούσε όμως κάλλιστα να αποτελεί τον καλύτερο γενικό κανόνα ευφυΐας, τον καλύτερο οδηγό για μιαν ευτυχισμένη ζωή.

 

Η τέχνη να είσαι ευτυχισμένος, έτσι όπως μπορέσαμε να ανασυγκροτήσουμε, περιέχει ακριβώς 50 κανόνες για την ζωή. Αυτοί είναι, όπως και στον Gracian, διατυπωμένοι ως αποφθέγματα γαλλικού τύπου, δηλαδή ως θεωρήσεις, στοχασμοί και παρατηρήσεις, με έκταση κατά τι μεγαλύτερη του ρητού, του γνωμικού ή του αφορισμού, και συνίστανται είτε σε υπόδειξη είτε σε παιδαγωγική συμβουλή και προτροπή, η οποία επεξηγείται ενδεχομένως από κάποιο βραχύ σχόλιο, που με τη σειρά του αποτελεί ένα ηθικοφιλοσοφικό επιχείρημα ή προσφέρει κάποιο παράδειγμα» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Κάποιοι από τους 50 κανόνες διαβίωσης:

«1. Ερχόμαστε στον κόσμο γεμάτοι απαιτήσεις για ευτυχία και απολαύσεις και διατηρούμε την τρελή ελπίδα, ότι θα το καταφέρουμε, μέχρι που το πεπρωμένο μας χτυπά σκληρά και μας δείχνει, ότι τίποτε δεν είναι δικό μας αλλά όλα είναι δικά του, αφού έχει αδιαφιλονίκητα δικαιώματα όχι μόνο σε ότι κατέχουμε κι έχουμε αποκτήσει αλλά ακόμη και στα χέρια μας, στα πόδια μας, στα μάτια και στα αυτιά μας, ακόμη και στη μύτη μας μέσα στο πρόσωπο…

2. Αποφυγή του φθόνου.

Ποτέ δεν θα ευτυχήσεις, εάν σε βασανίζει το γεγονός ότι κάποιος άλλος είναι ευτυχέστερος. Σενέκας.

3. Πέραν του νοητού και εμπειρικού χαρακτήρα υπάρχει κι ένας τρίτος που θα έπρεπε να αναφέρουμε, διαφορετικός από αυτούς τους δύο, ο επίκτητος χαρακτήρας. Αυτός αποκτάται στην πορεία της ζωής, μέσω της τριβής μέσα στον κόσμο, και περί αυτού γίνεται λόγος, οπότε ένας άνθρωπος επαινείται επειδή έχει χαρακτήρα ή ψέγεται επειδή δεν έχει.

4. Περί της σχέσεως των αξιώσεων προς την ιδιοκτησία. Ποτέ δεν αισθάνεται κάποιος ότι στερείται αγαθών, των οποίων την κτήση ουδέποτε σκέφτηκε να αξιώσει, αφού και δίχως αυτά είναι ευχαριστημένος.

5. Το φυσικό ατομικό μέτρο της οδύνης.

6. Ας κάνουμε αυτοβούλως ότι μπορούμε και αυτοβούλως ας υποφέρουμε όσα πρέπει.

7. Καλό θα ήταν να σκεφτόμαστε κάτι ώριμα, πριν το κάνουμε πράξη» (σελ. 27-52).

 

Πηγή:

Άρτουρ Σοπενάουερ. 2019. Η τέχνη να είσαι ευτυχισμένος. Εκδόσεις Αργοναύτης.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.

 

Περί γυναικών

Του Άρτουρ Σοπενάουερ

 

«Μεταξύ ανδρών εκ φύσεως υπάρχει απλώς αδιαφορία. Αλλά μεταξύ γυναικών υπάρχει εκ φύσεως αντιπαλότητα. Αυτό έχει προφανώς την αιτία του στο γεγονός, πως το odium figulinum (μίσος μεταξύ κεραμέων- επαγγελματική αντιζηλία), το οποίο, όσον αφορά στους άνδρες, είναι περιορισμένο στα πλαίσια της συντεχνίας που ενδέχεται να ανήκουν, στις γυναίκες εκτείνεται σε ολόκληρο το φύλο, αφού όλες έχουν μόνον ένα έργο. Με το που συναντιούνται στον δρόμο ανταλλάσσουν βλέμματα, όπως θα το έκαναν οι Γουέλφοι και οι Γιβελλίνοι (αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις στην Ιταλία). 

 

Επίσης, δυο γυναίκες που πρωτογνωρίζονται, συμπεριφέρονται καταφανέστατα περισσότερο καταναγκαστικά και προσποιητά από ότι θα έκαναν δύο άνδρες στην ίδια περίσταση. Για αυτό και οι φιλοφρονήσεις μεταξύ γυναικών βγαίνουν με πολύ γελοιωδέστερο τρόπο, από ότι αυτές μεταξύ των ανδρών. Επίσης, ενώ ο άνδρας απευθύνεται ακόμη και στους κατώτερους του πάντα με κάποιον σεβασμό και ανθρωπιά, είναι ανυπόφορο να βλέπεις με πόσην ξιπασιά και ποταπότητα συμπεριφέρεται μια αριστοκράτισσα έναντι μιας γυναίκας κατωτέρας κοινωνικής θέσεως, όταν τις μιλά. Η αιτία ίσως να βρίσκεται στο γεγονός, ότι η διαφορά κοινωνικής θέσεως στις γυναίκες είναι πολύ πιο δυσχερής από ότι σε εμάς τους άνδρες, και ότι συν τοις άλλοις είναι και πολύ πιο ευμετάβλητη  αλλά και μπορεί ανά πάσα στιγμή να πάψει να υπάρχει. Γιατί, ενώ σε μας εκατό πράγματα είναι αυτά που παίζουν ρόλο στις σχέσεις μας, σε αυτές το αποφασιστικό είναι ένα, δηλαδή σε ποιον άνδρα άρεσαν. Ίσως όμως και να βρίσκεται και στο γεγονός, πως οι γυναίκες, λόγω του μονόπλευρου χαρακτήρα της ενασχολήσεώς των, βρίσκονται σε πολύ μεγαλύτερη εγγύτητα μεταξύ τους από ότι οι άνδρες, για αυτό και προσπαθούν να τονίζουν τις διαφορές που αφορούν στην κοινωνική τους θέση» (σελ. 100-101).

«Στους πολυγαμικούς λαούς κάθε γυναίκα βρίσκει φροντίδα, στους μονογαμικούς ο αριθμός των παντρεμένων γυναικών είναι περιορισμένος με αποτέλεσμα αναρίθμητες γυναίκες να μένουν απροστάτευτες. Από αυτές, όσες ανήκουν σε ανώτερες κοινωνικές τάξεις ζουν την θλιβερή ζωή της γεροντοκόρης, ενώ όσες ανήκουν σε κατώτερες υποχρεώνονται σε υπερβολικά βαριά εργασία ή και σε εκπόρνευση, με αποτέλεσμα να διάγουν έναν άχαρο καθώς και άτιμο βίο, και να γίνονται υπό αυτάς τα συνθήκας αναγκαίες για την ικανοποίηση του ανδρικού φύλου. Έτσι οι εκδιδόμενες γίνονται μια δημοσίως αναγνωρισμένη τάξη ειδικού σκοπού, δηλαδή προφυλάσσουν από την αποπλάνηση γυναίκες, που η μοίρα τις ευνόησε, ώστε ή να έχουν βρει ή να έχουν τι δικαίωμα να ελπίζουν πως μπορούν να βρουν σύζυγο. Επί πλέον η παροχή αφύσικων δικαιωμάτων στην γυναίκα την επιφορτίζει με αφύσικα καθήκοντα, των οποίων όμως η αθέτηση την κάνει δυστυχισμένη. Ο γάμος δηλαδή για μερικούς άνδρες γίνεται λόγω παραμέτρων, που αφορούν την κοινωνική τάξη ή την περιουσία μάλλον ασύμφορος, εκτός κι αν οι προϋποθέσεις, υπό τις οποίες συνάπτεται, είναι εξαιρετικές. Στην περίπτωση αυτή θα επιθυμήσει να αποκτήσει μια γυναίκα της επιλογής του υπό άλλας συνθήκας, οι οποίες θα εξασφαλίσουν την τύχη αυτής και των παιδιών της. αν τώρα αυτές οι συνθήκες είναι επίσης, τόσο ενδεδειγμένες, εύλογες και κατάλληλες για την περίσταση, και αυτή ενδώσει, χωρίς να εμμένει στα δυσανάλογα δικαιώματα, που της εξασφαλίζει ο γάμος, τότε αυτή η γυναίκα θα υποχρεωθεί να διαγάγει έναν τρόπο τινά άτιμο και θλιβερό βίο, εφόσον ο γάμος αποτελεί τη βάση της αστικής κοινωνίας, και οι άνθρωποι εκ φύσεως δίνουν υπερβολικά μεγάλη αξία στην γνώμη των άλλων» (σελ. 1033-104).

 

Πηγή:

Άρτουρ Σοπενάουερ. 2020. «Μεταφυσική της ερωτικής αγάπης και Περί γυναικών». Εκδόσεις Αργοναύτης.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.

 

Διαβάζοντας το βιβλίο: Παιδιά- πτυσσόμενα τηλεσκόπια

…όταν ανακάλυψαν το μαγικό χαλί της Παιγνιοθεραπείας

 

«Από τη βικτοριανή Αλίκη του Lewis Carroll ή τη Γουέντι, σύντροφο του Πίτερ Παν στο μυθιστόρημα του James Matthew Barrie, μέχρι τη σύγχρονη ‘’άψογη Ισαβέλλα’’ του Tony Ross, το μοντέλο του παιδιού που μεγάλωσε νωρίς φαίνεται να επαναλαμβάνεται στην παγκόσμια λογοτεχνία. Τόσο κλασικοί ήρωες, που συντρόφεψαν εκατομμύρια ανθρώπους στο δικό τους ταξίδι προς την ενηλικίωση κι έρχονται να εκδραματίσουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, το τόσο συχνό παιχνίδι ακροβασίας ανάμεσα στο μικρό και το μεγάλο… Από τη χώρα των Λιλιπούτειων στη χώρα των Γιγάντων, και πίσω ξανά… Σαν να πρόκειται για ανθρώπους- ‘’πτυσσόμενα τηλεσκόπια’’, όπως χαρακτηριστικά λέει η Αλίκη!

Η Βέρα, η Ινώ, ο Στέλιος, η Ελπίδα, η Μαριαλένα δεν είναι χάρτινοι ήρωες του Carroll, του Ross ή του Barrie. Είναι παιδιά απόντων σωματικά ή συναισθηματικά γονιών, οι οποίοι λόγω των συναισθηματικών τους ελλειμμάτων, διάλεξαν να ταξιδέψουν στη δική τους Χώρα του Ποτέ Ποτέ εναποθέτοντας τις ευθύνες τους στις πλάτες των παιδιών τους. Το ερώτημα είναι αν μπορεί η Παιγνιοθεραπεία, χρησιμοποιώντας το φυσικό τρόπο έκφρασης κάθε παιδιού, το παιχνίδι, να διευκολύνει τα συγκεκριμένα παιδιά να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να επιτρέψουν στον εαυτό τους να ξαναγίνουν παιδιά.

Το βιβλίο απευθύνεται σε ψυχοθεραπευτές, και γενικότερα σε εργαζόμενους σε φορείς ψυχικής υγείας, εκπαιδευτικούς, γονείς, αλλά και σε όποιον αισθάνεται ότι ο ίδιος παρασύρθηκε στην ενηλικίωση…» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

«Τα παιδιά που μεγάλωσαν απότομα δεν έχουν που να στηριχθούν. Χάνουν έτσι ξαφνικά πράγματα που θα έπρεπε να θεωρούνται δεδομένα, όπως την παρουσία των γονιών τους, και οδηγούνται σε ένα χορό που τη χορογραφία έχουν κάνει άλλοι, αγνοώντας τις δικές τους πραγματικές ικανότητες. Όπως η Αλίκη, μολονότι είναι παιδιά εύθραυστα, καλούνται να δείχνουν μεγάλοι που αναλαμβάνουν ευθύνες. Όμως απλά είναι πιόνια –και μάλιστα σε μια δύσκολη παρτίδα σκάκι- και, όπως όλα τα πιόνια, δεν έχουν πολλά περιθώρια αποφάσεων. Απλά πρέπει να βγάλουν την αποστολή τους εις πέρας….

Κι όσο τα παιδιά παραμένουν ‘’πτυσσόμενα τηλεσκόπια’’, οι ανάγκες τους φαντάζουν πολύ μακρινές… Τόσο, που είναι πολύ δύσκολο να τις πλησιάσουν. Όπως λέει και η Αλίκη, ίσως χρειάζεται ένας ‘’ειδικός απεσταλμένος’’ για να πάει τα χριστουγεννιάτικα μποτάκια στα πόδια της και να τα ζεστάνει… και τι αστείο που θα φαίνεται να στέλνει κάποιος δώρα στα ίδια του τα πόδια! Και πόσο παράξενη θα μοιάζει η διεύθυνση!» (σελ. 69).

 

Πηγή:

Αφροδίτη Παπαδογεωργοπούλου. 2010. Παιδιά- ‘’πτυσσόμενα τηλεσκόπια’’… όταν ανακάλυψαν το μαγικό χαλί της Παιγνιοθεραπείας. Εκδόσεις Κοντύλι.

 

Κουραβάνας Νικόλαος & Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγοι, MSc.